कॉल सेंटरची दुनिया…

कॉल सेंटर्स, कॉन्टॅक्ट सेंटर्स किवा बीपीओ नव्वदीच्या दशकात भारतात ह्यांच एकदम उधाण आले होते ते आजतागायतही टिकून आहे. भारतात इंग्रजी बोलणारी एवढी मोठी लोकसंख्या, चांगली शिक्षण पद्धती आणि बेरोजगारी ह्या मूलभूत कारणांमुळे आणि आपल्या गरजांमुळे जगाच्या नजरेतून असे गोल्डन मार्केट सुटणार नव्हते. सुरुवातीला मोठ्या सॉफ्टवेअर कंपन्या अश्या गोष्टींसाठी नेमल्या गेल्या त्यात विप्रो, इन्फोसिस आणि सत्यम कंप्यूटर्स आघाडीवर होते. नुसत्या कॉल सेंटर्सला वाहून घेतलेल्या कंपन्या त्या काळी अस्तित्वात नव्हत्या आणि ज्या होत्या त्या सगळ्या उसात आणि यूकेत होत्या..हळूहळू ह्यातील मनी मार्केट ओळखून खूप सॉफ्टवेर क्षेत्रातील उद्योगपती स्वतंत्र कॉल सेंटर्स स्थापन करू लागले भारतात. ह्यांचा एवढा फायदा झाला की त्यानी खूप शहरात ऑफीसं चालू केली आणि आपला रेवेन्यू वाढवत नेला आणि अजुन वाढवतच आहेत.

तसा या क्षेत्रात मी तीन वर्ष कार्यरत आहे. गेले तीन वर्ष रोज नाइट शिफ्ट करतोय, पहले दोन महिने ट्रेनिंगचे सोडले तर. ह्या कालावधीत खूप मोठे चढ उतार बघत आज तिथेच टिकून आहे. अश्या खूप क्लाइंट्सना आपला बिजनेस वाढवताना बघितलंय आणि नुकसान करून घेतानाही पण बघितलंय. आता तुम्हाला थोडं ह्यांच्या कार्यपद्धती बद्दल सांगतो.. जेवढं मला माहीत आहे तेवढं.

एक मोठी कंपनी मग ती भारतीय असो किवा परदेशी (एमएनसी) जर ते एखाद प्रॉडक्ट बनवत असतील आणि मार्केटमध्ये त्याची विक्री करत असतील तर सेल्स एग्ज़िक्युटिव टीम नियुक्त करून, ऑनलाइन पोर्टल्स मधून ती सर्विस आपल्या ग्राहकांपर्यंत पोचवायचे काम ते उत्तमरित्या करतात. आता प्रॉडक्ट तर विकला त्यानी, आता कस्टमर्सला काही प्रॉब्लेम झाला तर परत ते त्या कंपनीला धरणार, मग परत त्यांची धावाधाव… हे असे का झाले, कसे ठीक करायचे ते. अश्यावेळी असे प्रॉब्लेम्स सांभाळायच काम एका दुसर्‍या कंपनीला देऊन आपण नवीन प्रॉडक्ट्स आणि सर्वीसेस वर काम करायचं. त्या कंपनीला आपल्या प्रॉडक्ट्सची सगळी माहिती द्यायची, प्रॉब्लेम्स कसे सोडवायचे याचं ट्रेनिंग द्यायचं आणि त्याना पैसे पुरवायचे.. बस…आपण मोकळे त्यातून 🙂

आता परदेशी क्लायंट्स म्हटले की फिरंगी लोक आलेच आणि परदेशी क्लायंट मिळवणे हे सगळ्यात फायद्याचं. पैसे चिक्कार मिळतात, त्यांची नवीन टेक्नॉलॉजी शिकायला मिळते आणि मग क्लायंट खुश असेल तर बातच वेगळी. ह्या परदेशी कंपन्या एकेका कस्टमरच्या कॉलचे भारतीय लोकांना ४ ते ५ डॉलर देतात. हे साधे कस्टमर सर्विसचे कॉल्स. ह्या मध्ये अगदी बेसिक माहिती आणि प्रॉडक्ट सपोर्ट दिला जातो. पण हाच दर जर हार्ड कोर टेक्निकल पातळीच्या सपोर्टचा असेल तर १२-१५ डॉलर जातो. ह्यात मोस्ट्ली कंप्यूटर्स आणि सॉफ्टवेर निर्मिती करणारे क्लाइंट्स असतात. हाच सपोर्ट जर त्यांच्या देशात असता तर त्याना पर कॉल १८-२० डॉलर्र मोजावे लागतात, ते पण कस्टमर सर्विससाठी, टेक्निकल सपोर्ट तर सोडुनच द्या. आपल्याला मिळालेला हा कॉल्सचा दर एका बिडिंग मीटिंग नंतर दिला जातो. जो कमी पैशात काम करून द्यायला तयार त्याला हे कॉंट्रॅक्ट दिले जाते आणि ते पण एका वर्षासाठीचे. हवे तर कॉंट्रॅक्ट नंतर परत वाढवतात पण एका वर्षापेक्षा जास्त वेळ दिला जात नाही. कारण त्यामध्ये स्पर्धा वाढली जाते आणि क्लायंटला खूप पर्याय उपलब्ध होत राहतात. मग यात राजकारण येतेच, मुद्दाम आपल्या प्रतिस्पर्धी कंपनीच्या लोकांना आपल्याकडे खेचणे, त्यांच्यातील मोठ्या पदावरील लोकांना भरपूर पैसे देऊन त्याच कंपनीमध्ये राहून प्रतिस्पर्धी कंपनीसाठी काम करायला लावणे अश्या खूप गोष्टी बघितल्या आहेत.

आता ह्या सगळ्या परदेशी वातावरणामुळे साहजिकच काही लोकांमध्ये एक धुंदी आणि मुक्तपणा येतो. हेच कारण दिले जाते ह्या बदनाम फील्डच्या बदनामीच. मी मान्य करतो काही जण अक्षरश: बेधुन्द असतात, वागतात, आपल्याला खूप मोठे समजतात. पण असे ही लोक आहेत ज्यांचे पोटपाणी या इंडस्ट्रीवर चालते, घरचा गाडा हाकण्यासाठी खूप पदवीधर, रिटायर्ड शिक्षक, कमी शिकलेले, शिकत असलेले इथे कामाच्या शोधात येतात आणि त्या फ्लोरचा एक घटक होऊन जातात. कस्टमर्सच्या शिव्या खात, त्याना समाजावत, त्यांचे प्रॉब्लेम सोडवत आपला सीसॅट (कस्टमर सॅटिस्फॅक्षन) आणि एएचटी (अवरेज हॅंडल टाइम) सांभाळत आपले टार्गेट्स पूर्ण करत असतात. दिलेली टार्गेट्स अचिव केली की मिळणारी शाबासकी, प्रमोशन सगळे सगळे सारखेच जे बाकी नॉर्मल ऑफीस (बीपीओ सोडून कारण आम्ही अब्नोर्मल लोक) मध्ये होतं…नाइट शिफ्टचा शरीरावर होणारा ताण सहन करणे ही खूप कष्टाची बाब आहे खरंच. आम्हाला फक्त एकच काम क्लायंटच्या कस्टमर्सना मदत करणे मग ते बाय हुक ऑर क्रुक आणि आपला पर्फॉर्मेन्स सांभाळणे कारण… THIS INDUSTRY SPEAKS PERFORMANCE DATA, IF YOU ARE GOOD IN IT YOU ARE GOOD, IF YOU ARE NOT YOU DON’T DESERVE TO BE HERE

चालायचंच, मला काही नाही करायचं. कोण काय बोलतय ह्या बद्दल..मी भला आणि माझ काम भलं 🙂

 

“हा लेख आधी ऋतू हिरवा ह्या अंकात प्रसिद्ध झाला होता, आपल्या वाचनासाठी ब्लॉगवर पोस्ट करतोय..”

— सुझे

डी सॅट…

आता शेवटचे काही दिवस उरले आहेत ह्या कंपनीमध्ये, राजीनामा दिल्यावर सुट्ट्या मिळत नाही, त्यामुळे ह्या गणपतीत सॉलिड धावपळ होतेय. ऑफीस सुटलं की, घरी येऊन मित्रांकडे गणपती दर्शनाला जावं लागतय. गुरुवारी रात्री सौरभच्या घरी गणपती विसर्जनला गेलो रात्री ८ ला, आणि विसर्जन होता होता २ वाजले. अजिबात झोप झाली नव्हती. घरी काहीसा चीडचीडतच आलो. काय करणार, पहाटे ५:३० ची शिफ्ट होती. बिल्डिंगच्या गेट जवळ पोचतो न पोचतोच ऑफीसमधून फोन, गाडी येतेय ४ पर्यंत. मी रागातच फोन ठेवला, म्हटलं दोन तास पण झोप नशिबात नाही 😦

ऑफीसला जायचा प्रचंड कंटाळा आला होता, पण आता वेळेवर आजारी पडणे शक्य नव्हते 😉 मी घरी जाऊन लगेच तयार झालो आणि गाडीची वाट बघत बसलो. ऑफिसमध्ये खूप काम पडलंय, त्यामुळे खूप राग येत होता. झोप नाही आणि वर इतकं काम करायच..पण पापी पेट का सवाल, म्हणून वाट बघत सोफ्यावर बसून डुलक्या काढू लागलो. बाहेर खूप जोरात पाउस सुरू होता. अचानक जाग आली तेव्हा ५ वाजले होते, पाऊस सुरूच होता आणि माझी मान दुखायला लागली होती. ५:३० ला गाडी आली, तेव्हा ट्रान्सपोर्टचा फोन आला. मी काहीसा ओरडतच बोलत होतो माझी शिफ्ट ५:३० ची आणि तुम्ही गाडी ५:३० ला पाठवताय? तो म्हणाला आम्ही तुझ्या म्यानेजरला कळवले आहे, काळजी नको करुस. मी काही नाही बोललो आणि ऑफीसला पोचलो.

Help ..Help..Help

६ वाजले होते, लॉगिन केलं आणि पहिलीच केस आली. साला खूप दिवसांपासून हा कस्टमर पीडत होता आम्हाला.. मनात म्हटलं काय, सुरूवात झाली ह्या दिवसाची. प्रथम सगळी माहिती घेतली, काय इश्यू आहे, काय कामं केली लोकल ऑफीस टेक्नीशियनने. तो आधीच तापला होता. मी काही सांगायच्या आधीच, तो शिव्या आणि रागात ओरडत होता. आमच्या क्लाइंटच अॅप्लिकेशन त्याच्या पीसीवर असलेलं नेटवर्क कार्ड डिटेक्ट करत नव्हतं. थोडं डोकं लावल्यावर कळलं, की ड्राइवर्सचा झोल असेल. मग मी त्याला सांगितलं, रिमोट सेशन ऑन कर, तर माझी मागणी सरळ उडवून लावली. जे काय आहे ते मी सांगेन आणि तो ते तिथे करेल, ह्याचं गोष्टीवर तो अडकून बसला होता. म्हटलं ठीक आहे रे बाबा, माझी पण कोणाशी हुज्जत घालायची मनस्थिती नव्हती.

मी म्हणालो, मी स्टेप्स सांगतो तसं कर..तो तयार झाला आणि मला थॅंक्स म्हणायला लागला. मग मी स्टेप्स सांगायला लागलो. (पुढील संभाषण शुद्ध-अशुद्ध इंग्रजीमध्ये आहे, पण मराठीत अनुवाद करायचा प्रयत्न करतोय..)

मी – रॉन, कुठली ऑपरेटिंग सिस्टम वापरत आहात?
रॉन – म्हणजे नक्की काय?
मी – म्हणजे विंडोज एक्सपी, विस्टा, सेव्हन
रॉन – माहीत नाही
मी – (This question was expected) प्लीज़ स्टार्ट किवा विंडोज लोगो वर क्लिक करा आणि रन मध्ये जाउन टाइप करा विनवर आणि एंटर मार
रॉन – स्टार्ट आयकॉन म्हणजे इथे स्टार्ट लिहिलं आहे डाव्या बाजूला खाली तिथे?
मी – हो, आता काही स्टेप्स करू नकोस थांब.
रॉन – का? तुला कळायला नको मी काय वापरतोय ते?
मी – मला कळलं आहे, आपण आता पुढील स्टेप्स करू.
रॉन – तुला कळलं कस? तू माझ्या पीसीच अक्सेस नाही ना घेतलास नकळत? मी केस करेन तुझ्या कंपनीवर (आइ विल सू यू ;))
मी – नाही, स्टार्ट फक्त विंडोज एक्सपी मध्येच लिहलेल असत. पुढल्या स्टेप्स देऊ का?
रॉन – अच्छा, चालेल. मी जरा वॉशरूमला जाउन येऊ का?
मी – चालेल (नाही म्हणून सांगतोय कोणाला)
रॉन – मी आलो आता पुढे बोल काय करू?
मी – स्वागत (वेलकम बॅक), आता स्टार्टवर क्लिक कर.
रॉन – स्टार्ट म्हणजे मघाशी आपण जे बोललो तेच का?
मी – (कपाळावर हात मारत) हो, रॉन… !!!
रॉन – ओके, कुठला क्लिक लेफ्ट की राइट
मी – लेफ्ट क्लिक..
रॉन – मी क्लिक केलं… आता?
मी – आता माय कंप्यूटरवर राइट क्लिक कर.
रॉन – ओके केलं..आता?
मी – आता हार्डवेअर टॅब वर क्लिक कर
रॉन – लेफ्ट की राइट?
मी – लेफ्ट..
रॉन – केलं… पुढे?
मी – डिवाइस मॅनेजर दिसतोय का? त्या बटन वर क्लिक कर.
रॉन – लेफ्ट की राइट?
मी – (काहीसा ओरडत) लेफ्ट..
रॉन – काही तरी विंडो उघडली आहे? तू काही करतोयस का तिथून?
मी – नाही, मी काही करत नाही आहे. ती विंडो उघड आणि नेटवर्क एडॅप्टर्सवर क्लिक कर..
रॉन – लेफ्ट की राइट?
मी – (काहीसा रागावत) रॉन, जिथे राइट क्लिक असेल मी सांगेन..तोवर सगळीकडे लेफ्ट क्लिक राहील..
रॉन – (वरमून) ओके
मी- तिथे बाजूला प्लस साईन असेल, त्यावर क्लिक कर
रॉन – प्लस साइन जे नेटवर्क अडॅप्टर्सच्या बाजूला आहे तेच का? आणि लेफ्ट क्लिकच ना?
मी – हो..तेच…तिथे काही कॉन्फ्लिक्ट्स दिसत आहेत का? म्हणजे यल्लो किवा रेड साईन्स??
रॉन – हो, एका ठिकाणी. नेटगियरच्या नावापुढे..
मी – ओके तुम्हाला पाठवलेली डिस्क पीसीमध्ये टाका आणि ऑटो रन नका करू.
रॉन – का?
मी – (आता सॉलिड तापलो होतो) प्लीज़ मी जे सांगतोय ते कर, कारण मी सांगतो नंतर.
रॉन – ओके, डिस्क टाकली.
मी – आता नेटगियरवर राइट क्‍लिक करा आणि अपडेट ड्राइवरला क्लिक कर.
रॉन – केला, पण अपडेट ड्राइवरला राइट क्लिक होत नाही आहे 😦
मी – रॉन, मी आधीच संगितल आहे जिथे राइट क्लिक असेल, तिथे सांगेन नाही तर लेफ्ट क्लिकच राहील..ओके???
रॉन – ओके..स्वीटहार्ट !!
मी – आता अपडेट ड्राइवर्स मधून सर्च ड्राइवर्स करा आणि सीडीचा पाथ द्या आणि लेफ्ट क्लिक ऑन ओके.
रॉन – केला आणि आता कॉन्फ्लिक्ट्स नाहीत.
मी – गुड
रॉन – आता?
मी – प्लीज़ होल्ड, मी सिग्नल्स रेफ्रेश करतो.

दोन मिनिटांनी

मी – (मी वॉशरूम ब्रेक घेऊन आलो) थॅंक यू फॉर युवर पेशन्स… (आमच्या पेशन्सची किंमत नसते इथे :()
मी – आता नेटवर्क्स सर्च कर..
रॉन – येस्स मला मिळालं..थॅंक्स. माझा प्रॉब्लेम संपला, प्लीज़ रिक्वेस्ट टिकिट बंद कर.. आणि तो लगेच निघून गेला.

चाळीस मिनिटे झाली असतील ह्या कस्टमरला, डोक्यात गेला होता. माझा विश्वासच बसत नाही की, ह्या उसातल्या लोकांनी कंप्यूटर शोधला. एक तासाने माझ्या मेंटरने मला बोलावलं. हा बघ पहिलाच डीसॅट आला तुझा (डीसॅट – कस्टमर डिस सॅटिस्फॅक्षन). म्हटलं ठीक आहे, केस नंबर दे मी बघतो. त्याने केस उघडली, बघितला तर रॉन साहेबांनीच डीसॅट दिला होता.

कॉमेंट अशी होती – The agent was very slow and computer literate. Though, he resolved my issue, but I m not happy with the support given by ur company and time to resolve this issue. I will contact ur company HQ to report this poor service,

मी वेड्यासारखा हसायला लागलो, त्याची दया येत होती आणि राग पण.. वाटलं शक्य असतं तर तर तुला घरी येऊन “समज” दिली असती… पण असो. अश्या कस्टमर्सची सवय असतेच, माझा मूड पण ठीक नव्हता. मॅनेजरला म्हटलं जाऊ दे, ईमेल कर मला फीडबॅक दिला ह्या डीसॅटचा आणि कामाला लागलो काही सॅट जमा करायला, ह्या डीसॅटची भरपाई म्हणून 🙂

— सुझे 🙂

शॉन @ M3 Again…

“सुहास और नाइंटी एट..है क्या रे दोनो फ्लोर पे?” मिश्राजी त्यांच्या जागेवरूनच ओरडले..गेले तीन दिवस माझी तब्येत जरा बेताचीच होती, मी पॉडवर डोक ठेवून शांत बसून होतो..परत मिश्राजी ओरडले. “अबे हो की गये?”
(४०६९८-इम्रानचा एम्प्लोई आइडी तीन-चार इम्रान फ्लोरवर असल्याने ही शक्कल)
मी उठलो – “हांजी हू मैं बोलिये”
मिश्राजी – “कल तुम, सुबीर और इम्रान टेस्टिंग के लिये जा रहे हो एम३. पुछ नही रहा बता रहा हु..कोई गल नही ना?”
मी-इम्रान – कोई गल नही जी हम जायंगे. अपना तो वो पुरना घर ही है 🙂

एम३ (मॅक्सस मॉल मुंबई) – आमच्या ऑफीस साईटच नाव. लोवर परेल नंतर आमच्या मॅनेजमेंटने डाइरेक्ट ठाण्याला ही जागा घेतली, खूप जण नाखुष होते ह्या निर्णयावर. मुंबईच्या मध्यवर्ती जागेत असलेला कमला मिल्सचा पॉश ऑफीस सोडून कुठे नेतायत आम्हाला खेडेगावात भायंदरला. तस तुम्ही लोवर परेल ऑफीस बघितला असेलच जब वी मेट, स्लमडॉग मिल्ल्लेनिएर मध्ये. सगळ्यानी नापसंती दर्शवली होती ह्या माइग्रेशनला. पण नाही नाही करता शेवटी झालच आणि कांदिवली ते दादर धावणारी पावले ठाण्याच्या दिशेने चालू लागली. सुरुवातीला त्रास झाला पण ते ऑफीसपण एकदम टकाटक डिज़ाइन केला होत. मॉलचे चार फ्लोर घेतले होते कंपनीने. खूप धम्माल करायचो फ्लोरवर. हेडफोन लाउन मस्त गाणी लावून दोन खुर्च्यांवर आडवा व्हायच, रिक्रियेशन रूम मध्ये जाउन खेळत बसायच, गोलाकार बसून गप्पा, अंताक्षरी, जोक्स, टीम मीटिंग सगळा सगळा खूप एन्जॉय केला होता कोणे एके काळी जेव्हा मी अडोबी मध्ये होतो. एम३ चा ४ था मजला अडोबी आणि माइक्रोसॉफ्टसाठी राखून ठेवलेला होता. त्याच एम३ ला आम्ही तब्बल एक वर्षाने भेट देणार होतो. साहजिकच आम्ही सगळे ह्या टेस्टिंगसाठी खूप उत्साही होतो. पण एक धास्ती पण होती मनात ह्या जागेची कारण अडोबी बंद होऊन इथूनच आम्हा सगळ्याना जायला सांगितला होत बाहेर. काहीना काढला, काहीना ट्रान्स्फर केला. जाउ देत नको तो विषय.

मी वेळे आधीच पोचलो होतो भायंदर स्टेशनला, मीरा रोडला पिक उप असतो पण मी तो घ्यायचा टाळला. थोड अस्वस्थ वाटत होत तिथे जातोय म्हणून नाही गेलो गाडीने. स्टेशनला शेअर रिक्षा मिळते, म्हटला तेच बर, म्हणून बसलो तर एक मुलगी, एक मुलगा पण येऊन बसले मॅक्सस म्हणून. म्हटला चला लगेच भरली रिक्षा लगेच जाता येईल. ती मुलगी मध्येच बसल्याने आम्ही दोघे जरा अवघडून बसलो होतो. त्या मुलीने तिचा मेकअप किट काढून टच द्यायला लागली तर तीच आइडी कार्ड पडला बाजूच्या मुलाने ते उचलून दिला, मग कळला ती आणि तो मुलगा दोघेही आमच्याच ऑफीसचे. काही बोललो नाही मी. पैसे देऊन उतरलो. मेन गेटला आलो माझी नजर माझ्या ओळखीचा कोणी चेहरा दिसतोय का तेच पाहत होती. तारिक दिसला, सिगरेट पीत होता. आम्ही गळाभेट घेतली, सलाम दुआ करून बिल्डिंगच्या लिफ्टच्या इथे आलो. एवढा अस्वस्थ मला कोणी बघितला असता तर माझी टेर खेचली असती…लिफ्ट मध्ये गेलो, माझा हात सारखा गालाला आणि नाकाकडे जात होता.

खूप कॉनशीयस् होत होतो मी. कारण नव्हता तस काही पण होत होत मला…कॅंटीनच्या मजल्यावर उतरलो आणि जुन्या नेहमीच्या जूसवाल्या भय्याने हात केला..तो म्हणाला “देखा सर आ गये ना? मैने कहा था आप वापस आओगे, मैं यही मिलुंगा” मी हसलो आणि बाद मैं आता हु म्हणून निघालो. फ्लोर वर गेलो. पूर्ण रिकामा. फक्त ५-६ डोकी होती २५० पीसी सेटअपच्या फ्लोर वर टेस्टिंगला. राजेंद्र फ्लोर वर पीसी सेटअप करत होता. त्याने तीन पीसी चालू करून दिले आम्हाला आणि सांगितला तुमच्या प्रोसेसचे सगळे टूल्स चेक करा. सगळे धावपळ करत होते. कारण रविवार पासून शिफ्टिंग चालू होणार होत आणि हे सगळा निर्विवादपणे पार पडायाच होत. कारण आमचा टेस्टिंग फाइनल अप्रूवल होत. आइटीसाठी. तीन तास काम केल्यावर वीपीएन कनेक्टिविटी टेस्ट करावी म्हणून आम्ही काम थांबवल.

हीच संधी साधून मी खाली उतरलो ७व्या मजल्यावरून चालत धावतच म्हणा ना…मग विक्टर भेटला, सचिन भेटला कॅंटीन मध्ये जाताना..खूप मस्त वाटला त्याना भेटून..मी ४थ्या मजल्यावर आलो. सेक्यूरिटी चेक करून आत गेलो. तोच आमचा प्रशस्त फ्लोर, पूर्ण भरलेला, सगळीकडे  आवाज आवाज एक एका कॅबिन मधून मला हाय म्हणणारे हाथ, मी फ्लोर वर पोचाल्यावर एक एका बे मधून हाका, अबे तू आ गया..कीधर था इतने दिन…सगळा किती मस्त वाटत होत. माझे जुने फ्रेंड्स एचपी ह्या नवीन प्रोसेस मध्ये जॉइन झाले होते. मी एका व्यक्तीला खास शोधत होतो. कुठे आहे कुठे आहे म्हणत मी फ्लोरच्या टोकाच्या बे ला येऊन पोचलो आणि केतकी ओरडली अय्या तू आलास. केतकी ही माझी बेस्ट फ्रेंड, अडोबीमध्ये असताना आमची ओळख झाली. तिच्या लहान मुली पेक्षा हीच खूप हट्ट धरणारी 🙂 🙂  उद्या येताना मला चॉकलेट हवा तुझ्या कडून असा दम  देणारी केतकी, सणासुदीला घरी बनवलेले पदार्थ आवर्जून आणून द्यायची, मला कंटाळा आला रे जरा गप्पा मार ना चॅट वर असा सांगणारी केतकी. जेव्हा आम्ही सोडून जात होत ते ऑफीस तेव्हा मला न भेटना हिने पसंत केला..का? कारण तिला रडू येईल म्हणून आणि कदाचित मला पण 😦 अशी ही केतकी, हिला भेटून मला खूप आनंद झाला, आम्हाला परत वर बोलावल्याने मला निघाव लागणार होत पण तिने विचारलच मला…माझ चॉकलेट कुठेय रे? हा हा हा…मी म्हटला नेक्स्ट ब्रेक घेतो आणि बघतो मिळत काय कॅंटीन मध्ये. मग ब्रेक मध्ये कॅंटीन मध्ये मस्त जूस घेऊन चॉकलेट घेतले एक नाही दोन. आता मी आणि इम्रान गप्प बसणार का? म्हटला चलो कुछ मीठा हो जाए 🙂 खूप ओळखीचे चेहरे दिसले कॅंटीनमध्ये..खूप प्रसन्न वाटत होत मला आता..संध्याकाळी जरा दबकून वागणारा सुहास आता शॉन शोभत होता…Thanks to all my Dearest Friends :-))

केतकीला चॉकलेट देऊन मी परत आमच्या फ्लोर वर आलो टेस्टिंग चालूच होत. आम्ही आलो ही खबर आता सगळी कडे पोचली होती….फोनाफोनी सुरू, एसएमस सुरू, वर मित्र भेटायला येऊन गेले..आता कसा मी एकदम रिलॅक्स झालो होतो, फ्लोर वरच वेफर्स, सॅंडविच, कोल्ड ड्रिंक, आइस्क्रीम (तुफान सर्दि असताना देखील) खाल्ल (काही रूल्स तोडण्यात पण मज्जा असते :))…खूब जमेगा रंग जब मिल बैठे सब यार वाला सीन झाला होता…आता मी स्वतालाच दोष देऊ लागलो का आपण घाबरत होतो, ही वास्तू तर लकी ठरली, माझे सगळे जुने मित्र, नाती परत दिली मला…आता मी खूप खूप खुश आहे 🙂

तसा काही खास नाही लिहलय, पण आपलाच ब्लॉग आणि आपलीच माणस् ह्याना माझ्या ह्या एका आनंदी दिवसात सहभागी करायचा हा छोटा प्रयत्‍न… 🙂

सुहास…