ओढ नव्या जीवाची….

“अगं पिल्लू, उठ बाळा. तुझ्यासाठी दूध आणलं आहे बघ मस्त बोर्नव्हिटा घालून. चल, गं लवकर. मग वॉकला पण जायचं आहे ना!… आणि थोडा हलके हलके व्यायामपण करायचा आहे… आता उठतेयस की देऊ एक धपाटा?

“आऽऽऽऽ…काय रे? थोडं जास्तवेळ झोपले असते तर काय बिघडलं असतं तुझं? एक तर हे बेबी किती लाथा मारतंय आतून..” ती उठता उठता हसत म्हणाली.

“हो, माहीत आहे मला बाळा. पण त्या होणार्‍या बाळासाठीच सांगतोय ना! असं आळशी बसू नये, थोडा व्यायाम कर,घरातल्या घरात चाल… काही हवं असेल, खावंसं वाटलं तर सांग की मला, मी आहेच की तुझ्या चरणाचा सेवक. आधी हे ग्लासभर दूध घे आणि थोडी फ्रेश हो. आपण खाली गार्डनमध्ये जाऊया फेरफटका मारायला…”

“ऊँ! म्हणे चरणाचा सेवक. मी नाही सांगत तुला घरी थांबायला पण तुला वाटतं की आपल्या बाळाची नीट काळजी घेतली जात नाहीये म्हणून तू पण घरी थांबलायस…” ती तोंड फुगवत म्हणाली.

“असं नाही गं पिल्लू. आता इथे आई-बाबा नाहीत ना, मग तुझी काळजी करायला, नको का राहायला हवं मी इथे?” त्याने समजावणीच्या सुरात म्हटलं.

“माहीत आहे रे, मस्करी केली मी… पण मला ते दूध नकोय रे. प्लीऽज!… तू पी ना!”

“पिल्लू, चल खूप झालं हं!, आता हे दूध संपव बरं… आणि हे तुझ्यासाठी नाही हं, माझ्या बाळासाठी आहे… समजलं?!”

ती तोंड पाडत म्हणाली, “छान! आताच ही हालत आहे, मग बाळ आला की माझे लाड होणार नाहीत…”

“हा, हा, हा! ते बघू आपण. तू आधी फ्रेश हो बरं आणि दूध लवकर संपव. मी जरा कामं आवरून घेतो.”

“अरे, मी करते ना. तू नको….” ती पुढे काही म्हणणार त्या आधीच त्याने तिच्या तोंडावर बोट ठेवलं आणि डोळ्यांनीच ’दूध संपव’ असा इशारा केला.

तीही लहान मुलासारखं मानेने ’हो’ म्हणून दूध पिऊ लागली.

तिचे खूपच लाड करायचा तो. अगदी लहान मुलीसारखे! पण आता तिलाच एक छो्टसं पिल्लू होणार, ह्या कल्पनेनेच तो आनंदाने वेडापीसा झालाय. तिला न्याहळात बसायचा, तिला हवं-नको ते बघायचा, तिला न चुकता डॉक्टरकडे घेऊन जाणं,पुस्तक वाचून दाखवणं, तिच्या बरोबर व्यायाम करणं… सगळं सगळांतो करत होता. घरातली कामही तो तिला करू देत नसे. तिच्या डिलीव्हरीच्या दोन महिने आधीपासूनच त्याने सुट्टी टाकून ठेवली होती, आपल्या पिल्लूच्या पिल्लासाठी. घरात सगळी चांगली चांगली पुस्तक आणली होती. तिच्या आईने सांगितलेल्या सगळ्या गोष्टी काटेकोरपणे पाळत होता तो. खरं तर पहिलंच मूल असल्याने तिला तिच्या आईकडे जावं लागणार होतं शेवटच्या दोन महीने तरी. पण ह्यानेच मुद्दाम तिला थांबवून ठेवलं होत काही दिवसांसाठी.

तो हॉलमध्ये नेहमीची आवारा आवर करत होता. ती आली आणि म्हणाली, “चल, जाऊया.” तिने टिपिकल फ्रॉक घातला होता आणि खूप गोंडस दिसत होती. तिच्यासाठी पाण्याची एक बाटली घेऊन दोघे निघाले वॉकला. वातावरण प्रसन्न होतं. थंडीचे दिवस असल्याने वातावरणात उष्मा जाणवत नव्हता. ती आणि तो सावकाश पावलं टाकत चालत होती. त्याने तिचा हात घट्ट पकडून ठेवला होता. हळूहळू ते त्या बागेच्या जॉगिंग ट्रॅकवर चालत होते. त्याचे मित्र “गुड मॉर्निंग”, “सुट्टी काय”, “अभिनंदन!” असं धावता धावता बोलत होते त्याच्याशी. तिच्या चेहेर्‍यावर एक प्रसन्न हास्य होतं आणि अशा दिवसांत स्त्रीच्या सौंदर्याला एक वेगळं तेज येतं, हे खरंच!

चालता चालता तिने त्याचा हात धरत विचारल “कोण हवय रे तुला?… मुलगा की मुलगी?”

त्याने क्षणाचा विलंब न लावता सांगितलं, “मुलगीच हवी.! तुला माहीत असतं उत्तर, तरी का परत परत विचारतेस तू हे ?”

“हो, माहीत असतं पण त्या वेळी तुझ्या चेहर्‍यावर दिसणारा उत्साह बघितला की खूप भरून येतं मला. तुलाच काय, मला पण मुलगीच हवी आहे! तिचे बोबडे बोल, दुडूदुडू चालणं, हट्ट करणं, रडणं, हसणं, आपल्याला हाका मारणं, सगळं कसं छान ना? तू म्हणतोस ना, मी समोर आले की तुझा राग, कंटाळा सगळा निघून जातो. पण आपल्या पिल्लूला पाहिल्यावर तू सगळ्या अडचणी, संकट, चिंता विसरशील. बघ, इतकी क्यूट, बब्ब्ली अँड चार्मिंग असेल ती! थोडी मोठी झाल्यावर मी कधी तिला ओरडले, तर तू घरी आल्यावर ती तुझ्याकडे हळूच माझी तक्रार करेल आणि तिच्या तक्रारीला न्याय मिळावा म्हणून तू पण मला खोटं खोटं ओरडशील आणि नंतर माझी पण समजूत घालशील. हं.. आणि आम्ही कपड्यांच्या दुकानात जर शिरलो तर तुझं काही खरं नाही बघ!” ती खुदूखुदू हसत म्हणाली.

तो खूप भारावून तिच्याकडे बघत होता. तिचे डोळे भरून आले होते आणि चालही मंदावली होती पण ती बोलतच होती..

“पण मला काळजी वाटते, जेव्हा ती थोडी मोठी झाल्यावर मला पुन्हा ऑफिसला जॉईन व्हावं लागेल त्याची. तेव्हा काय होईल? तिची इतकी सवय झाली असेल मला की तिला सोडून ऑफीसला जायला मनच तयार होणार नाही माझं. पाय नाही निघणार घरातून, ती पण माझा पदर नाही सोडणार. दिवसभर ती कशी राहील माझ्याशिवाय? वेळेवर दूध, खाणं, पिणंकरेल की नाही? रडेल का खूप? आजीला त्रास तर नाही ना देणार? तू तर काय बाबा तिचे लाड करत राहणार आणि सगळं निस्तरावं लागेल मला. ए, अरे ऐकतोयस ना?”

इतका वेळ तिच्या बोलण्यात गुंतून पुढचं चित्र पहाण्यात दंग झालेला तो पटकन भानावर आला.

“अग हो, ती छोटी चिमणी डोळ्यासमोर आली बघ. आपण किती किती स्वप्न बघितली ह्या क्षणासाठी. ती आता पूर्ण होत आहेत. खूप श्रीमंत आहे मी आज ह्या जगात! खरंच पिल्लू, मी तिला आणि तुला खूप खूप जपेन. काही त्रास होऊ देणार नाही तुम्हा दोघांना. एक बाप म्हणून सर्व कर्तव्य पार पाडीन. मुलीचा जन्म हा जेवढा आनंद देणारा असतो तेव्हढच मनालाभिती, चिंता करायला लावणारा…”

“का रे, असं का बोलतोस?”

“अग, ती लहान असताना आपण असूच प्रत्येक क्षणी तिच्याबरोबर. पण ती थोडी मोठी झाल्यावर शाळा, कॉलेजला,क्लासला जायला लागल्यावर कसं होणार, त्याचीच भीती वाटते. एकटी ह्या जगात प्रवास करणार पंख पसरून… पण कोणी त्या पंखानाच इजा केली तर…आजकाल खूप अशा खूप बातम्या ऐकायला येतात… काय करणार, बापाच मन आहे गं…”अगदी हळवा होऊन बोलत होता तो.

“शूऽऽऽऽ..! खूप पुढचा विचार करतोयस तू शोना. असे प्रसंग घडले आहेत काही मुलींसोबत. ही भिती असतेच प्रत्येकमुलीच्या आई-वडिलांच्या मनात. त्यात काही गैरही नाही रे, पण तू शांत रहा.”

“हो, पण या चिवचिव करणार्‍या चिमण्या काही वर्षं आपल्या अंगणात राहून मग फुर्कन उडून जातात लग्न करून. एवढी माया लावून कश्या ह्या दूर जाऊ शकतात गं…?”

“ती चकीत होऊन त्याच्याकडे पहात होती. “ए वेड्या, अरे काय झालंय तुला? ती अजून या जगात आलीही नाहीये पण तू बापडा तिचं लग्नसुद्धा लावून मोकळा झालास? कठीण आहे तुझं! बरं, आपण घरी जाऊया का? मला दमल्यासारखं झालंय जरा. प्लीज?”

“हो चल ना, पाणी देऊ का तुला?” त्याने विचारता विचारता एका बाजूला तोंड फिरवून चटकन डोळे पुसून घेतले.”

“पाणी तूच पी आणि हे प्रेम साठवून ठेव रे! आम्हाला तुझी खूप खूप गरज आहे.” तिचेही डोळे नकळत भरून आले होते.

“मी कुठे जातोय तुम्हाला सोडून?”

तिने डोळे वटारून नुसतीच खूण केली की तो जे बोलला ते तिला अजिबात आवडलं नाही. त्यानेही मग डोळे मिटून तिला “सॉरी” म्हटलं.

चालता चालता अचानक तिने त्याचा हात मागे ओढत थांबवलं, “बाकी काही म्हण, तुझं माझ्यावर चं प्रेम कमी होणार हे नक्की! तुझ्या आवडीच्याच नावाने आपण तिला हाक मारू. “सई!” बरोबर ना? चालेल? तिने मान तिरकी करत त्याला विचारलं.

तो कौतुकाने तिच्याकडे पहात होता. “पिल्लू, तुझ्यावर प्रेम आहे म्हणूनच मी तिच्यावरही कायम प्रेमाची बरसात करत राहीन. शेवटी सईसुद्धा तुझाच तर एक भाग आहे. हो की नाही? त्याने तिचं नाक चिमटीत धरून हलवलं.

ती नुसतीच हसली. त्याने तिच्या डोक्यावरून मायेने हात फिरवला. दोघे आपल्या घराच्या दिशेने चिमुकली पाऊले टाकत चालू लागले…. नव्या जीवाच्या ओढीने!

– ही पोस्ट/कथा कांचनताईच्या मोगरा फुलला ई-दीपावली अंक २०१० ह्या दिवाळी अंकात प्रकाशित झाली होती. तुमच्या वाचनासाठी इथे देत आहे. कांचनताई ने केलेल्या मार्गदर्शनासाठी तिचे विशेष आभार 🙂

– मला कळतय जास्तच मारा करतोय मी तुमच्यावर स्वैरलिखाणाच्या नावाखाली… 😉 कथा आवडली की नाही ते नक्की सांगा.

सुझे

सुखी रहा – एक स्वैरलिखाण

“अरे शोना कुठे आहेस तू? मी कधी पासून वाट बघतेय, गाडी काढायला तुला एवढा वेळ का लागतोय? लवकर ये ना रे”

एव्हाना पिल्लू चे तीन मिस कॉल आणि २ एसएमस येऊन धडकले होते त्याच्या फोनवर. तो पार्किंग एरीयामध्येच गाडीतच बसून होता. खूप अस्वस्थ, डोळे पाण्याने डबडबलेले, काय कराव सुचत नव्हत त्याला. परत पिल्लूच फोन आला, मोबाइलच्या स्क्रीनवर तिचा हसरा फोटो फ्लॅश होऊ लागला नावाबरोबर. मन घट्ट करून त्याने फोन उचलला.

“अग गाडीच काढतोय दोन मिनिटे थांब, किती ती घाई?” काहीसा रागावत तो म्हणाला. तिने तोंडाचा ड्रॉवर बाहेर काढत, म्हटला “हा तू ये आरामात शोना, पण रागावू नकोस ना, मला भीती वाटते” त्याने सॉरी म्हणत गाडी पार्किंगच्या गेट समोर आणली. पिल्लू समोरच उभी होती, त्याला हात हलवत सांगत होती की मी इथे आहे. त्याने गाडी तिच्या पुढयात थांबवली.

ती काही न बोलता गाडीचा दरवाजा उघडून आत बसली. सौम्य आवाजात गाणी सुरु होती. रेअर मिररला अडकवलेली छोटीशी बाहुली डोलत कधी त्याच्याकडे आणि तिच्याकडे बघत होती. शेवटी न रहावून तिनेच विचारलं “काय रे रागावतोस काय पिल्लूवर तू. दिवसभर एवढा आनंदी होतास, मस्त गप्पा मारल्यास, केवढी धम्माल केली आपण, मस्त शॉपिंग झाली आणि आता घरी जाताना का बरे तोंड पाडतोयस?”

तो काहीसा चिडतच ओरडला “तुला माहीत नाही, बोल ना पिल्लू?”

ती जरा भांबावून गेली, त्याचा गियरवर ठेवलेला हात हलकेच धरला. “प्लीज़ शांत रहा ना. तू पण मला नाही समजून घेत?”

“अग पिल्लू पण…”

ती त्याला शांत रहा अशीच डोळ्यानेच खूण करते. “जेवण मस्त होत आज, मज्जा आली. खूप दिवसांनी एवढी प्रचंड जेवले मी, तू त्या मानाने कमी जेवलास, डाएट वगेरे करतोयस काय, कोण्या पोरीचं लफडं वगैरे आहे काय” हे बोलून पिल्लू हसायला लागली.

त्याचा राग अजुनच वाढला, पिल्लू दिस इस नॉट फनी, ओके?”

“हो शोन्या, माहीत आहे मला. मी इथे वातावरण हलक करायचा प्रयत्‍न करतेय आणि तू माझ्यावरच खेकसतोस. बोल ना तू काही, तुझ माझ्यावर प्रेमच उरलं नाही आता”

त्याने गाडी थांबवली, तिचा हात हातात घेऊन म्हणाला, “असा कस ग म्हणू शकतेस तू. चल आपण थोडावेळ चालूया”

“अरे पण आई बाबा वाट बघत असतील ना, आधीच आज ऑफीसला दांडी मारलीय, खूप खरेदी पण झालीय, त्याचं काय सांगू घरी तेच ठरलं नाही अजून, आणि पोटोबा भरला असल्याने झोप पण येतेय रे…”

“पिल्लू, प्लीज़ थोडावेळ..प्लीज़…!!”

“ओके थांब, मी आईला फोन करते, तो पर्यंत तू गाडी लॉक कर नीट”

त्या शांत वातावरणात ते चालायला लागतात, रस्त्यावर तुरळक गर्दी होती. कोणी त्यांना बघू नये म्हणूनच ते घरापासून इतके लांब भेटायला आले होते. वारा अजिबात नव्हता, त्यांची पावल न जाणो का अडखळत होती, हळूहळू चालत होते. कोणीच बोलत नव्हत खूप वेळ.

“सॉरी रे एक्सट्रीम्ली सॉरी” ती म्हणाली.
“ह्मम्म्म, हे होणारच होत, पिल्लू”

“असा नको ना बोलूस रे, निराश एकदम, आपण किती छान जगलो ही तीन-साडे तीन वर्ष, आपण एकाच कॉलेजला असून शेवटच्या वर्षीच भेटलो. एकमेकांच्या आवडीनिवडी जपू लागलो. काळजी घायला लागलो. सगळ कस स्वप्नवत होत रे मला हे”

“निराश नाही आहे ग मी, चिडलोय खूप खूप चिडलोय, स्वत:वर, परिस्थितीवर..का का नाही समजून घेत तुझे आई-वडील??”

“शोना, शांत हो ना बघ आपण आज किती मस्त मज्जा केली आपण, फिरलो, जेवलो, मी तुला आणि तू मला मस्त मस्त ड्रेस घेऊन दिलेस, आता हा एकांत, मी आहे ना तुझ्यासोबत”

“तू आहेस, पण पण किती वेळ ग?”

“तुझी मनस्थती समजू शकते मी, पण माझ्या मनावर काय बेतत असेल सांग ना, तूच माझ्या निर्णयाला पाठिंबा दिला होतास ना, सांगितलं होतस ना घरच्यांच्या विरोधात जाउन काही नाही करायचं, तुझी चिडचिड समजू शकते रे मी, पण तूच माझी साथ सोडलीस तर मी कोणाकडे बघू ते सांग ना? मला तू नखशिखांत ओळखतोस, मला काय आवडत, काय नाही आवडत, मला काय गोष्टी शक्य आहेत, मी काही गोष्टी घडल्या की मी कशी वागते. सगळ सगळ माहीत आहे ना तुला, हो ना शोन्या?”

“हो ग, तेच तर..तेच तेच मला खूप त्रास देतय, मला सगळा माहीत आहे हाच मोठा ड्रॉबॅक आहे आपल्या नात्याचा, मी माणूसच आहे, अति भावनाप्रधान असणे हा काय दोष आहे का? तुझ्यासाठी तर मी जास्तच हळवा आहे आणि ते तुला ही माहीत आहे…..पण” 😦

“शुsssशु.. काही नको ना बोलूस शांत चालूया ना जरा वेळ आपण..”

“अग तुला उशीर होईल ना बेटा, घरी जायला?”

“होऊ देत मी सांगेन काय ते, ओरडा खाईन, पण तू बोलत राहा ना, प्लीज़”

“ठीक आहे..बोल पिल्लू”
“माझ पोट सुटत जातय रे, आय एम लुक्किंग प्रेग्नेंट ..!!”
“हा.. हा…हा..अग, थोडच तर आहे, तेव्हढ सशक्त असायला हवंच मुलींनी..”
“अगदी माझ्या बाबांसारख बोललास बघ, ते मला असंच म्हणतात. नक्कीच तू माझे बाबा असशील कुठल्या ना कुठल्या जन्मात..:-))”

हळुवार वर सुटला होता. दोघेही मोठमोठ्याने हसू लागतात, कोण बघतय, कोण काय बोलेल याची त्यावेळी फिकीर नव्हती अजिबात. त्याना हवं होत फक्त ते क्षणिक सुख. जे डोळ्यांच्या कडा आनंदाश्रूनी भिजवून टाकत होत्या दोघांच्या.

बोलता बोलता त्यांचे हात एकमेकांच्या हातात कधी गेले ते कळलच नाही. काय वेगळ नात होत त्यांच्यामध्ये काय माहीत. त्यांना माहीत होत की, दोघांच लग्न होऊ शकत नाही कारण ते वेगवेगळ्या जातीतले. तो तिला फुलाच्या पाकळीसारखं जपायचा आणि जपतो. तीच त्याच्यावर खूप खूप प्रेम होत आणि आहे, पण घरच्यांच्या विरोधात जाउन काही करायाच नाही ह्यावर दोघेही ठाम होते. मग त्यांच्यात चिडचिड व्हायची, भांडण व्हायची, मग थोडावेळ अबोला, मग परत एकमेकांची समजूत काढायचे. दोघे एकमेकांची इतकी काळजी घायचे की दे आर मेड फॉर ईचअदर..पण नाही काही गोष्टी अश्या होत्या की त्या त्यांच्यासाठी नव्हत्याच, पण ….काय होईल दोघांच एकमेकांशीवाय माहीत नाही? 😦

असो, चला आपण त्यांना जरा एकांत देऊया, बघा कसे मस्त हसत, बोलत जात आहेत असे काही क्षण तरी त्यांना जगू देउया…सुखी रहा !!

– ही कथा जालरंगची प्रकाशनाच्या दीपज्योती ह्या दिवाळी अंकात आधी प्रसिद्ध झाली होती..आपल्या वाचनासाठी इथे देत आहे.

– नेहमी आपण अश्या गोष्टी ऐकतो की दोन भिन्न जात प्रेयसी आणि प्रियकर ह्यांच्या त्या नात्याचा अंत हा पळून जाउन लग्न करणे, आत्महत्या करणे..किवा आपल प्रेम विसरून घरचे सांगतील तिथे लग्न करून संसारात रमून जाणे असा होतो…परत मी काहीसा वेगळा प्रयन्त केलाय स्वैरलिखाणच्या नावाखाली,  गोड मानून घ्या 🙂

(आधीचे स्वैरलिखाण इथे वाचू शकता.)

— सुझे  🙂

पहिली भेट – एक स्वैरलिखाण

आदल्या दिवशीच्या कांदे पोह्याच्या कार्यक्रमानंतर ठरल्याप्रमाणे “ती” आज पहिल्यांदा “त्याला” एकांतात भेटणार होती. रिक्षा करून ती स्टेशनला आली आणि ट्रेनच्या विण्डो सीटला डोक लावून बसून होती. मोबाइलचे हेडफोन्स कानात होते पण काही गाणी सुरू नव्हती…काल तिला त्या गोष्टीची खूप चीड आली होती, की कोणासमोर असा नटून-थटून आपण बसावं. त्याच्या आणि त्याच्या आई-बाबांच्या प्रश्‍नमंजुषा झेलत मान खाली घालून निमूटपणे उत्तर द्यावी. आपण आपले नेहमीचेच ठरलेले प्रश्‍न विचारावे मुलाला. मग घरच्या एका रूम मध्ये पाच मिनिटे त्याना एकांतात बसून बोलण्याची संधी??. काल सगळा कार्यक्रम कसा व्यवस्थित पार पडला ठरल्याप्रमाणे. “ती” तिच्या आईने सांगितल तसा वागली, बोलली. आईला “तो” खूप आवडला होता. खूप धावपळ करून, तिने ते पोरीसाठी स्थळ आणलं होत. कार्यक्रमानंतर आई पोरीच मन, कल जाणून घ्यायचा सारखा प्रयत्‍न करीत होती. पण ती काही बोलायला तयार नाही.

तिला बघायला आलेला हा पहिला मुलगा, अर्थात पहिलाच कार्यक्रम कांदे पोह्याचा. ती थोडी अस्वस्थ होती आतून. मुलगी सासरी जाण आपल्या आई-बाबांच घर सोडून हे मनाला घोर लावणारा प्रकार मुलींसाठी आणि ती वेळ आता जवळ आली हे पाहून तिच्या मनात खूपच धाकधुक होती. तीने धड त्याच्याकडे बघितलं पण नाही मान वर करून. त्या मुलाला भेटल्यावर तिच्या मनात प्रश्‍न पडू लागले. हाच आपला जीवनसाथी होणार का ह्यापुढे? नक्की? हा मला सुखी ठेवेल? व्यसनी नसेल ना? रागीट स्वभाव नसेल ना? हा मुद्दाम तर चांगला वागत नसेल ना आई-बाबांसमोर? चांगल्या कंपनीत तर आहे, पण ह्याच्या घरचे मला सांभाळून घेतील ना? भांडखोर निघाला तर? ह्याच्या मित्रांची संगत कशी असेल? अती फॉर्वर्ड विचार तर नाही ना? हे सगळा त्याला कसं विचारू? मला उद्धट, तर नाही ना म्हणणार तो? किती किती ते प्रश्‍न पडले होते बिचारीला 😦

एका जगप्रसिद्ध अकाउंट फर्म मध्ये काम करताना तिने मोठ मोठे प्रेज़ेंटेशन्स दिली क्लाइंटला, पण ह्या कां.पो नंतर ती खूपच अस्वस्थ झाली होती. रात्री झोप पण धड झाली नाही. या कुशीवरुन त्या कुशीवर तळमळत होती, त्याला उद्या भेटायचं ह्या मानसिक भीतीने. शेजारीच आई झोपली होती, तिच्या चेहर्‍यावर एक मंद हास्य होत, एक समाधान होत. मग तिला आईने दिवसभर केलीली धावपळ आठवली, ह्या कार्यक्रमासाठी. सगळ घर आवरणे, पडदे बदलणे, लादी स्वछ करणे, कुशन कवर्स बदलणे, सगळया गोष्टी जागच्या जागी ठेवणे. सगळ जेवण बनवणे, गोडधोड पण केलं जे तीच्या पोरीला आवडत ते. तिला अजिबात कामाला हाथ लावू दिला नव्हता त्या दिवशी. तिला जबरदस्तीने ब्युटी पार्लरला धाडला २००० रुपडे हातात कोंबून. पोरीसाठी तिने आधीच एक मस्त ड्रेस आणला होता खास या कार्यक्रमासाठी. खुप खुप खुश होती तिची आई दिवसभर. मुलगा घरी आल्यावर हाताने इशारा करत तिची आई तिला नीट सरळ बस, बोल तू पण,, मुलगा मस्त आहे, मला आवडला असा सांगत होती. सगळ सगळ तिला आठवत होत तिला, आईचा हसरा चेहरा निजलेला बघून. तिने कूस बदलली आणि हळूच डोळ्याच्या कडा पुसल्या. विचार करता करता कधी झोपं लागली कळलंच नाही तिला.

सकाळी ती उशिरा उठली कोणी काही बोलल नाही तिला. नाश्ता झाला, जेवणाची तयारी सुरू झाली. तिला आईने काही काम करू नकोस अशी आधीच ताकीद दिल्याने ती नुसती टीवी समोर बसून होती. एवढ्यात फोन वाजला, तिची आई किचन मधून धावतच बाहेर आली, तिने फोन उचलला आणि कानाला लावला. समोर आईचे हातवारे सुरुच होते. कोण आहे? तो आहे का? बोल तू?. तिने मानेनेच आईला हो सांगितला आणि त्याच्याशी बोलू लागली २ मिनिटात फोन संपला. तिची आई “काय झालं? भेटायला जातेस ना? कुठे भेटणार आहात? किती वाजता? अग बोलं की माझे आई 🙂 :)”

ती: दादरला संध्याकाळी ६ ला, प्लॅटफॉर्म नंबर १, इंडिकेटर खाली भेटणार आहे आज. आई तेच कणकेचे हाथ घेऊन बाबाना ही बातमी द्यायला गेली आत. पण ती अजुन त्याच अस्वस्थ मनस्थितीत टिविच रिमोट घेऊन बसली होती काय बोलू काही नाही खूपच विचारसत्र सुरू होते तिच्या डोक्यात आणि निघायची वाट बघू लागली टीवी बघत बघत.

तेवढ्यात ट्रेन मध्ये उद्घोषणा झाली पुढील स्टेशन दादर..अगला स्टेशन दादर. ती काहीशी दचकूनच उठली. एवढा वेळ चाललेलं ते विचारसत्र अचानक थांबल. पावल उचलत नव्हती तिची, पण काहीशी ओढत ती दरवाज्यात आली आणि प्लॅटफॉर्म नंबर ४ ला उतरली. तिला थोडा उशीरच झाला होता आईच्या ड्रेस सेलेक्षनमुळे. ती प्लॅटफॉर्म नंबर १ वर आली..तीची नजर त्याला शोधू लागली, तो काही दिसेना. मग शेवटी तिने त्याला फोन लावला, रिंग जात होती, कपाळावरचा घाम पुसत ती त्याने फोन उचलायची वाट बघत होती…

तेवढ्यात मागून आवाज आला “हाय..सॉरी सॉरी मला उशीर झाला, तुम्हाला खूप वेळ वाट बघावी लागली का?” तिने मानेनेच नकार दिला. मग त्याने कुठेतरी शांत जागी जाउन गप्पा मारू म्हणून सीसीडीकडे न्यायला सांगितला टॅक्सीवाल्याला. दोघांच बोलण एकदम जुजबीच..खूप गरम होतय नाही? ट्रेनमध्ये गर्दी होती का? ऑफीस कस चाललय? वगैरे वगैरे…

ती जास्त बोलत नव्हती. सीसीडीमध्ये मस्त सोफा सीट मध्ये बसले आणि कॉफी सांगितली त्याने. ती कुठून बोलायला सुरूवात करू ह्याचाचं विचार करत होती…तो पण जरा शांत स्वभावाचा त्यामुळे मूळ मुद्द्यला कोणीच हाथ घालायला तयार नव्हते. सगळा कसा प्रोफेशनल ऑफीस एटीकेट्सच चालू होते. तो तिची चलबिचल न्याहळात कॉफी पीत होता…

“कॉफी गार होतेय, नाही आवडली का तुम्हाला? दुसर काही सांगू का तुमच्यासाठी?” तिने नको सांगितलं आणि कॉफीचा कप तोंडाला लावला. शेवटी त्यानेच विषय काढला. “मला माहीत आहे हे असा भेटून एकमेकाना पारखणे खूप कठीण आहे. पण माझ्यावतीने मी तुम्हाला काही सांगू इच्छितो. आई-बाबाना तुम्ही आवडलात आणि मला पण (तिने आश्चर्याने त्याच्याकडे बघितले…) मी असा काही मुद्दाम सांगणार नाही माझ्याबद्दल चांगल, पण काही व्यसन नाही मला, लग्न झाल्यावर आई-बाबासोबतच राहणार ही एकच अट, कंपनी नवीन प्रॉजेक्टसाठी काही महिन्यानी यूकेला पाठवणार आहे. त्यामुळेच आईने हा बघण्याचा कार्यक्रम घाईत ठरवला. एका मुलीला एका भेटीत एका मुलाला “हो” बोलणे निव्वळ अशक्य आहे. मी तुम्हाला विचार करायची पूर्ण संधी देतोय..तुम्हाला काही प्रश्‍न विचारायचे असतील तर विचारा.”

एव्हाना तीच दडपण थोड कमी झालं होत..”आमच्या घरीपण सगळ्याना तुम्ही आवडलात, मी एक सरळ साधी मुलगी आहे, एकत्र कुटुंबपद्धत मला खूप प्रिय आहे..फॅशनबल कपडे आवडते मला, पण उगाच काही अती नखरे नाही करत, लग्नानंतर माझ्या संसाराच्या सुखी अकाउंट मध्ये मी माझ्या नवर्‍याची यशस्वी साथ देईन असा विश्वास आहे मला, खर तर मला हा कांदे पोहे प्रकार खूप अनकंफर्टबल वाटला काल, कदाचित मी तयार नव्हते एवढ्यात संसारसाठी पण आता माझ वाढत वय आणि घरच्या लोकांची काळजी वाढु नये म्हणून मी ह्या कार्यक्रमासाठी तयार झाले. तुमच्यात काहीच उणीवा मला नाही दिसत, तुम्ही खूप चांगला संसार कराल ह्याची खात्रीपण झालीय मला आणि आपल्या पत्रिकापण जुळल्या आहेत आधीच..तरीही मला थोडा वेळ द्या, प्लीज़”

“हरकत नाही, टेक युवर टाइम. कुठल्याही दडपणाखाली काही निर्णय घेऊ नका. चला मी तुम्हाला स्टेशनला सोडतो”

ती, त्याला बाय करून ट्रेन मध्ये चढली..परत वार्‍यासोबत उडणारे तिचे केस सांभाळत विचार करत होती ती….स्टेशन आलं..रिक्षा केली ती घरी आली..

घरी आईनेच दार उघडलं, आईच्या चेहर्‍यावरची उत्सुकता साफ दिसत होती तिला..ती काही न बोलता आत आली. सरळ बेडरूम मध्ये गेली कपडे बदलायला. आई तिच्या मागे जाणार एवढयात बाबांनी तिला थांबवलं. आता काही नको विचारुस, जेवताना बोलू. ताट घे वाढायला. आईने मग काय हो तुम्ही असा वैतागवाणा स्वर लावून किचनमध्ये गेली. ती फ्रेश होऊन हॉलमध्ये आली, तिला माहीत होत, आता विषय नक्की निघणार आजच्या भेटीचा, काय सांगू त्याना? होकार देऊ? की नकार? की थांबू अजुन विचार करून सांगते, पटेल का आई-बाबाना?

जेवताना मग बाबाच बोलू लागले, “हे बघ बेटा मुलगा आवडला नसेल तर सरळ सांगून टाक [आईने लगेच डोळे मोठे केले :)], कोणी तुला काही नाही बोलणार. शेवटी हे तुझ आयुष्य आहे, तुला संसार करायचा आहे. सगळा तुझ्या मर्जीने होईल. कोणी तुला जबरदस्ती करणार नाही…(आईकडे बघत बाबा म्हणाले)”

ती – “असं काही नाही बाबा, मुलगा खुप छान आहे, त्याच्या घरचे पण खूप छान आहेत….पण..”

आई – पण काय आता?

बाबा – थांब ग !! बोलू देत तिला, ओरडतेस काय माझ्या बाळावर?

ती – मला थोडे दिवस राहू द्यात ना या घरात, तुमच्या सगळ्यांच्या सहवासात, आईच्या कुशीत, बाबांकडून लाड करून घेत. मी अजुन तयार नाही लग्नासाठी. थोडे दिवस, मग आपण परत प्रयत्‍न करू..हा मुलगा खूपच छान होता यात वाद नाही पण थांबा ना. काही महिने थांबा ना, प्लीज़ प्लीज़ बाबा..

आई – अग पण असं स्थळ मिळेल का परत? तुला काही खटकलं का मुलात बोल? परत भेटायचं आहे का तुला त्याला?

बाबा – अग, काय चाललय तुझ? माझ पिल्लु म्हणतय ना थांबा, तर थांबू की. तशी पण मला माझी लेक इथून जाऊचं नये असं वाटत, खुप गुणाची आहे माझी मुलगी, तिला पोरांची काय कमी ग?

आई – करा अजुन करा लाड पोरीचे, आमची तळमळ दिसतचं नाही कोणाला. होऊ दे तुझ्या मनासारखं. मी नाही सांगते त्यांना उद्या फोन करून. आता तो तोंडाचा ड्रॉवर् आत घेशील काय? 🙂 वेडीच आहेस. चल जेव लवकर. नंतर केसात तेल घालून देते मस्त. काल झोपली नाहीस ना नीट आटप लवकर लवकर..

तिने डोळे पुसले, आईने पण पदराने डोळे पुसत पुसत बाबांकडे बघितल…बघते तर ते पण पाणावलेल्या डोळ्याने ह्या दोघींकडे बघत हरवून गेले होते…

– सुझे 🙂