Where is the HOPE?

सरतेशेवटी सत्यसाईबाबा अनंतात विलीन झाले.. (असंच लिहितात ना?) आज सकाळपासून त्यांच्या अत्याविधीचे थेट, आपलं लाईव्ह प्रक्षेपण सुरु होतो. गेले ३ दिवस हा प्रकार सुरु होता म्हणा. कोण रडले, कोण काय बोलले, त्यांची संपत्ती किती, त्यांचे शिष्य किती, तो बाबा खरा होता की खोटा, यावर प्रचंड काथ्याकुट झाला. माझा देवबाप्पा त्या बाबांच्यासमोर देहासमोर बसून शोकाकुल रडला, हे ही किती तरी वेळा बघितलं, नव्हे तेच तेच दाखवलं. सगळ सगळ बघत आलो हे गेले तीन दिवस. त्यांनी आयुष्यभर जमा केलेल्या मायेचा, माफ करा ट्रस्टचा पुढला धनी कोण यावर चिंतन सुरु आहे सध्या. ट्रस्टपण काही छोटी नाही, तब्बल १ लाख ४० हजार कोटीं रुपयाची मालमत्ता आहे. तुम्ही म्हणाल, हे सगळ का सांगतोय?

मी त्यांच्या विषयी बोलणारा कोण? त्यांनी पैसा कमावला, लोकांची सेवा केली आणि आता ते गेले. लोकांनी श्रध्दांजली वाहिली, त्यांना शांती मिळाली. एक बाबा इतकी संपती जगभरातून गोळा करतो, आणि त्याचा काही भाग लोकांसाठी वापरतो आणि त्याचा उदो उदो होतो. आता ती ट्रस्टच्या नावे असल्याने कोणी चौकशी करायचा प्रश्न नाहीच. आता तो सगळा पांढरा पैसा आहे.

असो, माझा बोलायचा मुद्दा हा नाही. आपण भारतात राहतो आणि बडे बडे देशो मैं, ऐसी छोटी छोटी बाते होती रहती हैं. आपल्या देशात पैश्याला काही म्हणजे काहीही कमी नाही हे दाखवायला एक उदाहरण सांगितलं. गेल्या एका वर्षात जितके घोटाळे बाहेर आले आहेत, त्याने आपण काही देशांच्या बजेटचा डोलारा उचलू शकलो असतो. १२ हजार कोटी काय, ७० हजार कोटी काय… किती किती पैसा आहे आपल्या देशात, पण साला आपलंच नशीब पांडू म्हणून रोज ऑफिसला जा, मरमर काम करा. महिन्याच्या शेवटी पोटाला चिमटे काढत जगा, हौसमौज टाळा. आपला जन्म हा केवळ असाच जाणार. ह्याउलट अशी लोक आहेत ज्यांना पैसे ठेवायला जागा नाही. स्विस बँकमध्ये १०-१२ खाती काय, ७०-८० मजल्याची घर ती काय, फिरायला ऊंची गाड्यांचा ताफा तो काय, जीव जपायला केलेली सुरक्षायंत्रणा काय.सगळ कसं स्वप्नवत.

पैसा कमावत असताना ह्यांनी केलेले कष्ट (???) जगजाहीर आहेतच. मोठमोठ्या लोकांकडून चुटकीसरशी कामे करून देणारा पैसा ह्यांच्या हातचा मळ. ह्या लोकांना भीती कशाचीही नाही, कालसुद्धा जेव्हा कलमाडीला कोर्टातून बाहेर आणलं, तेव्हा साहेब असे बाहेर आले की, त्यांनी भारतरत्न मिळवलं आहे. त्यांच्यावर सॉरी त्याच्यावर जेव्हा चप्पल फेकून मारली आणि त्याचा नेम चुकला, तर हे ध्यान दात काढून हसत होत. लाज, शरम, भीती, कायदा ह्या सगळ्या तुच्छ गोष्टी आहेत.

गेल्या दोन तीन दिवसात कानावर आलेल्या बातम्यांमध्ये अजून एक बातमी होती, ती ज्युलिअन असांजेची. टाइम्सला दिलेल्या एका मुलाखतीत त्याने सांगितलं की त्याने स्वतः स्विस बँकची माहिती बघितली आहे आणि त्यात अनेक भारतीय नावे आहेत. त्यांच्या नावावर भला मोठा पैसा जमा आहे. जगातला सगळ्यांत जास्त काळा पैसा हा भारतातूनच येतो (बातमी) आणि त्याचे पुरावेदेखील तो लवकरच देणार आहे. त्याने भारतीयांना सांगितलं आहे “Don’t Loose Hopes Completely, We will soon put those names in front of you”

हे तर आपल्या देशातील लोकसुद्धा, कित्येक वर्ष ओरडून सांगत आहेत. विरोधक थोडे दिवस हल्लाबोल करतात पण हे सगळ नावापुरतं. कारण त्यांचीही खाती जोपर्यंत तिथे भरली जात नाही, तोपर्यंत हे इथे गोंधळ घालणार. एकदा का पैसे पोचल्याची पोचपावती आली, की मुग गिळून गप्प राहायचं आणि दुसऱ्या मुद्द्यावर सरकारला धाऱ्यावर धरायचं.

खरंच सांगतो, आता पेशन्स नाही आणि खात्री तर नाहीच नाही. जे आजवर बघितलं आहे त्यानंतर जरी ती नावे बाहेर आली त्या बँकेमधून, तरी काही फरक पडणार नाही असंच दिसतंय. विकीलिक्सला सुरुवातीला अमेरिकेतून जास्त विरोध होता, पण आता तो भारतातून आहे. एखादी प्रायव्हेट लिमिटेड कंपनी जशी कमीतकमी पैश्यात लोकांना काम करायला लावून जगवते आणि आपण वारेमाप नफा ओढत राहते. 😦

खरंच सांगा कुठे आहे होप? नक्की कुठे जातोय आपण? काय होणार पुढे?

– सुझे

खादाडीवर बोलू काही…

जेव्हा पासून ब्लॉग लिहायला घेतला वेगवेगळे विषय वाचनात आले, त्यातला एक अल्टिमेट विषय आणि मला खास आवडणारा अगदी रुचकर, खमंग, तोंडाला बादलीभर पाणी आणणारा म्हणजे खादाडी. इतके दिवस झाले सागर सारखा सारखा विचारतो एवढ्या वेगवेगळ्या पोस्ट टाकल्यास खादाडीवर का नाही लिहीत तू? म्हटला आज काही तरी लिहावच..सागरा, ही पोस्ट खास तुझ्या आग्रहास्तव बर 🙂

ह्या विषयावर लेखन करणारे मात्तब्बर आणि अनुभवी असे अष्टप्रधान मंडळ आहेच आपल्याकडे. त्यानी केलेल्या खादाडी वाचून निषेधाची अशी लाट सुरू झाली ह्या ब्लॉगविश्वात की विचारू नका. (त्यानी टाकलेल्या पोस्ट आठवल्या बघा परत निssssषेssssध सगळ्यांचा …हे हे हे) तस किचन हा माझा आवडता विषय, घरात असलो की इथे जास्त रमतो मी. सगळा जेवण करू शकतो, नॉनवेज-वेज (कृपया वधुपक्ष वाचत असेल तर हा एक प्लस पॉइण्ट आहे बर माझ्यात : )

असो, आईच्या आजारपणात जेवण करण शिकलो मी, कारण बाबांच ऑफीस, भावाची शाळा ह्या मुळे मलाच ते करणा भाग होता. साठेला असताना अटेंडेन्सची काळजी अजिबात नव्हती, मग मी फक्त प्रॅक्टिकल्स करून घरी धुम. आजही तिथल्या प्रोफेसर मंडळींना मी तिथे होतो या बद्दल शंका वाटते. घरी आल्यावर कूकरमध्ये भात, डाळ लावून मग त्याला फोडणी देण एवढ भारी जमायाच मला. मग भाताची खिचडी, पुलाव आणि मसालेभात आणि वरणाची आमटी, सांबार, तडका डाल असा अपग्रेड होत गेला. जेवढा करायची आवड आहे तेवढीच खायची पण. मग कधी काही चुकल, बिघडला करताना की ते खाण क्रमपात्रच होतच. घरात मॅगी नूडल्स हा प्रकार फक्त मला आणि भावालाच आवडतो, त्यामुळे मला तिथे प्रयोग करायला भरपूर वाव मिळाला 🙂 मग त्या टू मिनिट मॅगीला तयार करायला १५-२० मिनिटे लावायचो. प्रकार पण भारी त्यात हेरंबने केलेले प्रकार आहेतच, पण वर माझे..सेजवान मॅगी, एग मॅगी, सांबार मॅगी (हा ऑफीसमध्ये केलेला प्रकार) 🙂

आता ऑफीसच नाव आला म्हणजे धम्माल, आम्ही मध्यरात्री-पहाटे खाणारे लोक, म्हणजे उसाच्या टाइमनुसार म्हणाना..लोवर परेलला जेव्हा कमला मिल्समध्ये तीन मजली ऑफीस होत आणि तिथला कॅंटीन लाजवाब. तेव्हा नवीन नवीन ह्या क्षेत्रात आल्यामुळे जरा दबकूनच असायचो. जेवण टाळायचो, घरूनच काय ते खाउन मग तिथे ज्युस किवा ब्रेड बटर खायचो. मग जसे दिवस पुढे गेले तसा आपला रुबाबपण हा हा …जेवण नाही खायचो पण जेवणासोबत दिली जाणारी स्वीट डिश ४-४ खायचो. मॅनेजर लोकाना एकदाच स्वीट डिश मिळणार असा सांगून त्यांना भीक न घालणारा आमचा कॅंटीनवाला रघु आमच्या पुढयात नुसती आरास लावायचा, शिरा, जिलेबी, बासुंदी, बर्फी, गुलाब जामून…बस अजुन नाही सांगू शकत भूक लागली 🙂  त्या रघुला किती दुवा देतो मी अजुनपण.

This slideshow requires JavaScript.

मग ऑफीस बदलला, अंधेरीला आलो. अंधेरीला ऑफीस छोटाच असल्याने तिथे कॅंटीनमध्ये उभा राहून स्वत:ला जे वाटेल ते बनवून घ्यायचो किवा बनवायचो, लोक बघत राहायचे हा काय करतोय पण मी आपला खुशाल चालू.  त्याच दरम्यान शाळेच्या आणि कॉलेजच्य ग्रूपच रियूनियन झाला, मग भेटायला निरनिराळी हॉटेल्स आमचे अड्डे बनत गेले. ५डी काय, बीबीसी काय, बंजरा काय, बॉम्बे ब्लूज काय, कोबे काय…आठवला की कसा भरून येत सांगू (भरून पोट येतय याची नोंद घ्यावी… ;)) प्रत्येकवेळी नवीन नवीन हॉटेलमध्ये जेवायला जायचा यावर आमचा भर. कुठल्या हॉटेलमधली डिश आवडली की त्यातील सगळे जिन्नस खाताना लक्षांत ठेवायचे आणि घरी गिनीपिग सारखा प्रयोगुन पहायचो, याची मला नितांत आवड 😉

आमच्या खाण्याच्या जागा पण अश्या की गूगल मॅप्स मध्ये शोधून पण न सापडणार्‍या, मागे यावर लिहल होत. अजुन म्हणजे ट्रेकला केलेली खादाडी विशेष करून जास्त लक्षात राहिली मग ती रोहणा ने विसापूरला आणलेली पुरणपोळी, नारळाच्या वड्या, कचोरी, की राजमाचीला रात्री १ ला खाल्लेली पीठल भाकरी, पेठ ला खाल्लेला नुसता वरण भात आणि कच्च तेल, मीठ..स्वर्ग सुख म्हणतात ते हेच…अहाहहा बस थांबतो इथेच, जरा जेवून येतो. आज जरा लवकरच भूक लागलीय.. :)))))

पॉइण्ट टू बी नोटेड – मी जिथे जिथे खाल्लय ते सगळा व्यवस्थित पचवलय आणि तृप्तिचा ढेकरही दिलाय, त्यामुळे त्याची काळजी करू नका, माझ्या पोटात दुखणार नाही एकट्याने खादाडी केली म्हणून आणि अजुन तरी  कोणाच्या पोटाबद्दल तक्रार नाही माझ्या हातच खाउन …हे हे हे.

आपलाच खादाड सुझे

🙂