MH-02-XA-4XX2 – भाग तिसरा

सर्वप्रथम कथेचा हा भाग पोस्ट करण्यास झालेल्या विलंबासाठी दिलगिरी व्यक्त करतो. काही वैयक्तिक कारणांमुळे लिहिणे शक्य झालं नाही आणि उगाच घाईघाईने कथा संपवायची नव्हती. दरम्यानच्या काळात अनेक मित्र-मैत्रिणींनी, वाचकांनी कान उघडणी केल्यावर आज भाग लिहायला घेतोय 🙂

भाग पहिला – MH-02-XX-4XXX – भाग पहिला
भाग दुसरा – MH-02-XX-4XX2 – भाग दुसरा

“ओ साहेब मारू नका साहेब, आह !! मी… मी काही नाही केलं. तुम्ही मला का इथे चौकशीला. सा sss हे ss ब …!! ” (कोणी तरी मोठ्याने ओरडले) आवाज इन्स्पेक्टर रावतसाहेबांच्या केबिनमधून येत होता.

बॉबी, जयेश भाई आणि राजू बाहेर बसून होते एका बाकावर. तीन दिवस झाले त्यांना नागपूरला येऊन. इतक्या घडामोडी घडून गेल्या होत्या ह्या तीन दिवसात. बॉबी आपल्या पांढऱ्या दाढीवर हात फिरवत, आपला मोबाईल उगाच न्याहाळत होता. त्याची बायको खूप रागावली होती आणि त्याला परत बोलावत होती, पण इथून त्याला लगेच निघता येणार नव्हते आणि तसेही प्राथमिक चौकशी झाल्याशिवाय पोलीस त्यांना सोडणार नव्हतेच. सिगारेटची तलप त्याला अस्वस्थ करत होती, पण इन्स्पेक्टर साहेबांनी त्यांना भेटायला बोलावल्याने तो गप्पा बसून होता. मुंबईत त्याचा धंदा पण बुडत होता. सुहासने एक दिवस त्याला मदत केली, पण नंतर त्याला स्वत:च्या ऑफिसला जायचे होते त्यामुळे सायबर पूर्णवेळ बंद झाला.

राहून राहून त्याला अरुणचे वाईट वाटत होते. कोणाचा शेवट असा कसा होऊ शकतो? त्याच्या अंत्यविधीसाठी घरून कोणीच आले नाही. कोणी कोणावर इतकं रागावू शकतं? आकस ठेवू शकतो? सावत्र आई होती, भाऊ होता, बायकोसुद्धा होती..पण कोणीच नाही आले. त्यांना त्याच्या जाण्याने काहीच फरक पडला नसेल? पडला असता तर ते इथे असते. किमान त्याचे शेवटचे विधी तरी… पण जाऊ देत. तो स्वतः स्वतःला प्रश्न विचारून, त्यांना बगल देत होता. दोन-तीन दिवस झोप नसल्याने त्याचे डोळे लाललाल झाले होते. हाताच्या बाह्या मळकट झालेल्या आणि ह्यावेळी स्वत:कडे लक्ष तरी कसे देणार… त्याच्या हातात पोलिसांच्या एफआयआरची एक प्रत होती.

पोलिसांच्या एफआयआरमध्ये अरुणचा तारेने गळा आवळून खून झाल्याचा रिपोर्ट तयार केला गेला. खून सकाळी ६-७ च्या आसपास झाला होता. मारताना त्याला प्रतिकाराची काही संधी दिली नव्हती, कारण जास्त झटापटीच्या खुणा नव्हत्या. त्याला गुंगी व इतर तत्सम गुंगीचे औषध दिले नव्हते, पण रक्त तपासणीमध्ये दारूचे प्रमाण आढळले. त्यामुळे दारूच्या धुंदीत सकाळी अनावधानाने त्याच्यावर मागून हल्ला करून, चोरीच्या उद्देश्याने त्याचा खून झाल्याचा रिपोर्ट तयार केला आणि तीन अनोळखी लोकांवर एक आरोप पत्र तयार केले गेले. त्याची एक प्रत कोर्टाला देण्यात आली आणि तपासाची प्राथमिक पूर्तता झाल्याशिवाय बॉबी आणि जयेशभाईंना नागपूर सोडण्याची मनाई केली गेली.

तितक्यात हवालदार साळवी रावतांच्या केबिनमधून बाहेर आले, “इथे बॉबी कोण? तुम्हाला साहेबांनी बोलावलं आहे” तो आवाज ऐकताच तिघेही उठून केबिनकडे जायला लागले. ते पाहून साळवी खेकसले, “तीन-तीन बॉबी? फक्त बॉबीने आत जायचं आहे. बाकीच्या दोघांनी इथेच बसून राहायचं” एखाद्या रोबोटप्रमाणे जयेश भाई आणि राजू मागे फिरले आणि परत त्या बाकावर बसले.

केबिनच्या दारावर टक टक करत बॉबी म्हणाला, “Sir, may I come in”

आतून फक्त “या..!!” इतकाच आवाज आला. बॉबी दरवाजा लोटून आत आला, समोर मोठ्ठं टेबल, तीन खुर्च्या, फायलींचा पसारा पडून होता. भिंतीवर भगतसिंग, सावरकर, गांधीचे फोटो त्याच्याकडे टक लावून बघत होते. बॉबीची नजर पूर्ण केबिनभर भिरभिरत होती, तेवढ्यात त्याच्या उजव्या बाजूने शर्टाची बटणे नीट लावत इन्स्पेक्टर भालचंद्र रावत आले.

“बसा..” खुर्चीकडे हात दाखवून रावत आपल्या खुर्चीकडे वळले. सिगारेटच्या पाकिटातून एक सिगारेट काढून, ती पेटवायला माचीस शोधू लागले. बॉबीने लगेच खिश्यातून माचीस काढून, पेटवली आणि विझू नये म्हणून दुसऱ्या हाताने माचीसची ज्योत सांभाळत रावतांच्या पुढे झुकला. रावत थोडे पुढे झाले आणी सिगारेट शिलगावून मागे झाले.

“Thanks !! बोला, तर तुम्ही बॉबी मुंबईहून इथे आपल्या मित्राच्या ड्रायव्हरच्या खुनाची तक्रार घेऊन आलात. त्यामागे काही विशेष कारण? तुमचा मित्र आणि पोलीस काय बघायचे ते बघून घेतील. तुम्ही इथे का थांबून आहात? जयेशभाई सारखे बॉबीभाई बॉबीभाई करत असतात. खूप फेमस दिसताय.

“सर, मला मराठी जमते नाही. मला समजते तुम्ही काय विचारलेत, पण इतकं क्लिअर बोलता नाही येतो. इंग्रजी किंवा हिंदीत बोलू शकतो”

(सिगारेटच्या धुराचा लोट हवेत सोडत) “कसं आहे नं. तुम्ही भाषा कुठलीही वापरा. मला माझ्या प्रश्नांची समाधानकारक उत्तरे दिली म्हणजे झालं. आधीच ह्या प्रकरणाला इथल्या पेपरवाल्यांनी खूप मसाला लावून छापलंय. ह्या भिकारचोटांना फक्त आपला धंदा समजतो, इथे पोलिसांची काय हालत होते कोण सांगणार”

बॉबी शांत बसून होता. रावतांचे वर्चस्व त्याला प्रत्येक क्षणाला जाणवत होते. शेवटी धीर करून तो बोलू लागला “Sir, I am running my small business of Cyber Cafe and Tours & Travels is just a side business.”

“Stop… Stop….” रावत एकदम त्याला थांबवत म्हणाले “मला कथाकथन नकोय…Story Telling… Just Keep it short, simple and to the point” सिगारेटचं पाकीट त्याच्यापुढे धरत, “Have one..”

बॉबीने सिगारेट पेटवली आणि सिगारेटचा धूर बाहेर सोडताना, तो स्वत: मोकळा होत गेला. आता तो बराच आत्मविश्वासाने बोलत गेला. झालेला सगळा प्रकार त्याने रावतांना कथन केला. रावत खुर्चीतून उभे राहिले, आणि खोलीत येरझारा घालत म्हणाले, “तुम्ही साला सगळे लोकं पोलीस म्हणजे राक्षस असेच समजता. आम्ही तुमच्या मदतीसाठी आहोत आणि आम्हीही माणसे आहोत. मला ही मुलगी झाली दोन महिन्यांपूर्वी. बायको आणि पोरगी मुंबईला आहे, खूप दिवस झाले…” विषयांतर होत असलेले बघून रावत थांबले, बॉबीला किती कळले, नाही कळले माहित नाही. त्यांनी बॉबीला बाहेर जायला सांगितले आणि जयेशभाईंना आत पाठवायला सांगितले. बाहेर पडताना त्यांनी बॉबीशी हस्तांदोलन केले. अश्या मर्डर केसेस रावतांना नवीन नाहीत, ६ वर्षाच्या नोकरीमध्ये त्यांनी अश्या अनेक किचकट केसेस सोडवल्या होत्या. ही मर्डर केस एक नवीन आव्हान म्हणून त्यांच्यासमोर उभी होती.

नंतर जयेशभाई काहीसे घाबरत आत आले. रावतांनी त्यांच्यावर एकदम प्रश्नांची सरबत्ती सुरु केली. जयेशभाई ह्याने पुरते खचले होते. अडखळत, घाबरत त्यांनी प्रश्नांची उत्तरे दिली. चौकशीशिवाय कोणाला गाडी देण्याचे दुष्परिणाम त्यांना आज भोगावे लागत होते. ह्या चुकीमुळे एक जीव आणि १५ लाखाची नवी कोरी करकरीत गाडी हातची गमावून बसले. अश्याप्रकारे गाडी भाड्याने देणे, हा कायद्याने गुन्हा आहे. त्यासाठी गाडीला पिवळी नंबर प्लेट असणे म्हणजे ट्रान्सपोर्ट परवाना असणे गरजेचे असते, पण तीही इथे नव्हती. त्यामुळे जर कोणी पलटून काही बोलले, तर जयेशभाई गोत्यात येणार होते.

“साळवी… बॉबीला आत घेऊन या आणि जरा चहा पाठवा आत तीन” रावत ओरडले. बॉबी आत आला. दोन मिनिटांनी चहा घेऊन एक पोरगा हजर झाला. साळवी केबिनच्या दाराशी उभे राहिले. चहाचा एक घोट घेत रावतांनी सिगारेट पेटवली,”जयेशभाई, जेव्हा तुम्ही तक्रार नोंदवली, त्याच दिवशी आम्ही काही संशयित ताब्यात घेतले आहेत. मगाशी ज्याला प्रसाद देत होतो, तो त्यापैकीच एक. गाड्या पळवून त्याचे भाग सुटे करून विकणे किंवा गाडी चोरून पर राज्यात नेऊन विकणे असे धंदे ह्या लोकांचे. आजवर खून करण्याइतकी मजल त्यांनी मारली नव्हती. ज्यांना ताब्यात घेतले, त्यांची चौकशी पूर्ण झाली आहे. त्यांच्यापैकी कोणाचेही हे काम नाही..”

“ये आप इतने यकीन कें साथ कैसे बता सकते हैं?” जयेशभाई रावतांचे बोलणे तोडत मध्येच म्हणाले…

त्यांना ते फारसे आवडले नाही, ते एकदम खेकसून ओरडले “तपासातली प्रत्येक गोष्ट तुम्हाला सांगावी, ह्याचे मला बंधन नाही. आम्ही फोनचे रेकॉर्डस्, टोल नाक्यावरचे टीव्ही फुटेज मिळवण्याचा प्रयत्न करतोय. कोणी संशयित सापडला तर लगेच त्याला अटक करून चौकशी करतोय. अजून तपास सुरु राहील, कारण ह्या सगळ्याला थोडावेळ जाऊ शकतो आणि गाडी बुक करणाऱ्याला फक्त एकनाथने पाहिलं आहे. त्याच्याकडे जरा बघावे लागेल. पोलिसी हिसका दाखवला की, सगळे पोपटावानी बोलू लागतात. तूर्तास आम्ही तपास सुरु केलाय हेच तुम्हाला सांगायचे होते. तुम्ही आता जाऊ शकता मुंबईला. मी ५-६ दिवसांनी येतोय तिथे. अरुणच्या परिवाराची आणि त्या एकनाथची भेट घ्यायची आहे. तेव्हा बाकीच्या गोष्टी तिथेच बोलू… कसं?”

दोघांनी होकारार्थी मान हलवली. बॉबीने रावतांचे मनापासून आभार मानत निरोप घेतला आणि ते लगेच परतीच्या प्रवासाला लागले. त्यांना आता त्या जागेची चीड येऊ लागली होती. तीन-चार दिवस झोप नाही, नीट जेवण नाही. प्रचंड मानसिक आणि शारीरिक दगदग झाल्याने सगळे दमल्यासारखे झाले होते. पोलिसांनी आपले काम चोख सुरु केले, हीच एक समाधानाची गोष्ट. राजू गाडी दामटवत होता, बॉबीने त्याला आरामात चल म्हणून सांगितले. रस्तात एका छोटेखानी हॉटेलासमोर गाडी थांबली. बॉबी हात-पाय ताणत उतरला आणि सोड्याची बाटली घेऊन, त्याचे हबके तोंडावर मारू लागला. जयेश भाई आणि राजू एका टेबलावर बसत, चहा आणि कांदा भजी आणायची ऑर्डर सोडतात.

जयेशभाई, “बॉबी भाई, आपने बहोत मदत की हैं मेरी. मैं अकेला ये नही कर पाता” बॉबी शांत होता. एकही शब्द न बोलता, तो सिगारेट प्यायला बाहेर पडला. जयेशभाई उठून त्याच्या मागे जाणार, इतक्यात त्यांना थांबवून फोन पें बात कर रहा हुं, असे म्हणून बाहेर निघाला.. “Yes Sir..” इतकंच जयेशभाईंना ऐकू आले.

थोड्यावेळाने बॉबी परत आला आणि मग त्याने आपल्या बायकोला फोन केला आणि सकाळी घरी पोचतो म्हणून सांगितलं आणि मग त्याच्या मुलीशी सिमूशी बोलू लागला. तिच्यासाठी तो ट्रीपसाठी गेला होता, त्यामुळे तिला हव्या असलेल्या गोष्टी ती त्याला सांगू लागली. बॉबी एकदम हळवेपणाने ते ऐकून घेत होता. त्याला त्याच्या मुलीची खूप आठवण येत होती, पण ती त्याला उद्या शिवाय दिसणार नव्हती. कितीही मानसिक त्रास झाला तरी, त्याची मुलगी त्याच्यावर उतारा असायची. ती समोर आली की बॉबी एकदम हरवून जात असे. तिला कडेवर घेऊन मिरवणे त्याला खूप आवडत असे, पण आज त्याच्या खांद्यावर एक विलक्षण ओझे होते. तिचा पाकिटात असलेला फोटो बघून तो एकदम हलकेच हसला. जयेशभाई राजूशी बोलताना सारखे निव्वळ पैश्याच्या बाता करू लागले. अरुण गेला याचे त्यांना आता काही वाटत नव्हते आणि का वाटावे म्हणा. त्यांची १५ लाखांची गाडी गेली होती. अरुण त्यांचा कोणी सगेवाला नव्हता. तो फक्त होता एक बदली ड्रायव्हर… बस्स !!

रात्रीचे १० वाजले इन्स्पेक्टर रावत फायलींचा पसारा घेऊन केबिनमध्ये बसून होते. हवालदार साळवी त्यांना फोनचे रेकॉर्डस् फाईल करून देत होते. टोल नाक्यावरच्या व्हिडीओ फुटेजमध्ये अरुणशिवाय एक अंगाने शिडशिडीत असलेली व्यक्ती दिसत होती, पण तिचा चेहरा सुस्पष्ट नव्हता. नेहमी त्याचा एक हात खिडकीबाहेर सिगारेट हातात घेऊन असायचा. हातात एक दोन अंगठ्या असाव्यात, पण अजून काही कळत नव्हते. मागे बसलेल्या दोन व्यक्ती नेहमीच गूढ राहिल्या. गाडीचे फोटो, त्यावर काय काय ओळखीच्या खुणा होत्या त्या नोंदवून घेऊ लागले. सोबत त्यांनी चेसी नंबर घेऊन ती गाडी जयेशभाईंची आहे याचीदेखील खात्री करून घेतली होती. गाडीचे इन्शुरन्स पेपर, पासिंग पेपर आणि गाडीचे लोन हे सगळे पेपर ते नजरेखालून घालू लागले. असेन शंका त्यांच्या मनात येत होत्या, पण एका ठाम निष्कर्षापर्यंत ते पोचत नव्हते. शेवटी परत ते फोन रेकॉर्डस् असलेल्या फायली बघू लागले.

अरुणने रात्री उशिरा केलेले आणि पहाटे केलेले फोन त्यांच्यासाठी एक महत्वाचा दुवा होता. अचानक काहीसे आठवून त्यांनी ऑपरेटरला फोन लावला आणि तपासाला काही तरी दिशा मिळाल्याचे एक समाधान त्यांच्या चेहऱ्यावर तराळले…

क्रमश:

(हा शेवटचा क्रमश: आहे… उगा चवताळून जाऊ नये. पुढचा भाग दोन दिवसात नक्की टाकतो. 🙂 🙂 )

– सुझे !! !

भाग पहिला – MH-02-XX-4XXX – भाग पहिला

भाग दुसरा – MH-02-XX-4XX2 – भाग दुसरा

भाग अंतिम – MH-02-XA-40X2 – भाग अंतिम

MH-02-XX-4XX2 – भाग दुसरा

भाग पहिलाMH-02-XX-4XXX – भाग पहिला

काहीतरी गडबड झालीय, हे लक्षात यायला जयेशभाईंना वेळ लागला नाही. बॉबीला इकडे आड तिकडे विहीर अशी परिस्थिती झाली. इतका मोठ्ठा सेटअप, कोणाच्या भरोश्यावर सोडून जायचा? उद्या बँकेच्या लोकांना काही तांत्रिक मदत लागली तर कोण करणार? मग अचानक काही आठवून त्याने एक फोन केला..

“हॅलो सुहास, बेटा एक काम था रे. बिजी हैं क्या?”

“नही बॉबी, बोलो क्या हुआ? सिफी कैसा चल रहा हैं? बहोत महिने हो गया वहां आना ही नही हुआ. बच्ची कैसी हैं? स्कूल जाती होगी नं अब”

“सिमरन ठीक हैं. एक अर्जंट काम था रे. प्लिज जरा ऑफिस आ जा”

“क्या हुआ? कुछ टेन्शन?”

“हम्म्म्म… हैं रे. तू आजा जल्दी. टाईम नही हैं ज्यादा”

“ठीक हैं.. आता हुं १०-१५ मिनिट मैं”

बॉबीने जयेशभाईकडे हताशपणे बघितले, आणि अरुणचा कोणी नातेवाईक आहे का मुंबईत असे विचारले. जयेशभाईंना काय झालंय ते कळायला वेळ लागत नाही. अरुणचा निर्घुण खून झाला असतो. बॉबीला आलेला फोन हा पोलिसांचा असतो आणि तेच त्याला ही बातमी देतात. जयेशभाई कपाळावर हात मारून मटकन खाली बसतात, “यें क्या हो गया यार… मार डाला उसको. क्या किया था उसने?”

“वहां जा कें देखना पडेगा, तुम उसके घर जा कें उनको ये बता देना, और किसीको साथ लेके आना”

त्याची बायको, आई आणि एक भाऊ राहतो जवळच्या एका खोलीत राहतात ही माहिती त्याने बॉबीला पुरवली. पण तो हेही म्हणाला, की अरुण घरी जात नसे. घरी कोणाशी त्याचं पटत नसे. सारखे वाद आणि भांडणं व्हायची. तरीसुद्धा बॉबी त्याला त्याच्या घरी जायला सागंतो आणि दुकानात निघून जातो.

साधारण २०-२५ मिनिटांनी सुहास तिथे पोचतो. तिथे एकनाथ आणि बॉबी एकमेकांशी वाद घालत उभे असतात. दोघेही हमरीतुमरीवर आले असतात. हा दोघांना सावरायला पुढे होतो. बॉबीला ओढत दुकानात घेऊन जातो आणि एकनाथला बाहेर थांबायला सांगतो. सिफीमध्ये काम करताना बॉबीचं ऑफिस, म्हणजे इंटरनेट बँडविड्थसाठी एकदम प्राईम लोकेशन. त्याचं इमारतीच्या गच्चीवर सिफीचा एक हब होता, जिथून सिफी इंटरनेट आपली सर्व्हिस बॉबीच्या कॅफेला आणि पर्यायाने त्याच्या ग्राहकांना देत होते. सुहास सिफीमध्ये नवीन नवीन कामाला लागला, तेव्हा सगळ्यात जास्त तक्रार बॉबीकडून येत असे. जरा काही प्रॉब्लेम झाला की, बॉबीचा फोन आलाच. कंपनीला त्याच्या तक्रारींकडे विशेष लक्ष द्यावे लागायचे, नाही तर हा डायरेक्ट हेडऑफिसला फोन फिरवायचा. 🙂

त्यामुळे सुहासची दिवसातून त्याच्याकडे एक चक्कर ठरली असतेच. बॉबी वयाने जवळपास पंचेचाळीशीच्या आसपास होता, पण त्याला अंकल म्हटलेलं आवडत नसे. त्याला बॉबी अशी एकेरी हाक मारली, की तो एकदम दिलखुलासपणे बोलतो. त्याच्या ऑफिसला गेलं की चहा, गप्पा, त्याच्या धंद्याच्या गप्पा मारत कामाव्यतिरिक्त दोन-तीन तास आरामात निघून जायचे. बॉबी स्वत: नेटवर्किंगमध्ये हुशार होता, त्यामुळे त्याच्याकडून खूप काही शिकायला मिळालं होतं सुहासला. त्यामुळे बॉबीची चिडचिड त्याला माहित होतीच आणि त्याची सवयही झाली होती. तो विनाकारण कोणावर चिडत अथवा ओरडत नसे. त्याच्या बोलण्यातून ह्या धंद्यातल्या बऱ्याचशा गोष्टी सुहासला समजत होत्या, एकनाथ, जयेशभाई, हरेशभाई ह्या सगळ्यांना तो ओळखत होता. पण ह्या माणसांशी अंतर ठेवून वागणे चांगले, हे त्याला कधीच कळून चुकले होते…. पण.. पण आज लक्षण ठीक नव्हते. काय झाले ते कळायला मार्ग नव्हता. बॉबीचा पारा पार चढला होता.

“बॉबी..बॉबी…शांत हो जाओ. क्या किया अब एकनाथने… कोई भाडा घुमाया क्या आपका? क्यों इतना भडक रहे हो”

“अबे वो च्युतीया..मा$^%$^$%^…भाडा छोड…उससें भी बडी चीज. एक बंदे की जान लेली साले ने. अरुण का खून हो गया”

“क्याss?”

“हां बें…सिर्फ पैसा…बाकी कुछ नही दिखता साले हरामी कों…”

“कहां मुंबई मैं हुवा यें सब? जयेशभाई कें पास काम करता था नं वो?”

“हां…नागपूर गया थां भाडा लेके, मैं नागपूर निकल रहां हुं थोडी देर मैं. पर मुझे तेरी एक मदत चाहिये थी.” (मग त्याने सगळी हकीकत त्याला सांगितली)

“नागपूर?? मैं इतना दूर नही आ सकता यार. ऑफिस हैं मेरा. आपको तो पता ही होगा, अडोबी सपोर्ट जॉईन किया था मैंने”

“अरे वो नही. बताता हुं. पहेले दो चाय बोलके आ”

सुहास बाहेर येतो. एकनाथ फोनवर बोलत असतो कोणाशी तरी. बहुतेक जयेशभाई असावेत. तो तावातावाने बोलत होता. सुहासला बघताच त्याने फोन नंतर बोलतो, म्हणून कट केला.

“सुहास त्या येडझव्या बॉबीला समजाव. भेंन्चोद मला कसं कळणार ती पार्टी कोण आणि त्यांनी अरुणला का मारला? ह्याने आधी काही लफडा केला असेल, म्हणून त्यांनी मारला असेल त्याला. माझी काय चूक?

“अरे पण तू चालान कोरं कसं दिलंस आणि शक्यतो बॉबी पार्टीच्या घरून पिक अप ठेवतो ते तुला माहित नाही का?

“अरे पण गाडी बॉबीची नव्हती.. जयेशभाईची होती”

“हो माहित आहे, पण ती गाडी चालते बॉबीच्या टूर ट्रॅव्हल्सच्या नावाखाली नं?”

“ह्म्म्म… हो पण जयेशभाई हो म्हणाले म्हणूनच गाडी दिली. मी काही जबरदस्ती केली नाही”

“हे बघ एकनाथ, मला ते काही माहित नाही. तू बॉबीशी बोलायला मनाई केलीस जयेशभाईंना, त्यातचं सगळं आलं. कारण बॉबी विचारपूस केल्याशिवाय गाडी देत नाही कोणाला”

“सोड नं, मी बघतो. अरुणचं काहीतरी लफडं असणार हे. मी काय ह्या धंद्यात नवीन नाही”

तितक्यात बॉबी बाहेर येतो आणि एकनाथला ओरडतो.

“साले, यें सुहास सब जानता हैं तू कैसा है और क्या कर सकता हैं पैसे कें लिये. तू जल्दी सें सामान वगैरे लेके आ. तू भी नागपूर चलेगा”

“बॉबी, तुझी सटकली काय? शनिवार-रविवार धंद्याचे दिवस. मैं नही आने वाला”

“चलेगा तो तेरा बाप भी. नही तो पुलिस को खबर करता हुं. वो तुझे लेके आयेंगे”

“येतो रे बाबा. अजून डोक्याला शॉट देऊ नकोस. येतो अर्ध्या तासात सामान घेऊन” आणि तिथून निघून जातो.

बॉबी चहाचे एक-एक घोट घेत, सुहासला सगळं समजावून सांगत असतो. IIBF (Indian Institute of Banking and Finance) च्या संलग्न बँकाची रिक्त पदांची भरती करण्यासाठी ही परीक्षा सिफीच्या सगळ्या सेंटरवर होणार होती. तो सगळे लॉगिन-पासवर्ड सुहासला देतो. सिस्टीमच्या सगळ्या ऍडमिन राईट्स सुहासच्या नावे करतो आणि थोडं फ्रेश होण्यासाठी बाहेर जाऊन सिगारेट पितो. प्रवासात जास्त सिगारेट लागेल म्हणून, तो पानपट्टीवर जातोय असं सुहासला ओरडून सांगतो.

सुहास सगळं समजावून घेत असतो. जास्त वेळ लागला नसता म्हणा, पण तरी हे बँकेचे काम होते आणि त्यात गोपनीयता पाळणे साहजिकच होते. तितक्यात जयेशभाई एक छोटी बॅग घेऊन येतात, त्यांच्या चेहऱ्यावर प्रचंड निराशा असते. सुहासकडे बघून ते कसेनुसे हसतात आणि जॉबची वगैरे चौकशी करतात. त्यांच्या सोबत त्यांचा नेहमीचा ड्रायव्हर राजू असतो. हा राजू बॉबीचा गाववाला. दोघे भेटले, की स्वतःच्या भाषेत त्याचं काहीतरी सुरु असायचं. बॉबी सिगारेट पीत ऑफिसला येतो. ते बॉबीला अरुणच्या घरून कोणी येणार नाही असं सांगतात. त्यांच्यासाठी तो कधीच मेला होता असे ते म्हणाले होते जयेशभाईंना. बॉबी नुसता हम्म्म्म करत स्वतःच्या गालावरून एकवार हात फिरवतो, स्वतःची वाढलेली पांढरी दाढी त्याला जाणवते. तो सिगारेट टेबलवर ठेवून, येशूसमोर एक मेणबत्ती लावून दुकानाच्या किल्ल्या घेऊन बाहेर येतो. सुहासकडे त्या देत म्हणतो. “सिर्फ एक दिन खयाल रखना, फिर कभी परेशान नही करूंगा. कुछ भी चाहिये रहेगा, तो कॅश पडा हैं ड्रॉव्हर मैं. निकाल लेना”

“बस क्या बॉबी…”म्हणून सुहास हसतो. बॉबी पण हसतो, सुहासच्या पाठीवर हलकेच हात ठेवतो आणि सिगारेट तोंडात ठेवून बाय म्हणून पुटपुटतो. तडक टव्हेराच्या ड्रायव्हर सिटवर जाऊन बसतो. स्पीडोमीटर वर येशू आणि माउंटमेरीच्या फोटोला हात लावून नमस्कार करतो. बाजूलाच राजू बसतो आणि मागे जयेशभाई बसतात. तिथून ते तडक एकनाथच्या ऑफिसकडे निघतात. एकनाथला गाडीत बसवून ते नागपूरच्या दिशेने भरदाव निघू लागतात.जयेशभाईंनी बॉबीने सांगितल्याप्रमाणे जवळच्या पोलीस स्टेशनमध्ये आधीच तक्रार नोंदवली होती. पोलिसांनी त्यांच्यापरीने चौकशीला सुरुवात देखील केली होती. ते नागपूर पोलिसांच्या सतत संपर्कात होते. इथे गाडीत आलटूनपालटून बॉबी आणि राजू अशी गाडी चालवत न थांबता गाडी दामटवत होते.

सकाळी ७ ला ते नागपूर सिटीमध्ये पोचलो. तिथल्या पोलीस स्टेशनला पोचल्यावर, त्यांना तिथे फक्त रिपोर्ट करायला बोलावले आहे असे कळले. अस्सल घटना नागपूरमध्ये घडलीच नव्हती. अरुणचा खून मध्य प्रदेशमध्ये झालाय, असे कळले. त्याच्या गाडीने शेवटचा टोल जिथे भरला त्या महाराष्ट् पोलिसांच्या स्टेशनमध्ये मध्य प्रदेश पोलिसांनी चौकशी केली होती. आता बॉबीच्या डोक्याला पार मुंग्या आल्या, मायला हे काहीतरी वेगळं प्रकरण आहे असे दिसतंय. पोलिसांनी बॉबी, एकनाथ, जयेशभाई सर्वांची ओळख पटवून, एका कागदावर त्यांची नोंद केली. नंतर पोलिसांची एक व्हॅन आणि बॉबीची गाडी एमपीच्या दिशेने धावू लागल्या.

तिथे पोचल्यावर ते परस्पर एका शवागारात जातात आणि मृतदेहाची ओळख पटवून घेतात. तिथल्या पोलिसांच्या रिपोर्ट नुसार एका तारेच्या वायरीने ह्याचा गळा आवळला होता. त्याने जखम होऊन मोठ्याप्रमाणावर रक्तस्त्राव होऊन अरुणचा मृत्यू झाला होता. त्याचं शव एका नाल्यात मिळालं होतं आणि रस्त्याच्या बाजूला तुकडे करून फेकलेलं टूर आणि ट्रॅव्हल्सचं चालान पोलिसांना मिळालं. बाकी त्यांना काही कळलं नाही. चालान फाटलं होतं, त्यामुळे त्यांना गाडीची माहिती मिळू शकली नाही. जयेशभाई त्यांना गाडीच्या पेपर्सची एक कॉपी देतात. गाडीचा चेसी नंबर आणि गाडीचे वर्णन तत्काळ वायरलेसवर सगळ्यांना दिले जातात. सगळे एकदम तपासाला लागतात. त्यांना खुनाचे कारण कळले होते. गाडी चोरणारी ही टोळीच असणार असा त्यांना पक्का संशय होता.

“बॉबी गयी गाडी हात सें…१४ लाख की गाडी, एक ५ हजार कें भाडे कें चक्कर मैं चली गयी” जयेशभाई निराशपणे बोलतात

बॉबी खुणेनेच जयेशभाईला गप्प करतो. हातातल्या सिगारेट ने मी फोनवर आहे म्हणून सांगतो, तो सुहासला फोन करून विचारत असतो की सगळं सुरळीत सुरु आहे की नाही. सुहास सांगतो सगळं सुरळीत सुरु आहे आणि काही प्रॉब्लेम नाही. त्याच्या जीवात जीव येतो आणि मग तो जयेशभाईकडे वळतो.

“जो हो गया, वो हो गया. अब बाकी का काम पुलिस करेगी. पर हमें एक करना होगा”

“अब क्या?”

“अरुण की बॉडी पुलिस सें लेके, इसका दाहसंस्कार करना पडेगा. सगे वाले नही आये, पर हम इसें, ऐसे तो नही छोड सकते”

जयेशभाई एकदम आश्चर्यचकित होऊन बॉबीकडे बघतात आणि निमुटपणे होकारार्थी मान हलवतात……

(क्रमश:)

– सुझे !!

भाग पहिला – MH-02-XX-4XXX – भाग पहिला

भाग तिसरा – MH-02-XA-4XX2 – भाग तिसरा

भाग अंतिम – MH-02-XA-40X2 – भाग अंतिम

मुंबईकरांचा पुणेरी दौरा…

आधीच सांगतोय मला मुंबईकर आणि पुणेकर असा काही वाद घालायचा नाही, त्यामुळे उग्गाच असा गैरसमज करून घेऊ नये पोस्टच्या शीर्षकावरून. ते शीर्षक फक्त एकाच कारणामुळे, मुंबईकरांची मेजॉरिटी होती ह्या छोटेखानी भेटीला.

पेठे काका यानी मागील वर्षी आयोजित पुणे बलॉगर्स मेळाव्याला इच्छा असून पण मला हजर नाही राहता आला याची खंत खूप दिवसापासून होतीच.  त्यांना मुंबई बलॉगर मेळाव्यालापण नाही येता आल, काही घरगुती कारणास्तव त्यामुळे आमची ही भेट पण हुकली. याच वर्षी जून दरम्यान अनुजाताई आणि तन्वीताई भारत भेटीस येणार असा कळल होत. तन्वीताई नाशिकला गेली होती घरी, कारण ईशानच्या मुंजीचा कार्यक्रम होता आणि अनुजाताई पुण्यात होती. मग पेठेकाका आणि अनुजाताईने सूत्र हलवली आणि २० जूनला पुण्यात भेटायाच असा ठरल. मला आणि सगळ्यांना तस कळवल गेल. मी लगेच होकार दिला कारण शनिवार आणि रविवार सुट्टीचाच म्हटला मी येतोय काही झाला तरी.

इथेच माझी गोची झाली का काय विचारताय? १९ जून हा माझा वाढदिवस..हॅपी वाला (ही गोची नाही बर:)) पण ह्या वर्षी शनिवारी आल्याने मला  मुद्दाम सुट्टी मागायला लागणार नव्हती आणि ऑफीसचे फटके चुकणार होते. त्यामुळे मी खुश होतो. पण हा कार्यक्रम ठरल्यावर मला जाणवला २० जूनला सकाळी निघालो की उशीरच होणार म्हणून आदल्यादिवशी निघाव लागणार आणि बाकी सगळे पण तयार होते. माझी गोची घरून परवानगी काढणे हीच होती, कारण मला त्यानी नाही म्हणून सांगितला नसत पण… असो. मग त्याच आठवड्यात तब्येत ठीक नसल्याने मी दोन दिवस सुट्टीपण टाकली होती. गुरुवार ते रविवार मोठा विकांत होता, त्यामुळे आईला सांगून वाढदिवस साजरा करायाच बेत शुक्रवारीच केला आणि फक्कड जेवण केला आईने पण पुरणपोळी शनिवारीच होणार असा आदेश तिने दिल्यावर माझी थोडी नाराजी झाली 😦 शेवटी, शनिवार दुपारपर्यंत सगळी धावपळ करत गरम गरम पुरण (फक्त पुरण, पोळी नाही) खाउन. आमचा तिकीट काढल बोरीवलीला, मग देवेन आणि मी बसमध्ये बसलो, ट्रॅफिक आणि इतर पिकउपमुळे बसला उशीर झाला होता. आकाचा दीड तास पुतळा झाला होता वाट बघून वाशीला 😉

बसवाल्याला घाई नव्हतीच हे एव्हाना आम्हा तिघांनाही कळून चुकल होत, त्यामुळे डुलक्या घेत, वैतागात बसमध्ये बसून होतो, बस खूपच उशिरा वाकडला पोचली आणि थोडी चुकामूक होत सगळे वाकडफाट्याला भेटलो. मी आणि देवेनने पहिल्यांदा कर्वेनगरला जायच ठरवल आणि पेठेकाका, ताईची भेट घेऊन मागे फिरायाच ठरवला सचिनच्या घरी जेवायला आणि आम्हाला नेण्याची-आणण्याची जबाबदारी सागरवर पडली. आम्ही तिघेही शहरात टिबल सीट बाइकवर फिरत होतो (स्वदेस सारखा डिक्टो..), कर्वेनगर खूपच लांब होत. आम्ही रस्ता शोधत शोधत फिरत होतो. शेवटी आम्हाला नक्की पत्ता मिळाला आणि आम्ही शेवटच्या सिग्नलला आलो आणि तिथेच आम्हा तिघांच्या कर्माने पोलिसांनी अडवल, बाइकची चाबी काढून घेऊन दंड भरायला सांगितला १२०० रुपये (यात लाइसेन्स, नंबरप्लेट आणि टिबल सीट हे सगळा बंडल्ड पॅकेज होता) चुक तर होतीच पण काय कराव, मग विनवणी करून (मांडवली करून) २५० रुपये देऊन निघालो. बघतो तर ज्या हॉटेलमध्ये जायच होत ते उजवीकडे होत आणि आम्ही सरळ गेलो आणि पकडले गेलो…:( असो. अनुजाताई, पेठेकाका आणि गौरी तिथे वाट बघतच होते. मस्त पावभाजी खाउन रविवारचा प्लान ठरवला आणि शनिवारवाड्याला भेटायाच असा ठरल. पेठेकाका जाम उत्साही होते, सगळी नोंद त्यानी तिथल्या टिशू पेपरवर लिहून सगळयांचे अड्डे (पुण्यातले) टिपून घेतले.

पुणेरी पाटी 🙂

मग आमच्या हट्टामुळे आम्ही परत पिंपळे गुरव ह्या सचिनच्या घरी जायचा निर्णय घेतला. आधीच पोलिसांच्या कारवाईला सामोरे गेलो असल्याने प्रत्येक चौकात, प्रत्येक सिग्नलला आमची नजर फक्त पोलिसाना शोधत होती. नेमक त्याच दिवशी पोलिसांच पेट्रोलिंग पण सुरू होत रस्त्यावर. आम्ही बापडे प्रत्येक सिग्नलला उतरून सिग्नल एकानेच गाडीवरुन आणि दोघांनी पायी असे पार केले. अशी दहशत होती पोलिसांची की, रंगवलेली झाडेपण पोलीस समजू लागलो. सागरने, खूप धावपळ केली त्या रात्री, रस्ते शोधले, पूर्ण पुणे फिरवल. शेवटी कसेबसे पोचलो सचिनकडे रात्री २ ला. खूप भूक लागली होती पण रात्री १० लाच पुण्यातील सगळी दुकान, हॉटेल्स बंद झाली होती (ह्या वेळी मला माझे मुंबईतले अड्डे आठवू लागले. मुंबईत तुम्हाला कधीही हव तेव्हा सगळा खायला मिळत…जियो मुंबई) त्यामुळे भुकेमुळे आणि जागरणाच्या सवयीमुळे मला जास्त झोप लागलीच नाही. मस्त टेरेसवर जाउन मी फेर्‍या घालत होतो. सकाळी सगळे आवरून आधी नाश्ता करायची ही मागणी आका आणि मी उचलून धरली आणि तोवर पोटाला आधार म्हणून बिस्किट खाल्ले. पिंपळे गुरव येथून एसटी पकडून शनिवारवाड्याला पोचलो आणि उतरल्या बरोबर समोरच्या हाटेलात हल्लाबोल केला. पोहे, उपिठ, इडली आणि चहा घेतला. मग पेठेकाका ज्या स्टॉपला उभे होते तिथे पोचलो. सगळे जमे पर्यंत थोडा उशीरच झाला होता त्यामुळे आम्ही पुढची बस येईपर्यंत शनिवारवाडा बघितला. तिथे अपेक्षेप्रमाणे खूप बाजीराव आणि मस्तानी देखील होते. आम्ही दहा मिनिटात बाहेर आलो आणि शेंह्गडला जाणारी बस पकडली (शेंह्गड = सिंहगड. स्थानिक लोकांचा उच्चार) बस मधल्या धक्के देत रंगलेल्या गप्पा मस्त रंगल्या होत्या..बस मधून उतरून तन्वीताईची वाट बघत आम्ही एका फार्म हाउस वर थांबलो. तन्वीताई आली पूर्ण कुटुंबासकट मग तिथे आवरा फेम अभिजीत वैद्यपण आला.. मग आकाच्या सांगण्यानुसार थोड्यावेळाने फार्महाउसचा बेत रद्द करून सगळे गडाच्या दिशेने निघालो.

आम्ही गडाच्या पायथ्याशी असलेल्या जीपने वर जायच ठरवला. एका जीपमध्ये कमीतकमी १६ लोक गडावर आणावे असा हुकुम साक्षात श्रींनी दिल्यागत सगळी दादागिरी तिथे चालली होती, पण पर्याय नव्हता आणि आम्हाला मुंबईला परत फिरायाच होत लवकर म्हणून तो पर्याय सोडू शकत नव्हतो. मी आजवर सिंहगड कधीच बघितला नव्हता आणि बघायची तशी इच्छापण झाली नाही कारण तो गड एक प्रेक्षणीय स्थळ बनल आहे पुण्यातल. आज बघायची वेळ चालून आली पण किल्ला बघणारा, अनुभवणारा मी निराश झालो होतो. गडावर जायच्या रस्त्याला मरणाच ट्रॅफिक, कोणी कुठेही रस्त्यात गाडी पार्क करतोय, फोटो काढतोय, चाळे करतोय हे बघून अस्वस्थ झालो. हजारो लोक (दुकली-दुकलीच्या जोड्या जास्त..), निरनिराळे स्टॉल्स, भरपूर गाड्या, बीयरच्या बाटल्या बघून खूप उदास झालो. सरकारी सिमेंटची पायवाट खूप टोचात होती पायाला, त्यामुळे मी गडावर नाही तर बागेत किवा पिकनिक स्पॉटला फिरतोय असा राहून राहून वाटत होत 😦 हे एवढा सोडला तर बाकी कंपनी मस्तच होती. सगळे मस्त आनंदी, फोटो काढून ह्या आठवणी कॅमरामध्ये क्लिकसरशी बंद करून घेत होते.

गडावर मस्त भजी, ताक, केक, उकडलेल्या शेंगा, कैरी आणि वाफळलेला चहा घेत आम्ही परतीचा मार्ग धरला. सिंहगड हळू हळू धूक्यात हरवत जात होता जसजसे आम्ही खाली उतरायला लागलो. चालत, मस्त ओरडत, गाणी म्हणत आम्ही गडाच्या पायथ्याशी पोचलो. आम्हाला मुंबईकडे निघायच होत (देवेन किती लांब राहतो ना रे विभि :..)

मग अनुजाताई, तन्वीताई, पेठेकाका, अमित, ईशान, गौरी ह्यांचा निरोप घेत आम्ही मुंबईच्या वाटेला प्रवास सुरू केला..सगळ्यांमधील अंतर रस्ते, शहरे यानी दूर होत होता पण मनाने सगळे खुपच जवळ आले होते. सचिन आणि सागरला खूप धावपळ करावी लागली आमच्यामुळे पण त्यानी हसत हसत सगळी मदत केली थॅंक्स दोस्तांनो. तन्वीताई तर सारख्या प्रवासाच्या दगदगीतून वेळ काढून आम्हाला भेटायला आली आणि आम्हाला तिची भेट सहजच खूपच सुखावून गेली. अनुजाताई आणि पेठेकाका तुमच्या उत्साहाला तोड नाही आणि आका तुझ्या फोटोग्राफीच्या कौशल्याला सलाम खूप छान फोटो काढले आहेस 🙂

चला, त्याच गोड आठवणी आठवत ही पोस्ट इथेच संपवतो.

फोटोस मी  >   इथे < अपलोड केले आहेत

— सुझे