पार्टनर…

वरळी सीफेसच्या कठड्यावर तो कितीतरी वेळ शांत बसून होता. हातातल्या मोबाईलशी खेळत. दोन बोटांमध्ये मोबाईल गोल गोल फिरवत रहायची त्याला सवय. समुद्राच्या लाटांकडे बघत.. हवेची मंद झुळूक अंगावर घेत, कुठेतरी खोलवर विचारांच्या गर्तेत हरवून गेलेला तो… असा कितीवेळ तिथे बसून होता त्याचे त्यालाच माहित नव्हते. आजूबाजूला कोण येतंय-जातंय कोणाचंच भान नाही. लोकांची गर्दी, त्यांचे आवाज त्याला ऐकू येत नव्हते. ऐकू येत होतं, तो फक्त लाटांचा खळखळणारा आवाज आणि त्यांचा दगडांवर होणारा आघात. लाटा न कंटाळता सतत त्या दगडांवर येऊन आदळत होत्या आणि त्यांचा एकसंधपणा तो दगड नेमाने तोडत होता. लाटा कंटाळल्या नव्हत्या. त्या पुन्हा पुन्हा जोरात…अजून जोरात, येऊन त्यावर आदळत होत्या.

हे सगळं त्याला बघत राहायला आवडत असे. कितीतरी वेळ तो लाटांचा आणि दगडांचा खेळ बघत होता. तो खेळ बघता बघता मनातल्या विचारांशी त्याची तुलना सुरु होती. कुठे तरी एकदम अपराधीपणाची भावना दाटून आलेली. एकटं राहावं इथेच बसून जितका वेळ बसता येईल तितका वेळ… मोठ्या आशा-आकांक्षा. मोठी स्वप्ने… ती पूर्ण करायची घाई आणि अशक्यप्राय दडपण. फक्त आयुष्यात सुख असावे बाकी काही नको. हेच ध्येय…हेच एक टार्गेट. मग त्यासाठी यांत्रिक जगणे…मरमर काम करणे. पर्सनल लाईफला नारळ देणे.. आपल्या लोकांतील संवाद खुंटणे आणि नुसती त्या ध्येयाकडे धावत रहायची ही सक्ती किंवा इच्छा. काय झालंय साला आयुष्य… कुठून कुठे. कुठे कमी पडलो, काय करावे सुचत नाही…एका वेगळ्याच दुनियेत हरवून गेलेला तो अचानक भानावर आला, जेव्हा त्याच्या पाठीवर कोणी तरी हलकेच थाप मारली.

तो आश्चर्याने म्हणाला, “तू… आणि इथे? तुला कोणी सांगितलं मी इथे आहे ते?”

“नाही मला कोणीच काही बोललं नाही, पण तुला इतकं तरी ओळखून आहे. मला कोण काय बोलणार तुझ्याबद्दल.. बोल काय झालं?”

तो शांत बसून होता. काही उत्तर किंवा प्रतिक्रिया नव्हती त्याच्याकडे. त्याने नजर परत समुद्राकडे वळवली आणि मोबाईलशी खेळत राहिला. त्याच्याशेजारी पार्टनर बसला आणि तोही समुद्राकडे बघत बसला. थोडावेळ कोणीच काही बोललं नाही आणि मग शेवटी पार्टनर बोलू लागला.

“समुद्र…खूप आवडतो ना असंच बघत राहायला..कितीही वेळ… कुठल्याही वेळी…पहाट असो वा दुपार.. अगदी क्षितिजापर्यंत पसरलेले नुसते पाणीच पाणी. कधी शांत तर कधी खवळलेला. ह्याच्या पोटात त्याने काय काय दडवून ठेवलं, तो कधीच कोणाला सांगत नाही. कधी थोडंफार बाहेर पडतं, पण ते अगदीच थोडंफार असतं. बाकी कोणालाही थांगपत्ता लागू देत नाही. आपण करू ती सगळी घाण पोटात घ्यायला तो मागे हटत नाही. एकदम आनंदाने सगळी घाण आपल्यात सामावून घेत राहतो. काय वाटतंय आज तुला त्याच्याकडे बघून…इतकावेळ मी तुला बघतोय दुरून. तुझी नजर स्तब्ध. काय प्रेमभंग वगैरे झाला की काय.. की ऑफिसचं टेन्शन? घरी काही प्रॉब्लेम झालाय का? कसला इतका विचार?”

“काही नाही… खरंच”

“विचारांचे वादळ मनात घोंगावत असले की असाच शांत होतोस. अगदी थंड. कशाचंच काही वाटत नाही तुला… बेफिकीर होतोस काही क्षणापुरता..आज ओळखत नाही तुला मी. विचारांची जंत्री सुरु आहे तुझ्या डोक्यात. काय करावे, कुठे जावे..सगळेच मार्ग कुठेतरी खुंटल्यासारखे वाटतात का तुला? मला ते नेहमीच वाटतात… त्यात काय? चालायचंच रे… आयुष्य जर असं सरळसोट असतं, तर त्यात कसली मज्जा. ही तर मोठी अडथळा शर्यत. ज्यात प्रत्येकजण जिंकतोच, पण ते कधी हे ज्याचे त्याने ठरवायचे. जर ती वेळ… तो एक क्षण निभावून नाही गेलो, तर आपण त्या विचारात, काळजीत इतके हरवून जातो आणि तिथेच राहतो. मागे पडतो ह्या शर्यतीत आणि ते फार धोक्याचे आहे. अश्याक्षणी आपल्याला गरज असते आपल्या लोकांची आणि स्वतःची. स्वतःशी संवाद करणे.. काय चुकले. स्वतःला दोष देत बसून आपण आपल्या लोकांपासून स्वतःला तोडून घेतो जेणेकरून त्यांना आपली अवस्था कळू नये, पण असं होत नाही रे? ज्यांना कळायचं त्यांना कळतं रे बरोबर… ह्याने प्रश्न सुटत नाहीत… वाढतात. साला पंचविशीच्या पोरांना हार्टअटॅक येत असतात आजकाल… तुझ्या ऑफिसचीच गोष्ट बोलालेलास ना मागे.. कशाला इतका गप्प राहतोस. बोल की भडाभडा सगळे हिशोब जिथल्या तिथे चुकते करावेत. त्याची उधारी वाढली की मनस्तापाचे व्याज चढत राहते. मुद्दल बाजूलाच राहते, ते व्याज फेडण्याच्या फेऱ्यात आपण कायमचे अडकतो.”

“प्लिज…असं काही…”

“तू मला खोटं ठरवतोयस रे… मला? मी बघतोय की तुझं वागणं. मला कोणी काही सांगायला नको त्यासाठी. तुझी अवस्था बघून काळजी वाटतेच, पण त्याहून जास्त कीव करावीशी वाटते. इतक्यात हरलास? सहनशक्ती संपली तुझी? माणसाने प्रचंड स्वार्थी असावे आणि तो असतोच, पण त्या स्वार्थापायी सगळं असं उधळून द्यायचं नसतं. विचार करून निर्णय घेणे हाच उत्तम पर्याय. हवा तेवढा वेळ घे, विचार करून निर्णय घे…. घाईघाईने निर्णय घेऊन आपण आपलेच रस्ते चुकतो… भरकटतो आणि भरकटलो ते ठीक पण पुन्हा बरोबर रस्त्याला लागायची जिद्द हवी रे. नुसते हताश बसून काही होत नाही. चुका झाल्या त्या सुधाराव्यात… स्वतःसाठी सुधार. दुनियेसाठी नाही. दुनिया गेली #$%@@#$. आपल्याला लागलेली बोच आपल्यालाच बोचत असते…त्याचा त्रास बाकी कोणालाही कळणार नाही. गतकाळाच्या हरवलेल्या गोष्टी, घडलेल्या चुका आपण वर्तमानात आणि भविष्यात घडू पाहणाऱ्या परिस्थितीशी जुळवू पाहतो. तुझ्या, माझ्या आणि जगातील कुठल्याही माणसाच्या स्वभावात एक साम्य आहे. आपल्याला नक्की काय हवंय… कशाची गरज आहे हे आपल्याला माहित असतं.. एस्पेशली नाते संबंधात, पण आपण ते कधी कबूल करत नाही. प्रेम, दु:ख, काळजी, गुन्हा, राग वगैरे वगैरे असं सहज व्यक्त करता आलं असतं, तर खूप गोष्टी सहज झाल्या असत्या. एक लक्षात ठेव “The time to repair the roof is when the sun is shining”

“प्लिज.. अरे काय बोलतोयस तू? थांब… तुझा काही गैरसमज होतोय यार…”

“हा हा हा हा… गैरसमज… बघ आताच बोललो तुला ते मान्य करायचे नाही… नको करूस. तुला ह्याक्षणी काय वाटतंय नको सांगूस. मी असंच बोलतोय समज…निरर्थक”

“बरं…बोल”

“हां… तर मी कुठे होतो.. व्यक्त होणे… आपल्याला मोठमोठ्या फिलोसॉफीकल गोष्टी लगेच कळतात, किंवा आपण तसा आव आणतो आणि त्याबद्दल अजून अजून चर्चा करत राहतो, कारण ह्या गोष्टी माहित नसणे म्हणजे कमीपणाचे अशी भावना असते हल्ली सगळ्यांमध्ये…पण आपल्याला हव्या असलेल्या, आपल्या गरजेच्या लहानसहान गोष्टी..त्याचं काय? जसे आईला घट्ट मिठी मारून तिला सांगणे की माझे तुझ्यावर खुप प्रेम आहे… बाबांना सांगणे मला तुमची खूप गरज आहे. नाही सांगत आपण, आपल्याला ना स्वतःचं स्वतःसाठी मिरवायची सवय झालेली असते. मी खूप कणखर…सगळं निभावून नेईन असा (फाजील) आत्मविश्वास…पण बऱ्याचदा असं नसतं रे. सगळं सगळं आपल्याला नाही निभावता येत. आपल्याला आपल्या माणसांची गरज पडते त्यावेळी. अश्यावेळी साद घालावी त्यांना हक्काने… कोणाशी भांडावे वाटले भांडावे.. रडावेसे वाटले रडावे… काही चुकलं असेल तर माफी मागायची असेल तर मागावी. सगळ्या अगदी साध्यासाध्या गोष्टी दिसायला, ऐकायला अगदी शुल्लक वाटतील, पण करताना त्यासाठी किती हिम्मत लागते ते कळतं. संवाद साधणे हेच मला सांगायचे आहे. मित्रांची फौज काय कामाची, जर मन मोकळं करता येत नसेल तर आणि मित्राहून जास्त महत्त्वाचे घरचे असतात. त्यांना कधी तू हे आपुलकीने सांगणार. तुझ्या मित्रांहून जास्त त्यांनी तुझ्यासोबत वेळ घालवलाय..हो की नाही? आपण लाख बोलू की माझ्या मित्राने माझ्यासाठी हे केलं, मला समजावून घेतलं….हेच घरच्यांनी नसतं घेतलं वगैरे… हे आपण सहज बोलून जातो… पण घरी स्वत: कधी हे आजमावून बघितलेस का? नाही…कधीच नाही”

“हम्म्म्म… हो. कधीच नाही !!”

“थोडा बदल गरजेचा आहे ह्याक्षणी आणि तुझं ते तुलाच कळायला हवं स्वत:ला वेळ दे.. नीट गोष्टी प्लान कर. घाई घाई नको. लगेच सगळं संपलं म्हणून विचार करून स्वतःला दोष देत बसू नकोस, जे घडलं ते तुझ्यामुळे असेल, तर ते बदलेल पण तुझ्यामुळेच आणि फक्त तुझ्यामुळे. त्यासाठी कोणा त्रयस्थ माणसाच्या वकिलीची गरज नाही. बाकीच्यांकडे बघ… सगळं करून भागून निवांत असतात, मग आपण तसं वागलं तर कुठे झालं? कोणासाठी आपली गरज संपली, म्हणून आपल्यासाठी ती व्यक्ती बदलत नाही. त्रास..त्रागा…चिडचिड सगळं सगळं मान्य, पण ह्यातून तुलाच बाहेर यावं लागेल. दुसरे आधाराचे शब्द बोलतील ती वाट नकोच बघायला. स्वतःसाठी काही कर… घरच्यांसाठी काही कर. दुनियादारी सोड आता…आपल्याला कोणाची गरज आहे, हे कोणाला सांगावे लागणे हीच त्या नात्याची हार असते. कोणी आपल्याला समजावून घ्यावं हा अट्टहास आपलेच हसू करतो हे लक्षात असू देत. इतका विचार करत राहशील तर वेड लागेल. पळत्या मागे धावायची सवय सोड, खूप कमीपणा घेतलास आजवर स्वतःकडे, पण आता हे बदलायला हवंय मित्रा. तुझ्या ह्याच स्वभावाचा सगळे फायदा घेत आलेत रे… कसं कळत नाही तुला ते? This is the time to set your priorities..”

“ह्म्म्मम्म…”

“फक्त ह्म्मम्म्म? अरे आता शांत नको राहूस… शेवटी आयुष्याला पण आयुष्य असतं… वेळ निघून जाते.. .गोष्टी बदलतात….माणसं निघून जातात… आपल्याला त्रास होतो सगळ्याचा. होतो ना? आणि त्या गोष्टी घडण्याला… तुटण्याला आपण कारणीभूत असू तर जास्तच. तुटलेल्या गोष्टी सुधारायची हिम्मत हवी किंवा ती बोच सतत मनात तेवत ठेवायची सहनशक्ती. Its part of life. आयुष्याच्या गणितात प्रमेय.. साध्य-सिद्धता वगैरे सुरूच राहणार. जास्त विचार करू नकोस.. असो ठाम राहायला शिक आणि घरी चल. स्वतःच्या स्वप्नांचा विचार कर. हा समुद्र इथेच राहणार आहे आणि त्या लाटा कधीही थांबणार नाहीत तुझ्या विचारांसारख्या….तुही आहेसच म्हणा सगळ्यांसाठी इथेच कायमचा अगदी तसाच” 🙂

– सुझे !!

मुक्ताजोबा…

आज मिपावर नीलकांतचा लेख वाचला (माझे आजोबा – एक आठवण) आणि न राहवून हा लेख इथे प्रसिद्ध करत आहे. लेख जिने लिहिलाय ती माझी शाळेतली मैत्रीण, हल्लीच परत नव्याने सापडलेली. तिच्या परवानगीनेच तिचे खरे नाव प्रसिद्ध न करण्याच्या अटीवर, हा लेख इथे प्रसिद्ध करतोय. त्यामुळे कॉपीराईटची समस्या होणार नाही याची खात्री बाळगावी.

सांगायचा मुद्दा एकच, मला स्वतःला माझ्या आजी-आजोबांचा सहवास फारसा जवळून लाभला नाही आणि लाभणार पण नाही कारण ते आता हयात नाहीत 😦 ते तिथे गावी असायचे आणि मी इथे शहरात. आज तरुणपणी त्याची प्रकर्षाने जाणीव होतेय. खरे सांगायचे तर ह्याक्षणी खूप खूप आठवण येतेय त्यांची. नीलकांतच्या लेखात असलेल्या आजोबांचा फोटो, अगदी माझ्या आजोबांसारखाच….तो पाहून नकळत भरून आलं. त्यांचे माझ्याजवळ नसण्याने किंवा मी त्यांच्याजवळ नसल्याने, आयुष्यात काय गमावले आहे ह्याचा हिशोब मांडणे कठीण. एका नातवाच्या आणि नातीच्या ह्या लेखातून, त्यांनी जसे सरळ सोप्या शब्दात त्यांचे प्रेम, आठवणी आणि भावना व्यक्त केल्या तसे मला आजन्म शक्य नाही 😦 😦

——————————————————————————————————————-

आज पहिल्यांदाच खूप रडू आलं तिला…अगदी ढसाढसा तिच्या आजोबांसाठी. आज तिच्या आजोबांची सर्व कार्य उरकलेली होती..शेवटचे अंत्यविधी..आज बारावं पूर्ण झालं होतं. घरातले इतर सगळेच आज बरेच शांत होते.. पण तिला – मुक्ताला अगदीच आवरत नव्हतं काही केल्या. तिची लहान भावंड, घरचे पहिल्यांदा तिला असं रडताना बघत होते.. आजोंसाठी. पण तिला कोणीही थांबवत नव्हत कारण गेल्या दोन-अडीच वर्षात ती एकदाही रडली नव्हती, ते गेले त्यादिवशीही नाही.. त्यांच्या आजारपणातही नाही.

खूप लोकं आली होती त्यांच्या अंत्यविधीला आणि आज बाराव्यालाही.. आजोबा होतेच तिचे तसे खूप माणस जोडून ठेवलेले..कोकणातल्या गावच्या भावकी पासून मुंबईतले जूने शेजारी, आजच्या राहत्या घरातले शेजारी, मुली-जावई, मुल, नातवंड, खूप जण. आजोबा तर ते मुंबई पोलीस खात्यातले चाकरमानी, पण माणसांची आवड असलेले प्रेमळ.. लोक आपापसात बरंच काहीकाही बोलत होती.. सुटले एकदाचे या आजारपणापासून.. नाहीतरी खूप त्रासात होते, शेवटी खूप हाल झाले त्यांचे .. तीच्या आजीला.. आईला, मावश्यांना.. मामांना शब्दांनी धीर देण्याचा प्रयत्न करत होते. नाहीतरी तुम्ही सगळ्यांनी खूप केलं त्यांच, ते समाधानात गेले असतील.. ती फक्त शांतपणे ऐकत होती..बघत होती हे सगळं. सारखं रडून आणि विचार करून करून तीच डोकं सुन्न झालं होतं. तिला कळतंच नव्हतं की, काय खरंच माझे आजो समाधानी होवून गेले असतील.. की समाधान म्हणजे काय हे ही त्यांना आठवत असेल त्यावेळी ??

रडून-रडून तिचे डोळे पार सुजले होते.. खूप थकली होती ती, त्यारात्री तरी तिला झोप काही केल्या येत नव्हती.. ती तशीच अंधारात त्यांच्या घरच्या खिडकीपाशी बसून होती.. बाहेर बघत.. हळूहळू सारं काही आठवू लागल तिला.. बाबांनंतर तिच्या आयुष्यातला सगळ्यात महत्वाचा पुरुष.. तिचे आजो. तिने कधीच गमावले होते, पण त्यांच्या सगळ्या आठवणी हळूहळू तिच्या समोर येत होत्या..जशी रात्र गहिरी होत चालली होती, तिच्या मनातले तिचे आजो..त्यांच्या आठवणीही तश्याच एकेक डोळ्यांसमोर तिला दिसत होत्या .. तिची तंद्री हळूहळू खूप खोल होत चालली होती.. असं वाटत होतं की तिच्या समोरच सगळ काही घडतंय.. मनी दिसणारे प्रसंग प्रत्यक्ष अनुभवतेय.

समोर दिसणारं चांदणं आणि चंद्र बघून, तिला ते खूप गोड दिवस आठवले… किती मर्यादित दिसतं हे आकाश छोटूसं. मोकळं आकाश अनुभवायला मुंबईतली कुठली जागा आहे याचा मुक्ता नेहमी शोध घ्यायची, पण फार कमीवेळा तिला मनापासून असं काही अनुभवायला मिळायचं. पण तेंव्हा … तेंव्हा तर ती झोपायची मोकळ्या आकाशाखाली तिच्या आजोबांच्या कुशीत…खूप लहान असताना ती दर उन्हाळ्याच्या सुट्टीत आजोळी रहायला जायची.. दादरच्या पोलीस क्वाटर्समध्ये. तेंव्हा तिच्या आजोबांना काहीच वर्ष होती निवृत्त व्हायला.. त्यांच्या बिल्डींग आणि कॉलनीच्या जवळच एक खूप मोठ मैदान होत. उन्हाळ्यात त्यांच्या पोलीस कॉलनीत अशी पुरुष मंडळी मैदानावर झोपायला जाणं फारच साहजिक होतं. चटई, उश्या, चादरी घेऊन, तिच्या सवंगड्यांसोबत ती अशी बऱ्याचदा मोकळ्या मैदानावर झोपायला जायची..भीती, हुरहूर, आजच्या भाषेतली इनसिक्युरिटी, हे काहीच नसायचं त्यावेळी.. आजो आणि इतर खूप मंडळी बरोबर असायची.

गडद निळसर – कधी गडद काळ दिसणारं आकाश लांब-लांब पर्यंत पसरलेलं.. त्यावर चमचमणारे टिंब.. चांदण्या तारे की काय म्हणतात ते…चंद्र.. मधूनच जाणारं एखाद विमान.. मध्ये मध्ये लुडबुड करणारे ढग.. फार राग यायचा तिला या ढगांचा तेंव्हा. तिच्या आणि तिच्या मित्रमैत्रिणींच्या या आवडत्या खेळात, फक्त हे ढग व्यत्यय आणायचे.. आणि ही पडल्यापडल्याच हाताने त्यांना बाजूला व्हायचे हातवारे करायची, अगदी ट्राफिक पोलीस करतात तसंच.. आणि अगदी त्याचवेळी जर एखादा ढग खरंच बाजूला झाला, तर तिला वाटायचं की खरंच तिचं ऐकलं ढगांनी…किती तो आनंद.. मुक्ता आताही तशीच हसली, जशी त्यावेळी हसत सुटायची.. ह्या खेळात कधी झोप लागायची तिला कळायचंच नाही .. सकाळी जेंव्हा ती उठायची, तेंव्हा ती घरी असायची अंथरुणावर आणि खूप साऱ्या चादरी गोधड्या तिच्या अंगावर असायच्या…

आजी नेहमी प्रमाणे आत किचनमध्ये सकाळच्या न्याहारीच्या तयारीत व्यस्त असायची. सगळे आपापलं आवरत असायचे आणि तिचे आजो… सकाळची सारी आन्हिक उरकून.. अंगाला अगरबत्तीच्या उदीने, कुंकवाने भस्माप्रमाणे ठसे उठवून त्यांची देवपूजा चालू असायची.. हातात टाळ आणि त्यांची नेहमीची काही अर्धी-अर्धी भजनं मोठ्या खणखणीत आवाजात. त्यांची देवपूजा झाल्या झाल्या आजी त्यांना सकाळची न्याहारी दयायची.. आणि बऱ्याचदा एक टोलाही, करून करून भागले आणि देवपूजेला लागले.. मुक्ताने ऐकलं होतं की, खूप आधी ते दारू प्यायचे आणि कधी कधी आजीला त्रासही द्यायचे…. पण एकदा त्यांनी जी दारू सोडली त्यानंतर कधीच शिवली नाही. पण जे काही असेल आजीला मुक्ताने नेहमी त्यांची सेवा करताना त्यांच्यावर निरपेक्ष प्रेम केलेलं बघितलं आणि त्याचंही खूप प्रेम होतं तिच्यावर फक्त त्यांची ते व्यक्त करायची पद्धत वेगळी होती.. आजीशिवाय त्याचं खऱ्याअर्थाने पानही हलत नसे. मुली आणि जावयांवर नितांत प्रेम करणारे काळजी वाहणारे मुक्ताचे आजो.. फारच चपळ आणि बुद्धीने खरच तल्लख होते.

उंचपुरे शिडशिडीत बांधा, पण अगदी मजबूत, काटक, गहूवर्णी – उजळ पण नितळ कांती. घरी असताना पट्यापट्याची अर्धी विजार आणि गंजी.. बाहेर जाताना त्यावरच चढवलेली प्यांट आणि शर्ट. पण शर्टच्या बाह्या नेहमी दुमडलेल्या असायच्या कोपरापर्यंत. आणि केसांवर नेहमी थापलेलं तेल, डोक्याला गंधाचा लहानसा टीळा..असा अवतार असायचा त्यांचा. सर्वार्थाने मध्यम वर्गीय, मुळचा कोकणस्थ आणि मुंबईचा पोलिस..

प्रचंड मेहनती आणि अतिथी देवो भव हा नियम आयुष्यभर जगणारे. तिचे आजो खूपच आग्रही होते खाण्यापिण्याच्या बाबतीत, सगळ्यांसाठीच. त्यांच्या खाण्यापिण्याच्या, झोपण्या-उठण्याच्या वेळा ठरलेल्या असायच्या. तिने कधीही त्यांना आजारी पडलेल बघितलं नव्हतं. त्यांना एकच त्रास; कधी झाली तर सर्दी आणि खूप फिरल्यावर दुखणारे पाय. मुलीची लग्न उरकून पेन्शनवर घर चालवणारे तिचे आजोबा तितकेच स्वाभिमानी. आजो जितके प्रेमळ तितकेच कणखर आणि हट्टी होते. निवृत्त झाल्यानंतर मुंबईतल्या उपनगरात राहायला आले होते. घरात ते इतर कुणाचच ऐकायचे नाही फक्त ती आणि मुक्ताचे आई-बाबा आजोंच मतपरिवर्तन करू शकत होते. मुख्य सल्ल्यांसाठी त्यांना फक्त मोठी नात आणि जावईच चालायचे.

अगदी पुलंच्या अंतू बर्व्या सारखे.. अस्सल कोकणस्थ.. कोकणातल्या फणसाप्रमाणे बाहेरून काटेरी-कडक पण आतून तितकेच मऊ-मधाळ.. खूप पिकल्यावरच गोडवा येणारे. किनाऱ्यावर असलेल्या वाळूसारखेच दिवसा जितकी तापेल, रात्री तितकीच थंड पडणारी… थंड वाळूचा स्पर्श, किनाऱ्यावरचा गारवा आठवून तिला भान आले की, अचानक खूपच गार वाऱ्याची झुळूक मुक्ताला स्पर्शून गेली पण या थंडाव्याने अचानक तिला थेट त्या खोलीतला गोठवणारा गारवा आठवला..

त्यादिवशी डॉक्टरांनी शेवटी मुक्ताला आत बोलावून घेतले. त्या दिवशी आजोंचं एमआरआय, सिटी स्कॅन करायचं होतं. ते झोपायला तयारच नव्हते. ती मशीन आत गेली की, हे तिथे उठायचा प्रयत्न करायचे आणि डोकं आपटून घ्यायचे. अश्याने डॉक्टरांना काम करणं शक्य नव्हतं, म्हणून त्यांनी शेवटी मुक्तालाच आत बोलावले. ती जशी आत आली, तसे आजो उठून तिथेच बसले. हल्ली त्यांच्या चेहऱ्यावरचे भाव बऱ्याचदा असेच असायचे, एखाद्या लहान मुलासारखे. डोळ्यात अगदी निरागसता, कधी कधी टोकाचा राग, आश्चर्य, असुरक्षितता, गोंधळलेले. आत्ता तर ते मुक्ताकडे जत्रेत हरवलेल्या मुलासारखेच बघत होते. मुक्ता शांतपणे हसत त्यांना समजावू लागली की, “आजो तुम्हाला बरं नाही, म्हणून आपण ही टेस्ट करतोय फक्त थोडावेळच झोपून राहा डोळे बंद करा मी इथेच उभी आहे..” तसे ते झोपले. तिने त्यांची चादर आणि कान बंद करायचं यंत्र नीट केलं. एका हाताने त्यांचा हात पकडलेला आणि एका हाताने त्यांच्या दोन्ही पायांवर तिचा हात ठेवलेला. डॉक्टर्स आणि टेकनिशीअन्स काचेतून हे बघत होते. आजो गप्प पडून राहिले आणि मुक्ता हळू आवाजात त्यांच्याशी काहीतरी बोलत राहिली, त्यांना खात्री पटण्यास की ती तिथे आहे. तिने काचेतून डॉक्टरांकडे बघून अंगठा उंचावून इशाऱ्याने टेस्ट पूर्ण करण्यास सांगितले. त्या बंद खोलीत प्रचंड थंडी आणि मशीनचा खूप जास्त आवाज होता. मधून मधून “झालं का??… झालं का??” असं ते विचारत होते पण मुक्ताने “थोडाच वेळ अजून” असं सांगितलं की, पुन्हा गप्पं पडून राहात. मधूनच येणारा कर्कश्श मशीनचा आवाज आणि एसीमुळे वाजणारी थंडी, याने तिला उभं राहणं खूप कठीण होत होतं. अखेर टेस्ट पूर्ण झाली. टेस्ट चे निकाल दुसऱ्या दिवशी कळणार होते.

अपेक्षेप्रमाणेच निकाल तेच आले जे डॉक्टरांनी वर्तवले होते. तिच्या अजोंना ‘अल्झायमर्स’ .. ‘स्मृतीभ्रंश’ झालेला. तिने स्वतः रिपोर्ट्स बघितले आणि विज्ञान शाखेची विद्यार्थी असल्याने, तिला बऱ्यापैकी समजतही होतं. The grey and some of the white matter had started decaying.. त्यांच्या मेंदूच्या पेशी कमी होत चाललेल्या दिसू शकत होत्या तिला हातातल्या रेपोर्टस प्रमाणे.

डॉक्टर कुलकर्णी, मुंबईतले प्रसिद्ध न्युरोलोजीस्ट तिला आणि तिच्या मामाला समजावत होते, तूला माहित असेलच हा आजार कधीच बरा नाही होत. अजूनही no medical research has been successful to recover this.. तू फारच हुशार आणि जबाबदार आहेस. तू ह्यांना पहिल्यांदा इथे घेऊन आलीस त्या विजिट पासूनच ओळखलं मी. मुक्ता शांतपणे ऐकत होती. डॉक्टर तिला सांगत होते, “बघ आता घरच्यांना तूच समजवायचं आहेस तुझ्या पद्धतीने. आपण आजाराची गती फक्त कमी करू शकतो, पण अश्या पेशंट्सना पूर्ण बरं नाही करू शकत. मी काही औषधं लिहून देतोय, ती नियमित चालू ठेवा आणि दर दोन महिन्यांनी यांना चेकअपला आणत जा. यांना जमेल तितकं समजावून घ्या. हळूहळू ते बरंच काही काही विसरू लागतील आणि त्यामुळे सतत ह्यांच्या बरोबर कोणीतरी रहायला हवं ”

मुक्ताने डॉक्टरांना सांगितल की, या बाबतीत काही चिंता नाही. आज्जी घरी असते, मामाही आहेच आणि आमचं कुटुंब आहे मोठा आधार. तिचे आजोबा त्या दोघांच्या बोलण्याकडे बघत होते आणि त्यांनी डॉक्टरांकडे बघून हसत हसत विचारलं… “काय गो बाय.. काय बोलताहेत हे?” डॉक्टर म्हणाले, “ती सांगेल हो तुम्हाला नंतर..” डॉक्टरांचे मनापासून आभार मानून ती कॅबिनबाहेर पडली. आजोंचा हात धरता-धरता आणि कॅबिनबाहेर वळतावळताच तिने काही सेकांदासाठीच डोळे बंद केले आणि एक खूप दिर्घ श्वास घेतला… जणू काही तिला सारी शक्ती, सहनशीलता एकवटायची होती. आजोंना पुढच्या प्रवासात साथ देण्यासाठी.

मुक्ता खूप लाडकी होती घरात सगळ्यांचीच. त्यांच्या घरातली सगळ्यात मोठ अपत्य तिसऱ्या पिढीतली. तिच्यावर जितका घरातल्या सगळ्यांचा जीव, त्याच्या कितीतरी पटीने तिचा इतर सगळ्यांवर.. जितक्या लाडात मुक्ता वाढली तितक्याच जबाबदाऱ्या मोठी म्हणून तिच्या अंगावर पडत असे आणि तीही सर्व सांभाळून आनंदाने कुणाचीही काम पार पाडत असे. तिच्या मावस चुलत भावंडांची शिक्षणाची वाटचाल, कॉलेज प्रवेश, हॉस्पिटल्स, डॉक्टर्स, या सगळ्याची खूप सवय झालेली तिला..मुख्यतः घराबाहेरची कामे करण्यात तिला खूप गती असायची.. मुळातच ती ठाई-ठाई उर्जेने परिपूर्ण, इंग्रजीत smart आणि dashing म्हणतात तशीच. उत्तम संवाद कौशल्य असलेली. नावाप्रमाणेच मुक्त… आचारात आणि विचारातही. पण तितकीच हळवी …

गेले खूप दिवस, काही महिने तिच्या अज्जोंमध्ये बराच फरक जाणवत होता… गोष्टी विसरू लागले होते ते. घरातले सगळेच याचं निरीक्षण करायचे, विशेषतः आजी. एक दोनदा आजीने मुक्ताला आणि तिच्या आईला बोलूनही दाखवलेलं की, हल्ली मला यांच काही नीट नाही वाटत, कधीकधी विचित्रच वागतात. कुठे बाहेर पाठवायलाही भीती वाटते. एकदोनदा ते असेच आजीचा डोळा चुकवून घराबाहेर पडले फिरायला आणि हरवले होते. खरंच त्यांच बाहेर पडणं खूप कमी आणि नंतर नंतर बंदच झालेलं तेंव्हापासूनच त्यांचा डॉक्टर ठरवण्यापासून त्यांच्या आजारपणाची जबाबदारी नकळत मुक्ताकडे आली होती .. कदाचित तीच पात्र होती त्यासाठी.

पहिल्या विजीटला डॉक्टरांनी काही साधे साधेच प्रश्न विचारले आजोंना. तुमचं पूर्ण नाव काय? तुमचं वय? तुम्ही कुठे राहता? हे हॉस्पिटल कुठल्या स्टेशन पासून जवळ आहे? ही तुमची कोण आहे? तुमच्या पत्नीच नाव काय? तुम्हाला किती मूल आहेत? तुमचा पाय कुठेय? तुमचा उजवा हात कुठला? डावा कान कुठेय? तुम्हाला किती डोळे आहेत? आता किती वाजलेत? काही प्रश्नाची उत्तरं ते अगदी बरोबर देत होते, पण काही प्रश्नांना अगदी अडखळत होते. तोंडी परीक्षेत उत्तर देता नाही आलं की, लहान मूल कशी चळवळ करतात, नाहीतर उत्तरांची सारवासारव करतात, नाहीतर एकदम शांत बसतात. हे पण काहीसं तसेच करायचे. डॉक्टरांनी शंका व्यक्त केली होतीच, तरीही खात्रीसाठी सर्व चाचण्या परत करण्यास सांगितले गेले होते.

ज्या दिवशी हे शिक्कामोर्तब झालं की, यापुढे आपल्या कुटुंबाला कशाला तोंड द्यायचंय आणि आज्जोंची कश्याप्रकारे काळजी घ्यावी लागणार आहे, त्या क्षणापासून तिने ठरवलेलं की, कधीच रडायचं नाही आणि हताश-निराश होणं तर नाहीच नाही. घरी येऊन तिने जेंव्हा आईला सांगितलं, तेंव्हा आयुष्यात पहिल्यांदा स्वतःच्या आईला अस रडताना अश्रू ढाळताना बघितलं होतं. ती समजू शकत होती स्वतःच्या वडिलांना अस ढासळताना बघणं, तिच्यासाठी किती वेदनादायी असू शकेल. मुक्ताने हळूहळू घरातल्या सगळ्यांनाच याची स्पष्ट कल्पना दिली होती की, आजोंची जी परिस्थिती आता आहे, उद्या त्यापेक्षा जास्त गंभीर होईल…परवा त्याहीपेक्षा जास्त..

पण परिस्थितीला तोंड देण्यास खंबीरपणे मनाची तयारी करणे आणि ती तयारी प्रत्यक्ष आजमावणे यात काय फरक होता हा अनुभव तिला पुढच्या दिड वर्षात आला… डॉक्टरच्या प्रत्येक विजिटसाठी ऑफिसला सुट्टी घेवून ती कधी मामाबरोबर, कधी मावशी, कधी स्वतः एकटीच आजोंना घेवून जायची. डॉक्टर कुलकर्णी अर्थातच उत्तम डॉक्टर, पण त्याहीपेक्षा खूप समजूतदार संवेदनशील माणूस. त्यांच्या बोलण्यात एक वेगळीच स्थिरता, गारवा जाणवायचा. मुक्ताला आयुष्यभर लक्षात रहाणार होतं हे व्यक्तिमत्व..

आजोंच्या आजाराची हळूहळू ‘प्रगती’ होत होती. त्यांना हळूहळू वेळ .. वार .. दिवस .. भौगोलिक जागा ह्याचं भान राहत नव्हतं. विसरत चालले होते ते हळूहळू सगळंच. पण आज्जीचे हाल मुक्ताला बघवायचे नाही. आजोंपाठी खूप दमछाक व्हायची तिची. अधून मधून मुक्ताच्या घरी रहायला यायचे आजो. तेंव्हा तिच्या आईबरोबरच तीही सारं काही करायची आजोंच. अगदी त्यांना आंघोळ घालण्यापासून त्यांचे कपडे बदलणे, त्यांच्याकडून नाश्ता करवून घेणे, त्यांना फिरायला नेणे. आजो असल्यावर ती आणि तिचा लहान भाऊ रात्री जागेच राहत त्यांच्यावर लक्ष ठेवायला. कारण हल्लीतर त्यांना दिवस रात्रही कळायची नाही. कधी उठावं कधी झोपावं.. रात्री अंधारात मधेच उठून किचनमध्ये, खिडक्यांजवळ धडपडत जायचे.. झोप.. भूक.. आराम.. थकवा या सगळ्याचीच माहिती पुरवण्यात त्यांचा मेंदू असमर्थ ठरत होता. दिवसेंदिवस माणसेही विसरत चालले होते ते. जेवता- जेवता मध्येच तसेच बसून रहायचे..विसरून जायचे की ते जेवताहेत. कधीकधी कसं खायचं हेच विसरायचे, पण परिस्थिती अगदीच दयनीय वाटू लागली, जेंव्हा मूलभूत उत्सर्जन क्रियांवरही त्यांच स्वतःवरच नियंत्रण, भान ते हरवून बसले. त्यांना डायपर्स वापरण्याची वेळ आली.

अस म्हणतात की म्हातारपण, म्हणजे पुन्हा प्रौढत्वाकडून बालपणाकडे चालू झालेला उलटा प्रवास. पण मुक्ता आणि तिचे घरचे आजोंच्या रूपात हे प्रत्यक्ष अनुभवत होते. आईला तिन्ही जगाचा स्वामी का म्हणतात हे आपण तेंव्हाच चांगल जाणू शकतो, जेंव्हा आपण स्वतः कोणाची तरी आई होऊन जगतो.

आजोंचा तिला कधीच कंटाळा नाही आला.. कधी दया नाही आली, पण सगळ्यात जास्त वाईट तेंव्हा वाटायचं, जेंव्हा ती आजोंचा स्वतःचा स्वतः बरोबर चालंलेला संघर्ष बघायची. त्याना आधी आधी कळायचं की, माझ्याबरोबर काहीतरी विचित्र होतंय पण नेमकं काय ते कळायचं.. सापडायचं नाही. एखादी चूक झाल्यावर माझ्याकडून असं का झालं, यावरून ते स्वतःवरच नाराज होवून बसायचे. माणसाच स्वत:वरचं नियंत्रण गमावून बसणे, तेही एका शारीरिक व्याधीमुळे.. काही पेशी निकामी झाल्यामुळे .. हे बघणं मुक्ताला फार असह्य व्हायचे.

लहानपणापासून मुक्ताला सगळे बॉर्न फायटर म्हणायचे; मजेत चिडवायचे ‘भांडखोर’ म्हणून. ती कधीच हताश होणाऱ्यांपैकी नव्हती. प्रत्येक समस्येवर काहीतरी उपाय, तोडगा असतोच आणि आपल नशीब आपण आपल्या कर्मांनी घडवतो या स्पष्ट विचारांची. पण आजोंच्या बाबतीत ती काहीच करू शकत नव्हती. तिने इंटरनेटवर अल्झायमर विषयी खूप माहिती गोळा केली.. काही इतर डॉक्टरांचे सेकंड ओपिनियन घेतले होते.. मित्र-मैत्रिणी, नातेवाईक यांच्याशी चर्चा करून खूप विचार करून, तर्क लढवून पुस्तके धुंडाळून बघितली. काहीतरी मार्ग असावा या प्रयत्नात होती. खूप राग यायचा तिला या परिस्थितीचा.. नशिबाचा. यासाठी नाही की ही वेळ आलीय, पण यासाठी की ती काहीच करू शकत नाहीये. कुठलेही कितीही प्रयत्न केले, तरी ते फुकट जाणार होते

असहाय्यता.. टोकाची असहाय्यता. बौद्धिक, शारीरिक, मानसिक, भावनिक, आर्थिक सर्व प्रकारची कुवत असूनही येणारी असहाय्यता, निष्क्रीयता. हे एकच सगळ्यात मोठ दुखः होत. Knowledge is power .. Knowledge centric .. rationalist .. प्रयत्नवादी मुक्त यावेळी नशीब, आपल्यावर असणार इतर कुठल्यातरी मोठ्या शक्तीचं वर्चस्व, यावरही विचार करू लागली होती. पण काय फायदा?

प्रत्येक परिस्थिती नेहमी झगडण्यासाठी किंवा सामना करण्यासाठी येत नसते आयुष्यात… काही वेळा, काही अनुभव, काही परिस्थिती, काही गोष्टी जश्याच्या तश्या मान्य कराव्या लागतात. हूशारीने, हसतमुखाने, असहाय्यपणे, शांतपणे किंवा तटस्थपणे कशाही…पण मान्य कराव्या लागतात जश्याच्या तश्याच बस्स.

तिनेही ते मान्य केल होतं. पुढच्या काही दिवसांत आजोंची तब्येत अजून खालावत गेली. शरीराने ते खूप कृश होत चालले होते. प्रचंड कफ झाल्याने.. किंवा तत्सम काही कारणाने त्यांना एकदोनदा हॉस्पिटलमध्ये भरती करावं लागलेलं, पण जेंव्हापासून त्याना पहिल्यांदा हॉस्पिटलमध्ये नेलं तेंव्हापासून ते खूपच आक्रस्ताळे, आदळआपट करणारे झालेले. खूप टोकाची चिडचिड करायचे. म्हणायचे काय तुम्ही मला मारायला आणलात इथे? हे वाक्य ऐकून मुक्ता आणि इतरांना काय वाटायचं हे त्याचं त्यांनाच माहित. काय करणार या आधी हा त्र्याऐंशी वर्षांचा म्हातारा हॉस्पिटलची पायरी फक्त आणि फक्त इतरांसाठी चढलेला हे कोणालाच सांगितलं तर खरं वाटायच नाही. मोतीबिंदुची शस्त्रक्रिया सोडली, तर त्यांना कधीही हॉस्पिटलमध्ये न्यावं लागलं नव्हतं.

हॉस्पिटलमध्ये आयसीयूमध्ये नर्सेस, वॉर्डबॉय यांच्याशी ते वाद घालायचे. बऱ्याचदा त्यांचे हात बांधून ठेवावे लागायचे बेडच्या कडांशी. एकदोनदा मुक्ताने स्वतः त्यांच्या नकळत त्यांचे हात बांधले होते…नाहीतर त्यांना इंजेक्शन, औषध देणं अशक्य होतं. ते खूप गाढ झोपेत असले की, त्यांचे बांधलेले हात सैलसर सोडवताना मुक्ताच्या डोळ्यांच्या कडा पूर्ण भरून यायच्या…पण ती कधीच वाहू द्यायची नाही. गळा दाटून यायचा .. रडणं म्हणजे तिला कमजोरपणाच लक्षण वाटायचं. स्वतःवरच नियंत्रण खूप महत्वाच होत तिच्यासाठी निदान आजोंच्या बाबतीत…

…. ते गेले त्या दिवशी ती सुन्न होवून बघत होती टक लावून त्यांच्या डोळ्यांत. त्यांच्या पापण्या बंदच होत नव्हत्या. पहिल्यांदा एखादा मृतदेह ती इतक्या जवळून बघत होती. जीवनज्योत… प्राण.. हे डोळ्यातच सामावलेलं असतं असं म्हणतात. जिवंत आणि मृत व्यक्तीच्या डोळ्यांत नेमका काय फरक असतो, हे अगदी स्पष्ट दिसत होत तिला… आजोंच्या डोळ्यात खोल काहीतरी शोधताना. तिला तिच्या मामाने हळूच बाजूला सारून स्वतःच्या मिठीत घेतले आणि अलगदच आजोंचे डोळे बंद केले.

आणि इथे दिवस उजाडत असतानाही मुक्ताचे डोळे मात्र सताड उघडे होते..पक्ष्यांचा चिवचिवाट, हवेतला कमी होत चाललेला गारवा, थोडासा प्रकाश यांच्या जाणीवेने ती भानावर आली. खिडकीच्या कडांना इतका वेळ टेकून राहिल्याचे, गहिरे वळ तिच्या हातांवर पडले होते. पूर्ण शरीर आखडल्याची जाणीव झाल्याने, ती उठून उभी राहिली. त्यावेळी तिची मनस्थिती नेमकी कशी होती.. तिला नक्की काय वाटत होत दुःखी, शांत, विषण्ण भावनाशून्य हे तिलाच ठावूक नव्हत.

तिने सहजच खिडकीतून खाली वाकून बघितलं. त्यांच्याच बिल्डींग मध्ये रहाणारी छोटीशी काही महिन्यांची परी.. तिच्या चळवळण्याचा, बोबड्या बोलांचा आवाज येत होता.. सकाळी परीची आई कामावर जायच्यावेळी तिचे आजोबा तिला असेच नेहमीच्या सवयीप्रमाणे बाहेर फिरवायचे… तेही पट्यापट्यानचा लांब लेंगा किंवा प्यांट आणि तशीच आजोंसारखी बाह्यांची गंजी घालायचे… परीला त्यांच्या कडेवर खेळताना बागडताना बघून मुक्ता रडत सुटली. स्वतःच्याच ओंजळीत चेहरा खूपसून… स्वतःवरच सर्व नियंत्रण विसरून….

~ मुक्ता

———————————————————————————

– सुझे !!

हुश्श्श… संपले एकदाचे ..

हुश्श्श… संपले एकदाचे… खरंच एकदाचे हे वर्ष संपले. अनेक चांगल्या-वाईट घडामोडींचे हे वर्ष, कधीच विसरता येणे शक्य नाही. पहिले सहा महिने कसे गेले कळलंच नाही. नुसती भटकंती, नवीन हापीस सगळं सगळं कसं सुरूळीत सुरु होतं. मग… मग अचानक अश्या घडामोडी घडत गेल्या, की त्यानंतर येणारे प्रत्येक दिवस मोजूनमापून जावू लागले…. पण आता बाप्पा कृपेने सगळं व्यवस्थित सुरु आहे.

ठरल्याप्रमाणे गड-किल्ले भटकंती हे विशेष टार्गेट ठरलं होतं, आणि त्यानुसार एकदम धुमधडाक्यात किल्ले मोहिमा सुरु झाल्या. ह्यावर्षीचा पहिला मॉन्सून ट्रेक सेनापतीं बरोबर करून, मस्त सुरुवात देखील झाली. तसेच ब्लॉगर ट्रेकच्या दुसऱ्यावर्षाची परंपरा कायम ठेवली गेली. त्याच दिवशी भविष्यात ट्रेक आयोजित केले जातील. सॉलिड धम्माल मज्जा सुरु होती. सुरुवातीच्या ५-६ महिन्यात जवळजवळ ११ किल्ल्यांना भेटी

तसेच सगळ्यांत महत्वाचे म्हणावे तर, ब्लॉगर्स मेळाव्याचे आयोजन करण्याची संधी मिळाली. ज्या ब्लॉगने मला रक्ताच्या नात्यांहून प्रेमळ अशी नाती दिली, त्याचं ब्लॉगर्स मित्रांना एकत्र आणायची जबाबदारी खांद्यावर पडली. विशुभाऊ, महेंद्रकाका आणि कांचनसोबत एका अभूतपूर्व सोहळ्याची तयारी करताना खूप छान वाटलं. पहिल्या मेळाव्याला रोहन, महेंद्रकाका आणि कांचन ने, किती मेहनत घेतली असेल ह्याची कल्पना आली. एका कार्यक्रमाचे आयोजन करणे ही खायची गोष्ट नाही हे कळून चुकले आणि खूप काही नवीन शिकायला मिळाले.

नंतर… बाबांना हृदयविकाराचा झटका आला आणि माझं आयुष्य एकदम बदलून गेलं. असं वाटत होतं, की अशी परिस्थिती कोणावरही येऊ नये. आयुष्याला एकदम ब्रेक लागला आणि त्यांच्या काळजीने दोन महिने अक्षरशः घरात बसून होतो. त्यांच्यावर जेजे हॉस्पिटलमध्ये अॅन्जिओप्लास्टी केली आणि आता एकदम ठणठणीत बरे झालेत… पण खूप पथ्यपाणी सुरु झाली… कधीकधी खूप वैतागतात, पण माझं सगळं ऐकतायत. एक वेगळे बाबा मला बघायला मिळाले गेल्या काही महिन्यात. काय माहित, पण त्याचं वागणं खुपच बदललंय. त्यातल्यात्यात ते खुश असतात, आणि नियमित ऑफिसला जातात जी जमेची बाजू.  God Bless Him 🙂

ह्याकाळात HP ने त्यांचे पीसी युनिट जगभर बंद करायचे ठरवले आणि नवीननवीन प्रोजेक्टवर काळाची गदा आली. पुन्हा मायग्रेशन प्रोसेस सुरु झाली..रोज नवीन नवीन म्यानेजरला इंटरव्ह्यू द्या…सगळं सगळं कटकटीचे काम मागे लागले. एके ठिकाणी तर मला पहिल्या राउंड्लाच बाहेर काढले आणि म्यानेजरला स्वतःला धक्का बसाला होता…. तो माझं सांत्वन करायला लागला, दुसऱ्या प्रोजेक्टमध्ये बघ म्हणून…. मला पण धक्का बसला होता, पण काय करणार….नंतर चौकशीअंती कळले की माझ्या लॉगिन डिटेल्स चुकीच्या होत्या आणि माझ्या नावावर दुसऱ्या मुलाचे मार्क्स अपलोड झाले होते आणि शेवटी त्याचं प्रोजेक्टमध्ये माझं सिलेक्शन झालं… 😉 (एकदम फिल्मी वाटतंय… पण हे खरंय )

ह्यावर्षात ब्लॉगवर फारसं लिखाण झालं नाही… ह्याला कारण च्यामारेकीच्या सिरिअल्स आणि सिनेमे… हेरंब आणि आप्पा ने असं काही व्यसन लावून दिलं, की तासनतास पीसीसमोर बसून सिनेमे आणि सिझन्स सुरु झाले. बझ्झच्या बझ्झ चर्चेने पडू लागले. एकमेकांना रेकमेन्डेशन्स दिल्या गेल्या आणि इंटरनेटचे बिल वाढत गेले, पण ती हौस सुद्धा वाढत गेली… 😉  आज विभीने इटलीला जायच्या आधी १४० जीबीच्या सिझन्सचा खजिना देऊन ठेवला आहे. तो संपेपर्यंत बघू काय होतंय.

माझा स्वतःचा ब्लॉग दोन महिन्यांनी उघडतोय (इथे अजिबात सांगायचा प्रयत्न नाही की, म्या कामात बिजी वगैरे आहे… कं हेच कारण आहे) बघू पुढे जितकं लिहायला जमेल तितकं प्रामाणिकपणे लिहायचा प्रयत्न केला जाईल. तुम्हा सर्वांचा लोभ असाच राहू द्या.

सध्या इतकंच….ह्या वर्षात अनेक मित्र मिळाले आणि खूप दुरावले. जे आहेत त्यांना जपणे इतकंच माझ्या हातात आहे. अजुन काही लिहायला सुचत नाही. घोटाळे आणि सरकार ह्यावर लिहायची वेळ नाही… असो आज त्यांना सुट, त्यांचा यथेच्छ समाचार नंतर घेतला जाईल… 😉

ह्या सरत्यावर्षाच्या काही आठवणी….   🙂   🙂

This slideshow requires JavaScript.

!!! सर्व मित्रांना इंग्रजी नववर्षाच्या शुभेच्छा  – Wish you and your family a happy new year !!!

PS –

१. गेल्यावर्षीच्या संकल्पांबद्दल विचारणा करू नये… ह्यावर्षी नो संकल्प ..  🙂

२.  लग्न अथवा तत्सम गोष्टी असलेल्या कमेंट्स स्पॅम करण्यात येतील, याची नोंद घ्यावी  😀

— (चिअर्स) सुझे !!!   🙂   🙂