घामटं काढणारा कामणदुर्ग…!!

कामणदुर्ग, वसई तालुक्यातील कामण गावातील एक टेहाळणी किल्ला. किल्ला म्हणून इथे काही अवशेष उरले नाहीत. पाण्याची दोन टाकी, आणि कामणदुर्ग Peak हेच बघण्यासारख आहे.

वॅक बरोबर हा सलग दुसरा ट्रेक, सगळेच नवीन मेंबर होते फक्त कुलदीप आणि देवेन हेच ओळखीचे होतो. अनुजा तब्येत बरी नसल्याने येऊ शकली नाही आणि दीपक पण काही अपरिहार्य कारणामुळे येऊ नाही शकला. वसईवरुन सकाळी ८ ला निघून आम्ही कामण गावाच्या पायथ्याशी पोचलो एसटीने. पावसाचे अजिबात लक्षण नव्हते, खूप उकडत होतं. नवीन मेंबेर्सची ओळख परेड झाल्यावर गडाच्या दिशेने निघालो.

सूर्य सॉलिड तापला होता, घामाच्या धारा नुसत्या वाहत होत्या. सारखी तहान लागत होती, कसे बसे हॉल्ट घेत घेत पोचलो अर्ध्या रस्त्यापर्यंत, घामाने चिंब ओला झाला होतो मी. अर्ध्या रस्त्यावर एक तीन जणांचा ग्रूप पुढे गेला, त्यांना लवकर उतरायचं होतं, मला सॉलिड धाप लागत होती. नुसता पाणी पीतोय आणि घाम पुसतोय. ग्रूप काही काळासाठी वेगळे झाल्यावर आम्ही ३-४ जण मागे सुस्तावलो होतो 🙂 सारख्या धापा लागत होत्या, खूप वेळाने आम्ही परत भेटलो आणि आता घाई घाईत पुढे सरकू लागलो. अजुन दोन डोंगर चढून उतरायचे आहेत हे ऐकताच माझा चेहरा बघण्यासारखा झाला होता 🙂

ज्वालामुखीसारखा दिसणारा हाच तो कामणदुर्ग..

मी आपला हळू हळू जात होतो, माझ्या सोबत योगेश आणि कुलदीप होते. मी एका ठिकाणी पाणी पिण्याच्या निंमित्ताने बाटली काढली आणि माझा तोल गेला आणि बाजूच्या दरीत अर्धवट पडलो, कुलदीप आणि योगेश खूप पुढे गेले होते. मी ना ओरडु शकत होतो ना वर यायचा जोर लावू शकत होतो. कारण सॉलिड फाटली होती, पॅंट हो 😉 आणि भीती पण वाटत होती..कसा बसा ९० अंशात पाय वर टाकून वर आलो, त्यात पाण्याची बाटली खाली पडली..ह्याला म्हणतात ना दुष्काळात तेरावं 😦

पण धीर न सोडता चालू लागलो मुकाटपणे…काही पर्यायचं नव्हता म्हणा 🙂 आम्ही कामणदुर्ग Peak पायथ्याशी असलेल्या पठारावर पोचलो आणि थोडी खादाडी केली, माझा मूडच नव्हता, मला हवं होतं ते फक्त पाणी. पूर्ण वर चढून गेल्यावर एक पाण्याचे स्वच्छ टाक आहे असं कळलं होत अंकलकडून. त्यात काही पाण्यातले बिनविषारी साप आणि किडे सोडले, तर पाणी मस्त..थंडगार.. ते पाणी पिऊन काय धन्य धन्य वाटला सांगू, जसा मला कुबेरचा खजाना मिळाला. तिथेचं बसलो असताना मस्त थंडगार धुके आले आणि आम्ही त्या नॅचुरल एसीमध्ये ताणून दिली काही मिनिटे.

हेच ते पाण्याच टाक....

परतीच्या प्रवासात अजुन वाट लागली, कारण प्रचंड पाउस आला होता. माझी तर चालायची शक्तीच नष्ट झाली होती, पण कसे बसे तीन हॉल्ट घेत पोचलो परत गावात आणि मस्त गरम गरम वडापाव हाणला आणि मग परत घरी जायला निघालो.

एक मस्त, थकवणारा, घामट काढणारा आणि मला खूप काही शिकवून जाणारा ट्रेक. ट्रेकमध्ये सहभागी वॅकचे मेंबर्ज़ खूपच आपुलकीने चौकशी करत होते वेळोवेळी माझी आणि देवेनची. वाटलचं नाही, मी त्यांना आज पहिल्यांना भेटलो.

थॅंक्स दोस्तानो.. परत भेटूच

ता.क.:
१. सॉलिड कंटाळा करतो नंतर म्हणून ही पोस्ट आता, थोडीफार घाईत आहे, पण चालवून घ्या 🙂
२. आजच्या ट्रेक नंतर कळलं की, वजन कमी करावं लागणार मला 😦
काही फोटो इथे आहेत, मी खूप कमी काढलेत, देवेंद्र टाकेलच फोटो उद्या बाकीचे..

चला, शुरा!!!

— सुझे

किल्ले रतनगड वॅक बरोबर…

किल्ले रतनगड भंडारदरा येथे रतनवाडी जवळ असलेला हा किल्ला. निसर्गरम्य परिसर आणि डोंगराआड लपलेला हा हिंदवी स्वराज्यामधील एक मस्त किल्ला. २२ ऑगस्टलाच अनुने या ट्रेकसाठी कन्फर्मेशन मागवला होत. ट्रेक स्पेशलच होता, कारण पहिल्यांदाच मी एका प्रोफेशनल ट्रेकिंग ग्रूप बरोबर जात होतो. त्यामुळेच आधी कन्फर्मेशन्स देणा गरजेचा होत. काही कारणामुळे मी मागील दोन ट्रेक जाउ न शकल्याने हा ट्रेक मला चुकवायचा नव्हता. ३ ला मध्यरात्री निघून ५ ला संध्याकाळी परत यायचा प्लान ठरला होता.

हा ट्रेक प्लान केला होता वसईच्या एक प्रसिद्ध ट्रेकिंग ग्रूपने. वॅक (VAC) वसई अडवेंचर क्लब. अनुजा ह्या ग्रूपची मेंबर होतीच आधीपासून आणि ती सगळ्यांनाच चांगल ओळखत होती. हा ग्रूप १९८८ पासून कार्यरत आहे आणि त्यांचे नियमीत ट्रेक्स सुरूच असतात. पंकज हा ह्या ट्रेकचा आमचा लीडर होता.

आम्हाला वसई बस डेपोमधून मध्यरात्री १२ ला निघायच होत..देवेन आणि दीपक तर कधीच पोचले होते. अनुजा परस्पर ठाण्याहून येत होती आणि मी बोरीवली हून थोडी खाण्याची खरेदी करून. आम्हा दोघांनाही पोचायला उशीर झाला होता आणि आम्ही धावतच बस कडे निघालो होतो. समान पण खूप होत कारण दोन दिवसाचे कपडे, पाणी, खाद्यसामग्री आणि स्लीपिंग बॅग ह्यामुळे खूप ओझ झाला होत. आम्ही बस पर्यंत धावत पोचलो आणि बॅक बेंचर्स सारखे मागच्या सीट अडवून बसलो. त्यावेळी कोणाची काही ओळख नाही, आम्ही कोणाशी बोलत नव्हतो, फक्त निखील जो आमच्या सोबत बसला होता तो गप्पा मारत होता. बाकी सगळ्यांच्या जोरदार गप्पा सुरू होत्या, त्यापण टिपिकल वाडवळ भाषेत. मला खूप कौतुक वाटत होत त्यांच ते बोलणा ऐकून आणि अनुजा मॅडम पण त्याच बोलीभाषेत बोलायला लागल्यावर संपला, बस मध्ये गप्पा सुरू, एकमेकांची खेचत काय होते, जुन्या आठवणी काढत होते. एकूण काय तर धम्माल सुरू होती. मी खिडकीतून बाहेर बघत त्यांच्या गप्पा ऐकू लागलो. वातावरण थंड होत, दीपक साहेब आइपॉड लावून शांत निजले होते..मग हळूहळू सगळेच निद्रादेवीच्या स्वाधीन झाले. मी, देवें आणि अनु काय ते जागे होतो, ह्या वेळी झोपायची सवय नाहीच म्हणा मला 😉

बस भरधाव जात होती, प्रवास लांबचा होता, त्यामुळे एक हॉल्ट मस्ट होता. रात्री ३:३० ला कसारा सुरू होण्याआधी बस थांबली, हलके हलके पाउस होता..त्यातच सगळे खाली उतरून हलके झाले 😉 पण मला मात्र चहाची तलप लागली होती. मग सरळ चहाची ऑर्डर देऊन मोकळा, मग देवेन आणि दीपक पण चहा घ्यायला आले, तो चहा म्हणजे साखरेचा पाक..मी आणि देवेन ने तो संपवला पण दीपक अर्ध्या ग्लासात आउट झाला. परत प्रवास सुरू भंडारदराकडे. कसारा घाटाचा रस्ता आता नवीन केल्यामुळे ट्रॅफिक नव्हत. घाट ओलांडून घोटी गावाच्या इथून इगतपुरी बायपास घेऊन भंडारदराला पोचलो. सगळे कुडकुडत होते, वातावरण प्रचंड थंड होत. शेंडी गावाला पोचल्यावर रस्ता विचारून निघालो रतनवाडीकडे. खड्ड्यात रस्ता होता, त्यामुळे सगळे शिव्या देत, चुक चुक करत डुलक्या घेत होते. अचानक ड्राइवर ने कचकन ब्रेक मारला आणि सांगितला रत्यावरून पाणी वाहतय. गाडी कशी जाणार पुढे. सगळे जागे झाले होते एव्हाना, खिडकीतून बघितल्यावर समोर प्रचंड जलाशय आणि त्यात हवेने निर्माण झालेल्या लाटा ते पाणी एका सिमेंटच्या भिंतीवरुन पाणी वाहत होत. रात्री ते दृष्या खूपच भयानक होत, पण पंकजने खाली उतरून पाण्याचा अंदाज घेतला आणि गाडी आणायला सांगितली. वळणावळणाचे रस्ते ओलांडून एकदाचे पोचलो रतनवाडीत.

अमृतेश्वर मंदिर..

६ वाजले होते, अमृतेश्वर मंदिराच्या परिसरात असलेल्या कुंडाजवळ गाडी पार्क केली, पाउस खूपच होता, कोणाचाही मूड दिसत नव्हता उतरायचा पण..जाव तर लागणारच होत. सगळ्या बॅग्स बसमध्येच ठेवून खाण्याचे सामान आणि पाणी घेऊन गडावर जायच ठरला. पण निघण्या आधी पोटला इंधन म्हणून गरमागरम पोहे आणि गवती चहा सांगितला. तो घेऊन आम्ही अमृतेश्वर मंदिर फिरून आलो. अतिशय रेखीव असा कोरीव काम असलेला ते शिल्प बघून डोळे तृप्त झाले. पावसाचा जोर वाढतच होता, मी, दीपकने काही छत्री, रेनकोट काही घेतला नव्हत, भिजायचा प्रचंड मूड होता. आम्ही मंदिरातून परत बसकडे आलो. सगळ्यांची ओळख परेड झाली, काही जणांनी रस्त्यात टाकायला झाडांच्या बिया घेतल्या होत्या. एक गावातला वाटाड्या घेऊन गडाकडे निघालो.

प्रवेशद्वार..

अनेक पाण्याचे ओहळ पार करत करत पावसाचे फटके सहन करत गप्पा मारत निघालो होतो. आजूबाजूच्या डोंगरावरून प्रचंड बधबधे वाहत होते. आमच्या ग्रूप मधले सीनियर मेंबर सुहासकाका आणि मामा या दोघांनाही सगळे बंधू बंधू हाक मारत असल्याने तीच त्यांची ओळख. मामा वॅक चे पहिल्यावर्षापासूनचे सदस्य म्हणजे १९८८ पासून आणि सुहास काका १९८९ पासून. मग त्यांचे अनुभव त्यांनी ट्रेकला केलेल्या गमतीजमती सांगत पुढे जात होतो. आम्हाला दोन तास लागणार होते, आम्ही अर्धा टप्पा पूर्ण केला मग थोडा हॉल्ट घेतला एका पठारावर..मग पुढे निघालो. पाउस थांबला होता, पण अधूनमधून एक सर येऊन आम्हाला भिजवून जायची.

आरामात चालत शेवटी आम्ही गडाच्या दरवाजाच्या खाली आलो, तिथे पुढे दोन शिड्या चढून जाव लागणार होत, त्या शिड्यांची हालत खूपच खराब होती. बाजूला धरायला काहीच नाही, कसेबसे एक एक करून वर चढलो आणि शेवटचा टप्पा आम्हाला रोप घेऊन पार करावा लागला. वातावरणात खूपच धुक होत, गडाच्या दरवाज्यातुनवर जाताना आम्ही ढगाच्या वर आलो अशी खात्री पटली कारण समोर नुसती पांढरी चादर होती. गडावरील पहिल्या गुहेत एक मंदिर होत आणि तिथून पुढे दोन मोठ्या गुहा. तिथे प्रचंड खादाडी झाली आणि आम्ही गडावरील बुरूज आणि टाक बघितला. पाउस आणि वारा इतका सुटला होता की काहीच दिसत नव्हत. मग थोडा विचार करून खाली उतरण्याचा निर्णय घेतला गेला, परत रोप लावला पण तेवढ्यात खालून दोन तीन ग्रूप वर येताना दिसले. मग त्याना रोपने वर घेऊन खाली उतरलो, ती मंडळी पण आमच्या सोबतच उतरली कारण त्यांना नंतर उतरायला काहीच मार्ग नव्हता कारण रोप फक्त आमच्याकडेच होता. उतरताना जास्त त्रास झाला नाही. एका तासात आम्ही बस पर्यंत पोचलो.

मग सगळ्यांनी फ्रेश होऊन कपडे बदलले. बंधू मंदिरात गेले होते प्रवचन ऐकायला आम्ही इथे मस्त चहा घेत बिस्कट हादडत होतो. जेवण लवकरच संगितल्याने घाई होती, आम्हाला सकाळी ६:३० निघायच होत. त्यामुळे जेवण रात्री ७:३० लाच आटपून झोपायची तयारी सुरू झाली. सगळ्या मुली आणि काहीशाळा मंडळी मंदिराच्या आश्रमात झोपायला गेले. आम्ही फक्त ७ जण होतो बस मध्ये. अंधार पडला होताच आणि आम्ही सगळी मुलच होतो बस मध्ये.

आता बस मध्ये आमची मैफल जमली, तशी नाही हो बॉइज टॉक्स..हा हा हा. कोणी जोक्स सांगत होते, कोणी काही अनुभव. गावाच्या वेशी बाहेर झाडाला लटकलेली भूत कशी हसतात तसे आम्ही जोरदार हसत होतो. अचानक आमची नजर बसच्या बाहेर चालेल्या प्रकारवर पडली. कोणी तरी बसकडे टॉर्च मारुन बंद करत होत. रस्त्यावरून जोर जोरात चालत होत, अचानक वारा बंद व्हायचा, सगळे शांत व्हायचे आणि बसच्या खिडकीला डोक लावून बाहेर बघत होते. कोणी बाहेर पडायच्या मूडमध्ये नव्हते. पाउस सुरू होता हलके हलके..मग आम्ही दुर्लक्ष करून परत आमच्या गप्पा सुरू केल्या मग परत कोणी तरी टॉर्च मारला, कधी पांढरी आकृती जाताना बघितली, सगळे भूत आहे असा सांगू लागले. मग वार्‍याला वारा म्हणून मी भुताच्याच गोष्टी सुरू केल्या 😉

विचारला कोणाचा विश्वास आहे ह्यावर, बहुतेक सगळे होच म्हणाले मला आणि देवेनला सोडून..मग भुताचे अनुभव. कल्पना करा रात्रीचे १०:३०च झाले असती, पण बाहेर काळोख, सोसाट्याचा वारा, बाजूला असा जुना मंदिर, पाण्याचा टाक, पिंपळाच झाड, एक बस आणि बसमध्ये भुताच्या गोष्टी 😉 खूप वेळ गप्पा मारुन आणि हसून हसून पार वाट लागली होती. थोड्यावेळाने सगळे निजले, मला रात्री जाग आली होती २ ला तेव्हा ड्राइवर शिव्या देत लाइट लावून काही तरी करत होता, बस सुरू केली होती (बॅटरी थंड पडू नये म्हणून) मला वाटला उठून बघाव पण सगळे सीटवर आडवे पसरल्याने मी पण पाय सीटवर ठेवून झोपून गेलो. पहाटे ५:३० लाच उठलो

मी, दीपक आणि देवेन बँटिंग करायला उठलो (ह्या टर्मचा अर्थ माहीत असेलच ना ;)). मी गाढ झोपेत होतो, कदाचित काही स्वप्न बघत होतो पण दचकून उठलो. सकाळी सकाळी हिरवळ आणि प्रवरा नदी बघून मन प्रसन्न झाला..सकाळी बंधुनी नाश्ता नको सांगितला होता फक्त चहा घेऊन निघालो, निघताना माळशेज मार्गे यायच ठरल आणि वाटेत रंधा फॉल आणि लेण्याद्री गणपती असा प्लान ठरला. वाटेत आम्ही त्या स्पिल गेटवर उतरलो आणि ते दृष्य खूपच आवडला..रात्री ते भयानक का वाटत होत ते तुम्ही फोटो बघूनच ठरावा..

हाच तो स्पिल गेट...

मग रांधा फॉल बघितला, त्या मध्ये तयार झालेली कुंड बघितली, प्रसिद्ध पेढा खाल्ला, तशी भूक नव्हती पण आमची सारखी खादाडी सुरूच होती. सगळ्यांच्या बॅगमधून एक एक गोष्टी बाहेर येत होत्या. लेण्याद्रीला जाताना खूप वेळ लागला आणि गणपतीच्या दर्शनाआधी पोटोबा करायच ठरला, मस्त दाबून जेवलो, मग काय सगळयांनाच सुस्ती चढली. मग पंकज म्हणाला आपण गणपती नको करूया घराकडे निघू कारण अजुन ५ तास लागणार होते पोचायला. हिरमोड झालाच सगळ्यांचा पण मग परत गप्पा सुरू झाल्या, माळशेजकडे जाताना दुरुनच शिवनेरी, हरिश्‍चंद्र, भैरवगड नाणेघाट बघितले. माळशेज मध्ये बेधुन्द तरुणाई बसरत होती एका एका फॉल खाली. गाड्याउभ्या करून, मोठ्याने गाणी लावून, नाच गाणी सुरू होत. आम्हीपण एका वळणावर बस सोडून चालत गेलो पुढे त्या धुक्याच्या वाटेमधून..खूप छान वाटत होत.

वसई अड्वेंचर क्लब (VAC)

मग परत निघालो घराकडे, बस भरधाव जात होती. आमच्या बसमध्ये मला एक गोष्ट सॉलिड आवडली, तो म्हणजे बसचा होर्न..म्हणजे तो वाजला की पुढल्या गाडीच्या ड्राइवरची वाट लागत असेल असा तो त्याचाआवाज, आम्हाला रस्ता मोकळा करून देत होता..शेवटी ७:३० ला वसईला पोचलो. बसमध्ये छोटेखानी ब्रीफिंग झाला आणि सगळ्यांचा निरोप घेतला. स्टेशनला आलो तर दिलप्या आणि परागने गळाभेट घेऊन परत नक्की ये असा सांगितला. सगळे आपापल्या घरी निघाले. मी जाताना एकटाच होतो ट्रेनमध्ये पण माझ्या आयुष्यात खूप नवीन नाती सहभागी झाल्याच समाधान होत, अजिबात थकवा नव्हता आणि मनोमन अनुला दुवा देत होतो.. थॅंक्स अनु…

—- सुझे

तळटिप –

तुम्ही म्हणाल सुझेची पोस्ट आणि खादाडीची नाव नाहीत..हो ना?? काय सांगू आता तुम्हाला..खाली दिलेली यादी वाचा कळेल काय काय होत ते..मग कळेल 🙂

पोळी, भाकरी, बटाट्याची भाजी, मटारची भाजी, थेपले, चिवडा, भेळ, श्रीखंड, आम्लेट, चिकन, वेज ज्वालामुखी, जीरा राइस, दाल तडका, गुड डे, मारी, क्रॅक जॅक, बरबॉर्न, कूकीज, खाकरा, वेफर्स, मूगडाळ + कांदा, पापडी, पोहे, केक, फाइवस्टार, टॅंग…हुश्श्श..असो थांबतो.. बाकी आठवत नाही 🙂

पोस्ट उशिरा टाकल्यामुळे क्षमस्व, पण कं ची लागण झाली आहे, काय करणार 🙂
बाकी फोटो तुम्ही इथे बघू शकता…

किल्ले सुधागड

सह्याद्रीच्या कुशीत असलेला एक  अप्रतिम किल्ला. समुद्रसपाटीपासून ६१० मीटर उंचीवर असलेल्या ह्या किल्ल्याला पालीच्या बल्लाळेश्वर मंदिरापासून पुढे १२ किलोमीटर जावं लागत.  पाछापूर इथे ठाकरवाडीपासून किल्याकडे जायला रस्ता आहे. तसाच धोणशे गावातूनदेखील आहे. धोणशेमधून किल्ला चढायला सुरूवात केली, की आपण महादरवाजाने किल्ल्यावर जातो. ह्या किल्ल्याचे खरे नाव होतं भोरापगड, पण शिवाजी महाराजांनी त्याचं नामकरण सुधागड केलं. ह्या किल्ल्याचा इतिहासातील अजुन एक संदर्भ म्हणजे, अष्टप्रधान मंडळातील अण्णाजी दत्तो, बाळाजी आवजी चिटणीस,  आवजी बल्लाळ आणि हिरोजी फर्जंद, ह्याना संभाजी महाराजांनी सुनावलेली शिक्षा. त्यांना हत्तीच्या पायाखाली इथेच देण्यात आल होतं.

विसापूर ट्रेकला ओळख झाल्यावर दिपक ने सुधागडबद्दल विचारले होते. किल्ला म्हटलं की कामाच्या वेळा सांभाळून धुम ठोकायची एवढच मला जमत 🙂 ह्या वेळी देखील तसच, कारण नेमका ट्रेक नेमका रविवारी होता आणि मला रविवारी रात्री (सोमवार पहाटे) ऑफीसला जायच होतं. शनिवारी रात्री निघून रविवार संध्याकाळी परत यायच असा ठरवल. दीपक, अनुजा आणि आशुतोषच ऑफीस होत. भेटायाची वेळ संध्याकाळी ६ मग ८ ठरली अंधेरीला. तिघे ही ऑफीसमधून परस्पर आले होते. आता वाट बघायची होती ती महेशची दिपकचा वर्ग मित्र, ज्याची गाडी होती. तो काही कारणामुळे बाहेर गेल्याने थोडा उशिरा येणार होता. ह्याच वेळेचा आम्ही फायदा घेऊन हॉटेल आरफाला (जोगेश्वरी) जायच ठरवला. रिक्षा करून पोचलो यथेच्छ खादाडी केली पोट भर. मग स्टेशनला येऊन परत महेशची वाट बघत राहिलो. खूपच उशीर होत होता, ११ वाजले होते, म्हटला हा येतो की नाही 😉 दिपक त्याला फोन करतोय तर फोन पण बंद, म्हटला झाला दिपकचा मारुती (अनुजा, वाचला ग हा ;)) पण शेवटी महेशने फोन केला आणि आम्हाला उचलला अंधेरीहून.

मग मस्त गप्पा सुरू होत्या, बाहेर वातावरण मस्त होत, आम्ही मस्त एसीलावून, गाणी ऐकत, गप्पा मारत प्रवास सुरू केला. मग काही ट्रेकच्या आठवणी, तू इथे गेलास का? हा गड मस्त आहे वगेरे वगेरे. पनवेलहून पालीला जायच रस्ता धरला आणि मुसळधार पावसाला सुरूवात झाली. ढग फुटले होते अक्षरश:, म्हटल असा पाउस पडला तर काय किल्ला धड बघता यायचा नाही, पण पाउस काही थांबायला तयार नव्हता. मध्ये चहा घेऊन पालीकडे निघालो, झोप होती डोळ्यावर, आणि एसीचे वारे मला डुलक्या काढायला छान निमित्त होत. पाउस पण येऊन जाउन होता, पण जेव्हापण यायचा घाबरवून सोडायचा.

किल्ले सुधागड

सरतेशेवटी आम्ही पालीला पोचलो पहाटे ३:३० ला, म्हटला आता थांबायच कुठे, म्हणून मंदिराच्या ट्रस्ट विश्रांती गृहामध्ये विचारणा केली, पण कुठेही जागा नव्हती. मग थोडे पुढे जाउन सुधागडला परस्पर जाउया का असा विचार केला आणि निघालो. पण परत पावसाने आपला प्रताप सुरू केला होता, मग आम्ही मंदिराकाडे परत येऊन, पार्किंगच्या इथे गाडी लावून, गाडीतच झोपायच ठरवला. झोप होतीच डोळ्यावर, पण गाडीत झोपायला जमत नव्हत मला नीट, डास पण खूप होते, पण डुलकी काढत काढत झोपलो, आणि ६ ला उठलो, आणि एका गावकरी बाजूने जाताना म्हणाला टायर पंचर आहे गाडीचा, माहीत आहे का? हे ऐकल्यावर सगळ्यांच्या झोपा उडाल्या 🙂 रात्री अनुजाने असा काही अंदाज, भीती व्यक्त केली होती खड्डे पडलेले रस्ते बघून आणि झाला पण तसच. झाला मग सकाळी ब्रश फिरवणारे हात आता जॅक फिरवत गाडीचा टायर बदलत होते आणि पंचर काढायला गावातील एका गॅरेजवर गेलो. दीपक आणि महेश पंचर उतरून काम बघत होते आणि गाडीत मी, अनुजा आणि आशु मस्त झोपा काढत होतो, कारण पाउस काही थांबला नव्हता आणि एक हवाहवासा गारवा सुटला होता. एव्हाना ९:३० वाजले होते, म्हटला आता कसा जमणार संध्याकाळी निघायला, पहाटे ऑफीस, अनुजा आणि आशुला तर पालघर, बोईसरला जायच होत..काय होणार होता काय माहीत?

असाच एक क्लिक 🙂

असे विचार करत करत गडाकडे जायला निघालो, ठाकरवाडीच्या वेशीपासून किल्ल्याचा काही भाग दिसायला सुरूवात झाली, मोठमोठे धबधबे किल्ल्यावरुन कोसळत होते, आणि धुक पण खूपच होता. मग शाळेजवळ गाडी लावून, किल्ल्याकडे जायला निघालो. गावातून छोटी पायवाट वर डोंगराकडे जात होती. ढग अंधारुन आले होते, पाउस काय थांबायच नाव घेत नव्हता, हळूहळू वाढतच होता. गावाच्या बाजूने वाहवरी नदी तुडुंब भरून वाहत होती. त्या प्रवाहात गडाचे धबधबे कोसळत होते आणि प्रवाहाला गती द्यायच काम करत होते. आम्ही गडाच्या अर्ध्या रस्त्यापर्यंत येऊन, एका धबधब्यात मस्त पाणी पिऊन, तोंडावर पाणी मारुन पुढे निघालो. गडाची तटबंदी आता स्पष्ट दिसत होती, तिथे जरा वेळ थांबून मस्त चॉकलेट खाल्ले, गप्पा मारल्या. तिथे पोचेपर्यंत ११:३० वाजले होते, किल्ला एका तासात चढून आलो होतो आम्ही. मग रोहणाने सांगितला तशी ठिकाण शोधू लागलो, प्रसिद्ध चोर दरवाजा अनुजाला दिसला आणि आम्ही त्या अरुंद वाटेत उतरलो आणि खाली सरकत सरकत त्या दरवाजाच्या बाहेर आलो, बाजूला खोबणीचा आधार घेऊन मी खाली उतरलो होतो, टॉर्च घेऊन. तिथून बाहेर पडल्यावर आशुने मला फोटो दाखवला की त्याच खोबणीत एक मोठी पाल होती, तस मला काही तरी नरम जाणवला होत, पण म्हटला झाड असेल 😉 तो फोटो बघून पार दचकलो मी. मग परत किल्ल्याच्या प्लाटूवर चढून धबधबे बघू लागलो, धुक्यामुळे आम्हाला फक्त पाण्याची एक पांढरी आकृती दिसत होती बस.

पाल ..

मग किल्ल्यावर फिरू लागलो, सगळीकडे दिशादर्शक असल्याने फिरण सोप्प होत, पण पावसाने हैराण केला होता. पंतांच्या प्रसिद्ध वाड्यात पोचलो तेव्हा तिथे खूप बॅगा ठेवलेल्या दिसल्या आणि मस्त जेवण पण केला होत. ठाण्याहून दुर्ग सखा ह्या ट्रेकिंग ग्रूपचे ते सदस्य होते, गड फिरून ते जेवून निघणार होते, थोड्या गप्पा मारल्यावर आम्ही जायला निघालो, तर त्यांनी जेवणार का असा विचारला, भूक लागली होतीच, पण आम्ही अनुजाने आणलेले थालीपीठ आधीच खाल्ल्याने जड अंत:करणाने त्याना नाही सांगून निघलो. मग वाघजाईचे मंदिर बघितल, किल्ल्याचे तुटलेले दगडी बांधकाम पडले होते सगळीकडे. मंदिराच्या बरोबर समोरून गडाच्या खाली उतरायला रस्ता आहे, तुटलेल्या दगडी पायर्‍या महादरवाज्याकडे जातात. त्यावरून पाणी नूसत धो धो वाहत होत, नीट चालता पण येत नव्हत, मग कसरत करत करत आम्ही दरवाज्यापर्यंत पोचलो, पावसाने ते दगडी बांधकाम हिरवळून गेला होत. मग त्याच दरवाज्यातून पाण्यातून वाट काढत काढत लवकर उतरू लागलो, सोबत एक मोठा ग्रूपपण होता. आम्ही एक-दीड तास चाललो तरी काही खाली उतरत नव्हतो. म्हटला झाला चुकलो आता. सगळे रस्ते शोधू लागले. आमच्या सोबत असलेल्या ग्रूपचे काही लोक आधीच उतरल्याने त्याना हाका मारायला सुरूवात झाली. सगळे हेsssओ  हेsss ओ असा ओरडून प्रतिसादाची वाट बघत होते. काहीच उत्तर येत नव्हत, अंधारपण पडायला लागला होता आणि काळजी वाढायला लागली होती. माझा तर ऑफीस होत त्यामुळे मला जास्तच काळजी वाटत होती. थोडावेळ चालून गेल्यावर हेsssओ ला प्रतिसाद मिळाला आणि आमचा जीव भांड्यात पडला.

River Crossing..

आम्ही डोंगराच्या पायथ्याशी पोचलो आणि नदीच्या पात्राला समांतर चालू लागलो. पायाचे वांदे झाले होते बुटात पाणी भरून भरून. आम्हाला काहीच ओळखीच दिसत नव्हत. मग आम्हाला सांगण्यात आल की नदीच पात्र ओलांडून गेला की धोणशे गाव लागत. तो वाहता प्रवाह, हात धरून, धडपडत, ओरडत पार केला (). पण आमची मोठी गोची झाली होती जेव्हा आम्हाला कळला की धोणशे आणि पाछापूरमध्ये तब्बल २० किलोमीटरच अंतर आहे आणि तिथे जायला एसटी किवा परत जंगल चढून २ तास चालायच हेच पर्याय. मग अंतर कमी करायला आम्ही एसटीने २१ गणपती फाट्याला उतरलो, जो पालीच्या आधी ५ किलोमीटरवर आहे आणि डाव्या बाजूला असलेला फाटा ठाकरवाडीच्या दिशेने जातो ९-१० किलोमीटर.

गडाच हृदय 🙂

आमची इथे चुक झाली की दुसर्‍या एसटीची वाट न बघता, महेशला एका बाइकवर बसवून पुढे धाडला, तो बिचारा रस्ता चुकला (त्या बाइकवाल्याने चुकवला) तो बिचारा तंगडतोड करत अंधारात गावात पोचला आणि आम्ही इथे त्या फाट्याला काळजी करत, तर्कवितर्क काढत बसलो होतो. शेवटी तो १० वाजता आला गाडी घेऊन आणि आम्ही निघालो. खूप चालल्याने त्याचे पाय दुखत होते आणि त्याला गाडी चालवायला त्रास होत होता, मग आशुने गाडी चालवतो म्हणून सांगितला आणि अनुजा, महेश, आशु दीपककडेच थांबणार असा ठरला दीपकचा पण हात दुखावला होता कारण तो दोनदा पडला होता. मला ऑफीस जाण भागच होत म्हणून, पनवेलला जेवून मी ट्रेनने निघालो घरी. हार्बर, सेंट्रल आणि वेस्टर्न ट्रेन पकडत पोचलो घरी. पहाटे २:३०ला आंघोळ केली आणि १५ मिनिटे पडणार तर ट्रान्सपोर्टचा फोन, गाडी येईल १० मिनिटात म्हणून, जिवावर आल होता जायच्या पण…असो

एक मस्त थरारक अनुभव होता, कधीही न विसरण्यासारखा..आता पुढचा ट्रेक प्लान करायला हवा, तोवर रजा घेतो..

— सुझे

फोटो इथे पाहता येतील

🙂