शॉन @ M3 Again…

“सुहास और नाइंटी एट..है क्या रे दोनो फ्लोर पे?” मिश्राजी त्यांच्या जागेवरूनच ओरडले..गेले तीन दिवस माझी तब्येत जरा बेताचीच होती, मी पॉडवर डोक ठेवून शांत बसून होतो..परत मिश्राजी ओरडले. “अबे हो की गये?”
(४०६९८-इम्रानचा एम्प्लोई आइडी तीन-चार इम्रान फ्लोरवर असल्याने ही शक्कल)
मी उठलो – “हांजी हू मैं बोलिये”
मिश्राजी – “कल तुम, सुबीर और इम्रान टेस्टिंग के लिये जा रहे हो एम३. पुछ नही रहा बता रहा हु..कोई गल नही ना?”
मी-इम्रान – कोई गल नही जी हम जायंगे. अपना तो वो पुरना घर ही है 🙂

एम३ (मॅक्सस मॉल मुंबई) – आमच्या ऑफीस साईटच नाव. लोवर परेल नंतर आमच्या मॅनेजमेंटने डाइरेक्ट ठाण्याला ही जागा घेतली, खूप जण नाखुष होते ह्या निर्णयावर. मुंबईच्या मध्यवर्ती जागेत असलेला कमला मिल्सचा पॉश ऑफीस सोडून कुठे नेतायत आम्हाला खेडेगावात भायंदरला. तस तुम्ही लोवर परेल ऑफीस बघितला असेलच जब वी मेट, स्लमडॉग मिल्ल्लेनिएर मध्ये. सगळ्यानी नापसंती दर्शवली होती ह्या माइग्रेशनला. पण नाही नाही करता शेवटी झालच आणि कांदिवली ते दादर धावणारी पावले ठाण्याच्या दिशेने चालू लागली. सुरुवातीला त्रास झाला पण ते ऑफीसपण एकदम टकाटक डिज़ाइन केला होत. मॉलचे चार फ्लोर घेतले होते कंपनीने. खूप धम्माल करायचो फ्लोरवर. हेडफोन लाउन मस्त गाणी लावून दोन खुर्च्यांवर आडवा व्हायच, रिक्रियेशन रूम मध्ये जाउन खेळत बसायच, गोलाकार बसून गप्पा, अंताक्षरी, जोक्स, टीम मीटिंग सगळा सगळा खूप एन्जॉय केला होता कोणे एके काळी जेव्हा मी अडोबी मध्ये होतो. एम३ चा ४ था मजला अडोबी आणि माइक्रोसॉफ्टसाठी राखून ठेवलेला होता. त्याच एम३ ला आम्ही तब्बल एक वर्षाने भेट देणार होतो. साहजिकच आम्ही सगळे ह्या टेस्टिंगसाठी खूप उत्साही होतो. पण एक धास्ती पण होती मनात ह्या जागेची कारण अडोबी बंद होऊन इथूनच आम्हा सगळ्याना जायला सांगितला होत बाहेर. काहीना काढला, काहीना ट्रान्स्फर केला. जाउ देत नको तो विषय.

मी वेळे आधीच पोचलो होतो भायंदर स्टेशनला, मीरा रोडला पिक उप असतो पण मी तो घ्यायचा टाळला. थोड अस्वस्थ वाटत होत तिथे जातोय म्हणून नाही गेलो गाडीने. स्टेशनला शेअर रिक्षा मिळते, म्हटला तेच बर, म्हणून बसलो तर एक मुलगी, एक मुलगा पण येऊन बसले मॅक्सस म्हणून. म्हटला चला लगेच भरली रिक्षा लगेच जाता येईल. ती मुलगी मध्येच बसल्याने आम्ही दोघे जरा अवघडून बसलो होतो. त्या मुलीने तिचा मेकअप किट काढून टच द्यायला लागली तर तीच आइडी कार्ड पडला बाजूच्या मुलाने ते उचलून दिला, मग कळला ती आणि तो मुलगा दोघेही आमच्याच ऑफीसचे. काही बोललो नाही मी. पैसे देऊन उतरलो. मेन गेटला आलो माझी नजर माझ्या ओळखीचा कोणी चेहरा दिसतोय का तेच पाहत होती. तारिक दिसला, सिगरेट पीत होता. आम्ही गळाभेट घेतली, सलाम दुआ करून बिल्डिंगच्या लिफ्टच्या इथे आलो. एवढा अस्वस्थ मला कोणी बघितला असता तर माझी टेर खेचली असती…लिफ्ट मध्ये गेलो, माझा हात सारखा गालाला आणि नाकाकडे जात होता.

खूप कॉनशीयस् होत होतो मी. कारण नव्हता तस काही पण होत होत मला…कॅंटीनच्या मजल्यावर उतरलो आणि जुन्या नेहमीच्या जूसवाल्या भय्याने हात केला..तो म्हणाला “देखा सर आ गये ना? मैने कहा था आप वापस आओगे, मैं यही मिलुंगा” मी हसलो आणि बाद मैं आता हु म्हणून निघालो. फ्लोर वर गेलो. पूर्ण रिकामा. फक्त ५-६ डोकी होती २५० पीसी सेटअपच्या फ्लोर वर टेस्टिंगला. राजेंद्र फ्लोर वर पीसी सेटअप करत होता. त्याने तीन पीसी चालू करून दिले आम्हाला आणि सांगितला तुमच्या प्रोसेसचे सगळे टूल्स चेक करा. सगळे धावपळ करत होते. कारण रविवार पासून शिफ्टिंग चालू होणार होत आणि हे सगळा निर्विवादपणे पार पडायाच होत. कारण आमचा टेस्टिंग फाइनल अप्रूवल होत. आइटीसाठी. तीन तास काम केल्यावर वीपीएन कनेक्टिविटी टेस्ट करावी म्हणून आम्ही काम थांबवल.

हीच संधी साधून मी खाली उतरलो ७व्या मजल्यावरून चालत धावतच म्हणा ना…मग विक्टर भेटला, सचिन भेटला कॅंटीन मध्ये जाताना..खूप मस्त वाटला त्याना भेटून..मी ४थ्या मजल्यावर आलो. सेक्यूरिटी चेक करून आत गेलो. तोच आमचा प्रशस्त फ्लोर, पूर्ण भरलेला, सगळीकडे  आवाज आवाज एक एका कॅबिन मधून मला हाय म्हणणारे हाथ, मी फ्लोर वर पोचाल्यावर एक एका बे मधून हाका, अबे तू आ गया..कीधर था इतने दिन…सगळा किती मस्त वाटत होत. माझे जुने फ्रेंड्स एचपी ह्या नवीन प्रोसेस मध्ये जॉइन झाले होते. मी एका व्यक्तीला खास शोधत होतो. कुठे आहे कुठे आहे म्हणत मी फ्लोरच्या टोकाच्या बे ला येऊन पोचलो आणि केतकी ओरडली अय्या तू आलास. केतकी ही माझी बेस्ट फ्रेंड, अडोबीमध्ये असताना आमची ओळख झाली. तिच्या लहान मुली पेक्षा हीच खूप हट्ट धरणारी 🙂 🙂  उद्या येताना मला चॉकलेट हवा तुझ्या कडून असा दम  देणारी केतकी, सणासुदीला घरी बनवलेले पदार्थ आवर्जून आणून द्यायची, मला कंटाळा आला रे जरा गप्पा मार ना चॅट वर असा सांगणारी केतकी. जेव्हा आम्ही सोडून जात होत ते ऑफीस तेव्हा मला न भेटना हिने पसंत केला..का? कारण तिला रडू येईल म्हणून आणि कदाचित मला पण 😦 अशी ही केतकी, हिला भेटून मला खूप आनंद झाला, आम्हाला परत वर बोलावल्याने मला निघाव लागणार होत पण तिने विचारलच मला…माझ चॉकलेट कुठेय रे? हा हा हा…मी म्हटला नेक्स्ट ब्रेक घेतो आणि बघतो मिळत काय कॅंटीन मध्ये. मग ब्रेक मध्ये कॅंटीन मध्ये मस्त जूस घेऊन चॉकलेट घेतले एक नाही दोन. आता मी आणि इम्रान गप्प बसणार का? म्हटला चलो कुछ मीठा हो जाए 🙂 खूप ओळखीचे चेहरे दिसले कॅंटीनमध्ये..खूप प्रसन्न वाटत होत मला आता..संध्याकाळी जरा दबकून वागणारा सुहास आता शॉन शोभत होता…Thanks to all my Dearest Friends :-))

केतकीला चॉकलेट देऊन मी परत आमच्या फ्लोर वर आलो टेस्टिंग चालूच होत. आम्ही आलो ही खबर आता सगळी कडे पोचली होती….फोनाफोनी सुरू, एसएमस सुरू, वर मित्र भेटायला येऊन गेले..आता कसा मी एकदम रिलॅक्स झालो होतो, फ्लोर वरच वेफर्स, सॅंडविच, कोल्ड ड्रिंक, आइस्क्रीम (तुफान सर्दि असताना देखील) खाल्ल (काही रूल्स तोडण्यात पण मज्जा असते :))…खूब जमेगा रंग जब मिल बैठे सब यार वाला सीन झाला होता…आता मी स्वतालाच दोष देऊ लागलो का आपण घाबरत होतो, ही वास्तू तर लकी ठरली, माझे सगळे जुने मित्र, नाती परत दिली मला…आता मी खूप खूप खुश आहे 🙂

तसा काही खास नाही लिहलय, पण आपलाच ब्लॉग आणि आपलीच माणस् ह्याना माझ्या ह्या एका आनंदी दिवसात सहभागी करायचा हा छोटा प्रयत्‍न… 🙂

सुहास…

वन नाइट @ कॉल सेंटर

शनिवार, तारीख ६ मार्च

नेहमीप्रमाणे नाइट शिफ्ट साठी घरून निघालो, बस स्टॉप वर आलो तेव्हा कळल माझ मंगळसूत्र.. आय कार्ड हो विसरलोय 🙂 थोडा धावातच आलो घरी आणि घेऊन परत निघालो. बस नाही मिळाली खूप वेळ, मग रिक्षाच करावी लागली. एक तर वीकेंडला काम करायची सवय नाही. पण काय करणार अट्रेशन वाढल आहे ना खूप, त्यामुळे हो ओटी (ओवरटाइम) करावा लागतोय. त्यातच माझी अशी धावपळ झाली. कंटाळा आला होता एकदम. वाटत होता फोन करून सांगाव नाही येत पण..असो. स्टेशनला आलो, नेहमीची ट्रेन सुटली होती, म्हटला काय होताय हे आज श्याSSS … 😦

ट्रेनमध्ये सुद्धा बसायला जागा असून नाही बसलो, मूडच नव्हता. दरवाज्यातच उभा राहिलो, हवा खात. अंधेरीला उतरलो, चालत चकालाकडे निघालो. नेहमी सारखी पावल उचलतच नव्हती. नेहमीप्रमाणे गणपती मंदिरात जाउन बाप्पाच दर्शन घेऊन निघालो. ऑफीसला पोचलो. आरटीए पंच केला आणि पॉड वर डोक ठेऊन बसलो. आज एक तर सॅटर्डे एजेंट्स लॉगिन कमी. त्यामुळे काम थोडा जास्तच असणार होता. आणि मला सॉलिड कंटाळा आला होता. ६ दिवस काम करायची सवय नाही एवढी, त्यामुळे माझी शनिवारची साखरझोप, माझी बेडरूम, माझा मस्त बेड अस आठवत चहा घ्यायला उठलो, काहीसा चवताळत. चहा घेऊन आलो डेस्क, वर आउटेज चेक केल आणि हुस्सश् केला म्हटला चला आज क्लाइंटकडून तरी काही इश्यू नाहीत. देव पावला. लॉगिन केल. पहिली केस लगेच सॉल्व झाली, पण दुसर्‍या कस्टमर ने घाम आणला, डीएनस इश्यू होता, मी रिमोट लॉगिन केला पीसी, राउटर पण साला काहीच फॉल्ट सापडत नाही.

समोर असणारा फ्रँक (कस्टमर) हा सुद्धा टेकनीकली एवढा पर्फेक्ट होता की आम्ही दोघ डोक्याच्या शिरा ताणून ट्रबलशूट करत होतो प्रॉब्लेम. शेवटी तो कंटाळून म्हणाला जाउ दे नंतर बघू आणि निघून गेला. त्या नंतर अजुन दोन कस्टमर लागोपाठ तोच इश्यू घेऊन, डोक्यात धोक्याची घंटा वाजली साला आउटेज तर नाही ना..बघतो तर काहीच नाही तरी मी ऑन फ्लोर सूपरवाइज़रला सांगितला बाबा एकदा विचारून बघ. क्लाइंट पण म्हणाला अजुन तरी काही रिपोर्ट नाही, सो तुम्ही प्रत्येक गोष्ट चेक करा. (साला त्याच्या पप्पाच काय जातय सांगायला? कस्टमरला तर आम्हाला तोंड द्यायचा आहे) वैतागून आम्ही सगळ्या गोष्टी तपासू लागलो. काही क्षणात कस्टमर्सची रांग लागली म्हटल, चला मेलो आज काम करून, एक तर एजेंट्स कमी त्यात क्लाइंट काही अपडेटपण देत नाही. वारंवार विचारपूस केल्यावर शेवटी क्लाइंटने मान्य केला “Yes, there are some issues reported at Tampabay region from Brighthouse local servers. Those are failed to resolve IP’s for Google, MSN, gaming portals Etc. Kindly troubleshoot all the possible resolutions. All the best We will update you soon”. झाल चांगल्या शिव्या हासडून कस्टमर्सच्या तक्रारी ऐकून घेत समाजावत होतो त्याना. शेवटी कस्टमर्स ते, बडबड करणाराच, आमचा खूप नुकसान होतय ह्या प्रकारामुळे वगैरे वगैरे, अश्या गोष्टी बोलू लागले..शेवटी कस्टमर्स ऑल्वेज़ राइट म्हणून झालेल्या प्रकाराबद्दल नुकसान भरपाई पण करून देऊ असा प्रॉमिस पण करत होतो आम्ही.

ना कोणाला ब्रेक घेता येत होते, ना क्षणभर विश्रांती, काय करणार एखादा एजेंट जरी लॉग आउट झाला तर प्रोसेस सर्विस लेवलची वाट लागणार होती. हाथ नुसते कीबोर्ड्स वर टक टक होते आणि तोंड चालू. वैतागलो, चिडलो, फ्रस्टरेट झालो, रागावलो, शिव्या देतोय..सगळा मनातल्या मनात 😦 उगाच मॉनिटरच्या श्रीमुखात मारतोय, पॉड वर थाप मारतोय, डोक्याला हात लावून सगळा सगळ निमूटपणे करत होतो. कारण काही झाला तरी आपले इमोशन्स कस्टमर्स ना कळता कामा नयेत असा trained केला जात आम्हाला. जेवणसुद्धा धड नाही करता आल. मी पटापटा भेळ खाउन परत लॉगिन केला. हळू आवाजात गाणी चालू होती तोच काय तो विरंगुळा..

आने वाला पल, जाने वाला है..
जिने दो, जिने दो..Give me some SunShine give me some rain..
उफ तेरी अदा..
ताल से ताल मिला..
टिप टिप बरसा पानी…
वो लडकी है कहा..वगैरे

खूपच डोक दुखत होत, पण काय करणार सगळेच जीव तोडून काम करतायत त्यामुळे मागे हटण शक्यच नव्हत. सगळ्याना डेस्क वरच चहा, कॉफी, पाणी सर्व केला जात होता. गाणी गुणगुणत आणि कस्टमर्सच्या शिव्या झेलत काम चालू. नंतर ही बातमी लोकल पोर्टलस् वर पब्लिश केली गेली की बाबा तिथे आउटेज आहे सो हॅव पेशियेन्स. रात्री २ पर्यंत सलग काम झाल. मग कुठे आराम मिळाला. सगळे सॉलिड थकले होते.

मग मी आणि माझ्या टीम मॅनेजरने खायला मागवायच ठरवला. रात्री २:३० ला ऑफीसची गाडी घेऊन सदानंदकडे थडकलो ७५ वडापावची ऑर्डर दिली आणि मी एक गरमागरम फू फू करत तोंडात कोम्बला 🙂 एक गरम बूस्ट मारल् आणि म्हटला काही गोड घ्यावा मित्रांसाठी तर बघितला सदानंदकडे गरमागरम केशराचा शिरा होता. लगेच पार्सल घेतला करून आणि ऑफीसकडे धूम ठोकली. ३ वाजत आले होते, माझ लॉग आउट असता ३:३० चा म्हटला घाई करायला हवी मग टीम मॅनेजरच्याच पॉड वरच पिशवी उघडून वडापाव प्रत्येकाच्या पॉड वर नेऊन दिले एक एक टिशु घेऊन. आता राहिला शिरा, मग मी, केतन (आमचा Team Manager) आणि हॅपी (हप्पिन्देर शान्दिल) ह्यानी मिळून प्रत्येकाला त्यांच्या पॉड वर जाउन आsss करायला सांगून एक एक घास भरवत होतो 🙂 सगळे थोडा और दे, और दे करत आम्हाला फ्लोर वर इकडे तिकडे फिरवत होते. वातावरण कसा प्रसन्न झाला एकदम. मग मी पण खाउन, पॉड साफ करून, पाणी पिऊन गाडीकडे धावलो. जाताना ट्रान्सपोर्ट मॅनेजरला वडापाव आणि शिरा देऊन गेलो कारण तो आम्हाला नेहमी अशी गाडी देऊन मदत करत असतो. तो खुश, सगळे मित्र खुश, मी खुश. थोड् डोक दुखतय पण होईल ठीक. चित्रपटात होतो की माहीत नाही पण ह्या दिवसाचा शेवट एकदम गोड झाला 🙂

ता.क. –
चेतन भगतच्या पुस्तकातून वरील प्रसंग घेतलेला नाही. त्यामुळे चेतनने तसा दावा करू नये. वरील सगळी पात्र वास्तवात आहेत आणि जिवंत आहेत. चेतनच्या हेलो ह्या चित्रपटात दाखवलेल कॉल सेंटर आयुष्य किती खोट आहे हेच माझा सांगायचा उद्देश होता.

– सुझे 🙂

आणि अजय पलेकर आलेच नाही..

गुरुवार, दिनांक ११, फेब्रुवार…

फ्लोअर वर जास्त काम नव्हता..नेहमीसारखा वेळेत आरटीए (Real Time Attendance) पंच करून माझ्या पॉड वर येऊन बसलो..मस्त लाउड म्यूज़िक चालू होत..कॅंटीनवाल्या राजूला सगळ्यांसाठी चहा आणायला सांगितला. मस्त गरमागरम वाफ़ळता चहा (संध्याकाळी ६ वाजता बर का? हे माझ लॉगिन टाइम) घेत आमचे अप्लिकेशन्स उघडू लागलो. मग इम्रान तुकडा चकली घेऊन आला, म्हणाला साला भूक लगी है, मग एकाने वेफर्स, मग चिवडा अशी खाद्य मेह्फील जमली.

तेवढ्यात आमचा सीनियर टीम मॅनेजर आला अबे #%^$#@,  अजय पलेकर आने वाला है साइट विज़िट पे. झालं हातचा घास तसाच टाकून आवाराआवर सुरू केली…(सॉरी शिव्या खूप देतो आम्ही फ्लोअर वर  so those are censored :))

आता अजय पलेकर कोण, अहो माझ्या कंपनीचे कंट्री मॅनेजर, आमच्या कंपनीच दोन वेगळ्या कंपनी टाय-अप झाल्यावर एक संयुक्त असा हा कंट्री मॅनेजर अमेरिकेतून आला आहे. टिपिकल मॅनेजमेंटवाला चेहरा, अंगात नेहमी ब्लेझर, मस्त ताडमाड उंची, शिस्त प्रिय असा हा माणूस. अडोबी  (Adobe) मध्ये असताना एकदाच अजयशी बोललो होतो. त्याननंतर अजय आम्हाला फक्त साइट ग्रूप ईमेल मधूनच भेटायचे.ह्या माणसाने बीपीओचा चेहरामोहरा बदलायच असा निश्चय केलाय की काय सांगू, सोमवार ते गुरुवार जीन्स न घालणे, चप्पल घालून यायला बंदी, डोक्यावरच्या टोप्या नाही, सिगरेट नाही, मोबाइल ही नाही (हो आम्हाला मोबाइल नाही नेता येत प्रॉडकक्षन फ्लोरवर) (No Pens for voice agents as they take online orders for Cx). असे निर्णय घेतले त्याने आल्याआल्या आणि नियम तोडणारा सरळ बडतर्फीला पात्र 🙂

तर मी कुठे होतो? हा साइट विज़िट. आमच्या सगळ्या डेस्क वरुन पेपर्स, बॉट्टेल्स, टी कप्स गायब पाच मिनिटात. मग अजय यायच्या आधी आमचा एसडीम (Service Delivery Manager) आनंद जानी राउंडवर आला, सगळे रिपोर्ट्स बघून आम्हाला ब्रीफ केल. न जाणो अजय ने काही प्रश्न विचारले आम्हाला तर. मग तो प्रत्येक पॉड वर जाउन मोबाइल आहे की नाही बघू लागला. कॅमरा नसलेला मोबाईल असेल, तर निदान बंद तरी असावा. कॅमरावाला मोबाइल तर ऑफीस आवरत आणू पण शकत नाही. इम्रानच्या डेस्कवर आल्या आल्या आनंद ओरडला, इश्यू हिम अ वॉर्निंग लेटर, सगळे बघत राहीले. त्याने गोल गळ्याचा टीशर्ट घातला होता, बिचारा फसला 🙂

सगळ तय्यार, फ्लोरवर सगळे लाइट चालू (आम्ही काही बंद ठेवायचो, झोप नीट लागावी म्हणून :P). न्यूज़ आली होती की बाजूच्या फ्लोरवर अजय आलाय आणि त्याने दोन एजेंट्सला घरी पाठवले कॅषुयल्स घातले होते वीकडेसमध्ये म्हणून, एकाला मेन गेट वरुन घरी पाठवला होता कारण तो सिगरेट पीत होता, म्हटल आज इम्रानला टाटा करावा लागणार. आम्ही सगळे आमच्या फ्लोअरच्या दरवाज्याकडे बघत कस्टमर्स अटेंड करत होतो. दोन तास झाले म्हटल, हा करतोय तरी काय? म्हणून आमचा टीम मॅनेजर बघायला गेला तिथे आणि आला दोन मिनिटात.

अबे, अजय चला गया २० मिनिट पेहले..हे हे हे

हवा टाइट करून गेला तो आमची ३ तास. इम्रानने अल्लाला शुक्रिया अदा केला आणि लगेच चहा, कॉफी और कुछ खाने के लिये लेके आ रे अशी ऑर्डर सोडली राजूला.

साला टेन्शन मैं भूक बहोत लगती है ना? सुहास तू कुछ खायेगा?  :):)

– सुझे 🙂