शाळेला जातो मी…

आठवतो काय आजचा दिवस? काय म्हणता नाही? काय हे कसा विसरू शकता तुम्ही?

एक-दीड महिनामामाच्या गावी मस्त भेट देऊन, मज्जा करून शाळेच्या पुढल्या वर्गात जाणारे आपणच.. गावाला जाउन आला की आधी धावपळ शाळेच्या शॉपिंगची – पुस्तके, वह्या, दप्तर, रेनकोट, पावसाळी बूट, गणवेश, नवीन डबा मज्जा ना एकदम…

पहिला दिवस शाळेचा - मायाजालावरुन साभार 🙂

जून महिन्याच्या १३ तारखेला सगळी छोटी मंडळी शाळेच्या गेटवर आपापली दप्तर सांभाळत, हातात रंगीबेरंगी वॉटरबॅग घेऊन, काहीसे त्रासलेले (सुट्टी संपली म्हणून) काही आनंदी आपले मित्र भेटणार म्हणून, नवीन वर्गात जायला एकदम उत्साही, नवीन बाई सरांना भेटण्यासाठी उत्सुक आणि आयुष्याच्या पुढील पायरीवर चढून वाटचाल करायला एकदम तयार . खरच तो दिवस आजही आठवतो आदल्या दिवसापर्यंत चालेलेली तयारी, बाबांनी नवीन पुस्तकाना घालून दिलेली चापचोप कवर्स, आपण फक्त स्टिकर लावायचे 😉

वॉटरबॅगवर आपला कोणी तरी आवडीचा सूपरहीरो, किवा एकदम हाय फॅंडू गेजेट वाटावी अशी..दप्तराला जास्त खण हवेत आणि आपण ते कशासाठी वापरायचे ते आणल्याबरोबर ठरवायच..नवीन पुस्तकांचा वास घेत, वर्गात गोंधळ चालू होईल. आपण पहिल्या पानावर सुबक हस्ताक्षरात नाव लिहतो भले बाकी पुढली सगळी पान डॉक्टरी लिपीत 🙂 मग एक-एक तास संपायची घंटा वाजते, छोटी मधली सुट्टी, मोठी सुट्टी मग डबे खाउन बाहेर धुम ठोकायची..मग पकडापकडी, कॅच कॅच खेळायच..

घंटा वाजली की धावत धडपडत बाकावर येऊन बसायच, एकमेकांच्या खोड्या काढायाच्या परत अभ्यासात तात्पुरत मन लावून बसायच पण सगळा लक्ष असत ते शेवटचा तास संपायची घंटा कधी वाजतेय ह्याच्याकडे आणि एकदा ती वाजली की वाजली धुम घरी ठोकायची…मज्जा ना..

किती मस्त वाटत 🙂 निदान अश्या गोष्टींसाठी तरी कधीच मोठ होऊ नये..खरय ना मित्रहो?

–सुझे 🙂

वो तो है अलबेला हजारों में अकेला…

आज बारावीचा निकाल, आयुष्याचा एका महत्वपूर्ण टप्पा ओलांडून एका नवीन प्रवाहात उड्या मारायला सज्ज असतील सगळे, कोणाला झोपच नसेल लागली, माझा हा पेपर खराब गेला, आता माझी वाट लागणार, मला ते गणित सुटलंच नाही, मराठीचा पेपर पूर्ण झालाच नाही 😦 ह्या ना त्या काळजीने. सारखं घड्याळ बघ, किती टक्के मिळतील मला? सीईटीमध्ये स्कोर येईल, पण बारावीत कमी स्कोर आला तर, गेलं माझं इंजिनियरिंग मुंबई बाहेर आणि मेडिकल महाराष्ट्राबाहेर…काय होणार माझ आज? मार्क कितीही पडू देत आई-बाबा आणि घरचे इतर लोक काय म्हणतील? त्यांची तर खूप अपेक्षा आहे माझ्याकडून, बाबांनी तर आधीच सांगून ठेवलं की, पोरीला मेडिकलमध्ये घालणार, आईला पोरला इंजिनियर बनवून फॉरेनला धाडायचंय..

किती किती ते प्रश्‍न, किती किती त्या अपेक्षा? मान्य आहे हे युग स्पर्धेच आहे..पण स्पर्धा करताना असं गाढव करायंच का आपल्या मुलांचे? त्याना थोडं समजून घ्यायला हवं, पण हे “काही पालक” समजून घेत नाही आणि मग फ्रस्ट्रेशन, भीती, स्वतःसाठी एक कमीपणाची भावना निर्माण होते आणि मग कदाचित त्यातूनच आत्महत्या करायला प्रवृत्त होतात..आपण कधी अशी बातमी पाहिली आहे का? “आज न्यू यॉर्कमध्ये कमी मार्क मिळाले म्हणून मुलाची आत्महत्या” “ऑस्ट्रेलियात नापास झाल्यामुळे एका मुलीने गळफास लावून आयुष्य संपवले”..का आपल्याला अश्या बातम्या ऐकायला मिळत नाही तिथे? आणि प्लीज़ असा गैरसमज करू नका, की मी कोणी मोठा तत्ववादी आपल्याच शिक्षणसंस्थेवर आरोप करणारा.. ह्याच शिक्षणपद्धतीत मी माझे शिक्षण पूर्ण केलंय…झाली त्याला आता ६-७ वर्ष. म्हटले तर तसा जास्त काळ नाही लोटला, पण ह्या काळात वाढलेल्या स्पर्धेने मला तोंडात बोट घालायला भाग पाडलंय.

आमच्या इथे सुशांत म्हणून एक मुलगा राहतो यंदा बारावीच वर्ष, ह्या वर्षात त्याला मी फक्त दोन-तीनदा बघितला असेन..एकदा सोसायटीच्या पुजेला आणि एकदा मी त्याच्या घरी गेलेलो दसर्‍याला सोनं द्यायला…..पुजेला जेमतेम ३० मिनिटे थांबला असेल तो, त्याला अजुन थांबायच होतं, पण तोच नाही म्हणाला, कारण जितका वेळ तो खाली राहणार तितका वेळ त्याला जागरण करायला लागणार….म्हटलं जा बाबा तू घरी…हे एकच उदाहरण नाही. माझ्या मित्राचा भाऊ रोज रात्री १२ ला झोपून पहाटे ३-३:३० ला उठायचा, माझा मित्र त्याला ऑफीसमधून फोन करून अलार्म द्यायचा…म्हटलं झोपू दे रे त्याला एक दिवस नीट, तर बरोबर ४ ला त्याच्या बाबांचा फोन तुला भावाची काळजी नाही का? त्याने अभ्यास करून पुढे गेलेला नकोय का तुला? आता तो मित्र मलाच (मैत्रिपूर्ण)  🙂 शिव्या देऊ लागला फोननंतर…मित्राच्या भावाच बॅडलक,  तो परीक्षेच्या वेळात नेमका आजारी पडला आणि त्यानंतर त्याला खूप पडली सुद्धा 😦

आता तुम्ही पालक म्हणाल किती कष्ट घेतो मुलांसाठी आम्ही, मर मर झटतो, त्याना काही कमी पडू देऊ नये म्हणून पोटाला चिमटा काढत दिवस जगतो..मग त्यानी आमची ही अपेक्षा पूर्ण करू नये? मला मान्य आहे स्पर्धा युगात कोणालाच आपला मुलगा/मुलगी मागे नकोय, फक्त थोड त्यांच्या कलाने घ्या, ही एकच विनंती करतोय, आधीच विचारून ठेवा त्यांना कशात रस आहे..सगळे डॉक्टर, इंजिनियर होऊ शकत नाहीत आणि व्हायला पण नकोय. त्यांना त्याच्या भविष्याची वाटचाल करण्यात मदत करा, त्यांचा मार्गच बदलू नका प्लीज….ते चालतील त्या मार्गाने तुमच्या इच्छेखातर, पण दूरावतील तुमच्यापासून…

मी एवढा मोठा नाही की कोणाला सल्ले देईन..पण ही जीवघेणी स्पर्धा खूप कोवळ्या कळ्या कोमेजायला कारणीभूत ठरतेय उमलण्याआधीच त्यांना वाचवा…

दीए की बाती देखी, देखी ना उसकी ज्योती..सदा तुमने ऐब देखा, हूनर तो ना देखा… असं नको व्हायला  !!

सगळ्या माझ्या दोस्तांना ऑल द बेस्ट आजच्या निकालासाठी, तुम्हाला भरपूर यश मिळो आणि तुम्हाला तुमच्या आवडीच्या क्षेत्रात जाण्याची संधी मिळो….  🙂  🙂

– सुझे

ईडियट Media

काय लिहाव सुचत नाही, पण गेले काही दिवस गाजलेला (?) विषय, रवींद्र काकांनी तर त्या विषयाला धरून क्लासचं सुरू केलाय, पण माझा विषय फक्त तो नाही. गेले १२-१३ दिवस महाराष्ट्रात खूप आत्महत्या झाल्या. प्रसारमाध्यमानी खूप उचलून धरलं हे प्रकरण. कोणी वाटेल ते निष्कर्ष काढले. कोणी ३-ईडियट्सला कारण मानलं, तर कोणी आजच्या शिक्षणपद्धतीला….पण एक सांगतो हे आत्महत्येचे हे प्रमाण नॉर्मल आहे. तुम्हाला धक्का बसेल, पण परीक्षेच्या काळात दबावाखाली किवा टेन्शनमध्ये ह्या गोष्टी नेहमीच होतात. आता फक्त त्या गोष्टी मिडियासमोर मांडतेय, म्हणून आपल्याला ह्या गोष्टी कळतायत. स्पर्धा आणि आणि यश मिळवण्यासाठी असणारा दबाव काय फक्त ह्याच वर्षी नाही वाढला..तो दरवर्षी असतोच !!

ह्या वेळी न्यूज़ चॅनेल्सला आयतं कोलित मिळालं मग ते ३-ईडियट्स असो किंवा सरकारला कोंडीत पकडायला बाकी काही मुद्दे नव्हते म्हणून. त्यावर ग्रेट आपलं सरकार, लगेच आयोग स्थापन करून अहवाल घेतो असं सांगितलं.

आजकाल टीवी मिडिया फक्त फायद्याचे गणित बघून चॅनेल्स चालवतात असं दिसतंय. एका न्यूज़ चॅनेलवर मुलांच्या आत्महतेचा काउंटर लावला होता, म्हणे दिन नौवा आज क्या होगा? च्यायला हे असे पत्रकारिता करणार तर झालं कल्याण..

खुप मुद्दे देता येतील..स्वाईन फ्लू, टेरर अटॅक्स, बॉलीवुड गॉसिप्स, कुठला मुलगा बोअर वेल मध्ये ३५-४५ तास अडकून पडला  होता Etc Etc…

गोष्टीना अवास्तव महत्व देऊन त्या गोष्टी अक्षरशः थोपवल्या आहेत प्रेक्षकांवर. ह्या आत्महतेच्या बातम्या टीवी वर बघून सारख्या सारख्या कुठले पालक मुलाला पालकॅंसारखे रागाऊ शकतील? त्यांच्या मनात एक टांगती तलवार असेल आपण ओरडलो आणि ह्याने/हिने काही जीवाचा बरं-वाईट केलं तर? मुलांना पण आत्महत्येला प्रवृत्त केल्यासारखं नसेल का, ते जर त्याना एखादी गोष्ट जमत नसेल तर? ते त्याबद्दल बोलणं टाळतील पालकांशी. त्याना वाटेल आत्महत्या हाच एक पर्याय आहे आणि ह्यामुळे पालक आणि मुलांमध्ये संवांद कमी होऊन, दरी वाढत जाईल आणि अश्या दुर्दैवी घटना पण…

हे थांबवायला हवं. माझी नम्र विनंती सगळ्या टीवी मिडियाला..तुमच्याकडे सगळ्यात आधुनिक आणि तत्पर असे माध्यम आहे..प्लीज़ काळजी घ्या आणि ही फालतूगिरी  थांबवा.